Translate

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΤΕΧΝΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΤΕΧΝΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη, 22 Ιανουαρίου 2014

DAVID BOWIE - The man who sold the world ...



David Bowie, the man who sold the world...



Ο Ντέιβιντ Μπάουι είναι αναπόσπαστο μέρος της κορυφής της μυθολογίας του ροκ, ένας υπέροχος χαμαιλέοντας της σύγχρονης μουσικής, μοναδικός διαμορφωτής κινημάτων και τάσεων, μοναχικός οδοιπόρος αλλαγών και κρίσεων, κορυφαίος συνθέτης, στιχουργός και ερμηνευτής, διαχρονικά ριζοσπαστικός και εφευρετικός. Με συνεχείς δημιουργίες και απορρίψεις του ίδιου του εαυτού του, πότε ως Major Tom, πότε ως Ziggy Stardust και πότε ως Aladdin Sane, καθόρισε τα 70s χωρίς παραχωρήσεις, «υποτάσσοντας» το ροκ στις δικές του επιθυμίες.
Ο Μπάουι είναι ο μεγαλύτερος ελεύθερος σκοπευτής του Μπρίξτον και κατ’ επέκταση του βρετανικού ροκ, πρωταγωνιστής στα μέτωπα του πειραματισμού, της αναζήτησης, του «εξπρεσιονισμού», ενίοτε του παραλογισμού και μιας σημειολογικής ψυχρότητας που βρίσκει την κορύφωσή της στην βερολινέζικη τριλογία (1976-79). Πίσω από τις νότες του ναρκισσισμού υπάρχει πάντα μια αίσθηση κενού, μια επιθυμία για κάτι άλλο, για ξεχωριστούς ήχους. Και το αποτέλεσμα είναι η ταυτότητα της αυθεντικότητας.
Η μουσική του έχει συχνά το στοιχείο της υπερβολής, όμως η εξαγνιστική διάσταση μέσα από τις ατελείωτες διαδρομές της έμπνευσης, αποτελεί τον κοινό παρονομαστή μιας πορείας που συνεχώς κινείται πέρα από τα όρια, εκτινάσσοντας κάθε πιθανή δυνατότητα του ροκ και εξαντλώντας κάθε περιπέτειά του με μια θαυμαστή «ασυνεπή» συνέπεια, που την χαρακτηρίζουν η ανατροπή και η πρωτοπορία. Τα λόγια, οι νότες και το συναίσθημα «μπερδεύονται» σε ένα παθιασμένο όργιο που ισορροπεί ανάμεσα στην απελευθέρωση των αισθήσεων και την ανατρεπτική δημιουργία αισθητικών απόψεων.
Ο Μπάουι πήρε τη σεξουαλική απελευθέρωση που είχε ήδη κατακτηθεί στα 60s και την πήγε πολλά βήματα πιο πέρα. Επέβαλλε το glam rock στο ξεκίνημα της δεκαετίας του ’70, μέσα από τη γεμάτη πόθο μουσική, τη φανταχτερή μόδα του και το προκλητικό του πνεύμα. Η στάση του «ανδρογύνου» με τον ναρκισσιστικό ηδονισμό, τα ναρκωτικά και το σεξ, υπήρξε ανεξέλεγκτη. Ενσάρκωσε με τον πιο αρρενωπό τρόπο την αντιστροφή του ανδρισμού, «προκαλώντας» το μέγιστο της αρσενικής επιθυμίας με όλες τις δυνατές γυναικείες «υποψίες» που ερμηνεύτηκαν από τον ίδιο σε αντρικό περίβλημα. Αυτή η αντιστροφή εκφράστηκε κρυστάλλινα στο περίφημο «Jean Genie», έναν ύμνο του σεξουαλικού περιθωρίου αφιερωμένο στον Ζαν Ζενέ.
Ο «λεπτός λευκός Δούκας» ήταν ο πρώτος που εμφανίστηκε με φουστάνι στη σκηνή, μιλώντας το 1972 ανοιχτά στο Melody Maker για την αμφισεξουαλικότητά του. Και ήταν αυτός που έκλεισε την αυλαία του glam ένα χρόνο αργότερα στο Hammersmith Odeon, στην θριαμβευτική παράσταση του 1973, όπου δεν δίστασε να «σκοτώσει» την περσόνα του Aladdin Sane, που είχε δημιουργήσει μετά από τον θρυλικό Ziggy Stardust. Για να χτίσει στη συνέχεια από την αρχή καινούργιες καινοτομίες με απίστευτη ταχύτητα, εκκεντρικότητα και επιτυχία, «καλωσορίζοντας» το progressive rock, το punk, το new wave και γενικότερα το μουσικό τοπίο των 80s.
Ο Μπάουι εξόργισε με κινήσεις ασύλληπτης αυθάδειας όχι μόνο τον αστικό κομφορμισμό της Βρετανίας, αλλά και τις γερές βάσεις του ροκ, γυρίζοντάς τους επιδεικτικά την πλάτη. Οι συνθέσεις του ήταν προφητικές, πυρετώδεις, διαστροφικές, αβανγκάρντ, εγκεφαλικές, ικανές πάντοτε να εξαφανίσουν τους κοινωνικούς, φυλετικούς και σεξουαλικούς φραγμούς, με όπλα τους τις υπέροχες αρμονίες χρωμάτων, τα αιχμηρά επιχειρήματα και τις απεγκλωβισμένες από τους «πάγους» της μελαγχολίας αρμονίες.
Ξεκίνησε με επιρροές από το rock & roll και το μαύρο R&B, πολύ γρήγορα όμως λοξοδρόμησε, υιοθετώντας τον ενδυματολογικό κώδικα των mod και έδωσε το πρώτο υπέροχο δείγμα της προσωπικής του αναζήτησης με το «Space Oddity», ένα progressive LP όπου πρωταγωνιστεί η ψυχεδέλεια. Ακολούθησαν δυο ακόμα εκπληκτικά LPs, το hard rock «The man who sold the world» και το glam «Hunky Dory», με φανερή τη διάθεση της απαγκίστρωσης από τα folk και classic ροκ μοτίβα και την αναζήτηση ανεξερεύνητων «εικόνων». 
Αποτέλεσμα αυτής της διαφοροποίησης ήταν το «The rise and fall of Ziggy Stardust», που αποτελεί την πιο αριστουργηματική εισαγωγή στο τι θα επακολουθήσει μέσα στη δεκαετία. Μια μίξη από ροκ, art ροκ, glam, αλλά και πινελιές από πανκ και απροσδιόριστα στοιχεία όσων θα γεννήσουν αργότερα το new wave, μια ιδιοφυής αλυσίδα από μελωδίες και στίχους που αναδεικνύουν τον fiction ροκ σταρ Ziggy, alter ego του ίδιου του Μπάουι. Πρόκειται για το απόλυτο αριστούργημά του και οπωσδήποτε για έναν από τους κορυφαίους δίσκους της ροκ μουσικής.
Η διέξοδος αποδείχτηκε όχι απλά βιώσιμη, αλλά δημιουργικά αξεπέραστη. Ο Μπάουι ταυτίστηκε τόσο ακραία με την περσόνα του Ziggy, ώστε δεν δίστασε να τον εξαφανίσει και να συνεχίσει το οδοιπορικό του εξερευνώντας διεξοδικά κάθε πιθανό σταθμό, με απανωτές απόπειρες χειραφέτησης της έμπνευσής του πάνω στο πεντάγραμμο. Αφού πρώτα έκλεισε ο ίδιος τον κύκλο του glam rock το 1975 με το «Diamond Dogs», άνοιξε την περίφημη «τριλογία του Βερολίνου» με τρία εκπληκτικά άλμπουμ, στα οποία συνεργάστηκε με τον Brian Eno.

