Translate

Τετάρτη, 22 Ιανουαρίου 2014

Ω ΓΛΥΚΥ ΜΟΥ ΕΑΡ - IRENE PAPAS - VANGELIS


«Συχνά, όταν πηγαίνω στην ακολουθία της Μεγάλης Παρασκευής, μου είναι δύσκολο να προσδιορίσω αν ο Θεός που κηδεύεται είναι ο Χριστός ή ο Άδωνις», γράφει ο Γιώργος Σεφέρης στις ημερολογιακές του σημειώσεις, συνοψίζοντας την αίσθηση και το βαθύτερο περιεχόμενο αυτών των ημερών.
«Ω, γλυκύ μου έαρ, που έδυ σου το κάλλος....». Μας παραπέμπει άμεσα στα θρηνώδη τραγούδια για τον 'Αδωνη.

Η τελετή της σύζευξης του 'Αδωνη με την Αφροδίτη και η αναπαράσταση του χωρισμού τους με το θάνατο του ήταν ένας ακόμα συμβολισμός της έλευσης της άνοιξης. Στη διάρκεια αυτής της τελετουργίας ακούγονταν φωνές ικεσίας, για να επανέλθει ο ωραίος νέος την επόμενη χρονιά. Ο θάνατος, η κάθοδός του στον 'Αδη κι η επάνοδός του στη ζωή μαρτυρούν την προέλευση του εθίμου του «Επιτάφιου» που στολίζεται στους ορθόδοξους ναούς και περιφέρεται στους δρόμους τη νύχτα της Μεγ. Παρασκευής. 
Η νηστεία της Σαρακοστής αποτελεί άμεσο δάνειο από τους λάτρεις της Βαβυλώνιας θεάς Αστάρτης. Τέτοια νηστεία σαράντα ημερών συναντάται και στους αρχαίους Έλληνες, οι οποίοι ακολουθούσαν αυτή τη συνήθεια σε ανάμνηση της μακροχρόνιας νηστείας της Δήμητρας εξαιτίας του πένθους της απ' την αρπαγή της Περσεφόνης απ' τον Πλούτωνα. Η νηστεία των σαράντα ημερών βοήθησε ώστε να συγχωνευτούν οι ιστορίες του Βάκχου (ή Διόνυσου), του 'Αδωνη και της Περσεφόνης.

Δημοσίευση σχολίου