Στα κατά σειρά «Low», «Heroes» και «Lodger», μια πραγματική αναγέννηση ήχων και μεθυστικού αρώματος από όλους τους μουσικούς νεωτερισμούς της εποχής, ο Μπάουι ξεκίνησε από το experimental rock και περνώντας από το art rock, το krautrock, την electronic και το ambient, κατέληξε στο post-punk και το new wave, «φτάνοντας» την έκπληξη στο ζενίθ με το "Scary Monsters". Μπαίνοντας στα 80s, δεν δίστασε να «απαλλαγεί» για μια ακόμα φορά από το δικό του «παρελθόν», συνεχίζοντας να «παρανομεί» μουσικά και να κινητοποιεί κάθε παθητικό κλισέ.
Τα 80s μπορεί να μην ήταν η δεκαετία του, αλλά δεν σταμάτησε να αιφνιδιάζει, επικυρώνοντας την συνεχώς μεταβαλλόμενη διάστασή του χωρίς να φοβάται να «βεβηλώσει» την όποια σφραγίδα προσπαθούσε να τον «ακολουθήσει». Δεν υπήρξαν δισταγμοί ούτε στο disco «Let’s dance», ούτε στα pop «Tonight» και «Never let me down». Τα 90s σηματοδότησαν μια ακόμα στροφή, αυτή τη φορά στα electronic, drum & bass, techno και industrial rock, ενώ το 1999 ήρθε το απολογιστικό «Hours…», όπου δεσπόζουν οι μελωδίες και οι αρμονίες της soul και του R&B, μια επιστροφή ουσιαστικά στις ρίζες και τις επιρροές του Μπάουι.
Στο ξεκίνημα της νέας χιλιετίας, ο «χαμαιλέοντας» του ροκ κυκλοφόρησε ακόμα δυο άλμπουμ, το «Heathen» και το «Reality», ταξιδεύοντας με χαρακτηριστική ευκολία μπρος-πίσω ολόκληρη τη διαδρομή του σε κάτι που έμοιαζε τελική παρακαταθήκη πριν την οριστική απόσυρση. Όμως ακριβώς πριν ένα χρόνο, την ημέρα των 66ων γενεθλίων του, ανακοίνωσε την κυκλοφορία ενός ακόμα άλμπουμ με τον πολλά υποσχόμενο τίτλο «The next day». Έτσι λοιπόν, δυο δεκαετίες μετά το «Black tie white noise», ο Μπάουι ανέβηκε ξανά στο νούμερο ένα του βρετανικού τσαρτ, θυμίζοντας ότι το ροκ, σε οποιαδήποτε μορφή του και παραλλαγή, βρίσκεται στις υπηρεσίες του και αντίστροφα.
Για σχεδόν μισό αιώνα, το φαινόμενο Ντέιβιντ Μπάουι πυροδότησε την ανάπτυξη νέων ιδεών στη ροκ μουσική, θέτοντας ερωτήματα και δίνοντας ο ίδιος τις απαντήσεις με έναν τρόπο πάντοτε ριζοσπαστικό και αυθεντικό. Η μεγαλύτερη επιτυχία του δεν υπήρξε η χωρίς όρια «οριοθέτηση» των 70s, όπου η παρουσία του ήταν απόλυτα καταλυτική, αλλά η δημιουργία των βάσεων για τα μουσικά κινήματα των 80s και η μαγική επιρροή που συνεχίζει να ασκεί ακόμα και σήμερα σε ατελείωτες μπάντες και καλλιτέχνες σε όλο τον κόσμο.
Ο Μπάουι διαμόρφωσε την εποχή του, όντας συνεχώς πολλά βήματα μπροστά από αυτήν. Όπως πολύ χαρακτηριστικά αναφέρει ο βιογράφος Ντέιβιντ Μπάκλεϊ, «προκάλεσε τις βασικές πεποιθήσεις του ροκ και δημιούργησε ίσως την μεγαλύτερη λατρεία στην ιστορία της ποπ κουλτούρας». Έγινε ο «βασιλιάς» και ο «ήρωας» όχι μόνο για μια μέρα, αλλά για την αιωνιότητα της σύγχρονης μουσικής. Με αυτούς τους στίχους από το «Heroes», κλείνει το σημερινό κείμενο, αφιερωμένο σε έναν πραγματικό «Music Legend»:
«I will be king and you will be queen.
Though nothing will drive them away,
we can beat them just for one day.
We can be heroes just for one day.
-----------------------------------------------
Though nothing will keep us together,
we could steal time just for one day.
We can be heroes for ever and ever.
What’d you say»


MONICA BELLUCI - THE BEAUTY


Ω ΓΛΥΚΥ ΜΟΥ ΕΑΡ - IRENE PAPAS - VANGELIS


«Συχνά, όταν πηγαίνω στην ακολουθία της Μεγάλης Παρασκευής, μου είναι δύσκολο να προσδιορίσω αν ο Θεός που κηδεύεται είναι ο Χριστός ή ο Άδωνις», γράφει ο Γιώργος Σεφέρης στις ημερολογιακές του σημειώσεις, συνοψίζοντας την αίσθηση και το βαθύτερο περιεχόμενο αυτών των ημερών.
«Ω, γλυκύ μου έαρ, που έδυ σου το κάλλος....». Μας παραπέμπει άμεσα στα θρηνώδη τραγούδια για τον 'Αδωνη.

Η τελετή της σύζευξης του 'Αδωνη με την Αφροδίτη και η αναπαράσταση του χωρισμού τους με το θάνατο του ήταν ένας ακόμα συμβολισμός της έλευσης της άνοιξης. Στη διάρκεια αυτής της τελετουργίας ακούγονταν φωνές ικεσίας, για να επανέλθει ο ωραίος νέος την επόμενη χρονιά. Ο θάνατος, η κάθοδός του στον 'Αδη κι η επάνοδός του στη ζωή μαρτυρούν την προέλευση του εθίμου του «Επιτάφιου» που στολίζεται στους ορθόδοξους ναούς και περιφέρεται στους δρόμους τη νύχτα της Μεγ. Παρασκευής. 
Η νηστεία της Σαρακοστής αποτελεί άμεσο δάνειο από τους λάτρεις της Βαβυλώνιας θεάς Αστάρτης. Τέτοια νηστεία σαράντα ημερών συναντάται και στους αρχαίους Έλληνες, οι οποίοι ακολουθούσαν αυτή τη συνήθεια σε ανάμνηση της μακροχρόνιας νηστείας της Δήμητρας εξαιτίας του πένθους της απ' την αρπαγή της Περσεφόνης απ' τον Πλούτωνα. Η νηστεία των σαράντα ημερών βοήθησε ώστε να συγχωνευτούν οι ιστορίες του Βάκχου (ή Διόνυσου), του 'Αδωνη και της Περσεφόνης.

Τρίτη, 21 Ιανουαρίου 2014

2046 - MARIA CALLAS - Casta Diva



Μια πολύ καλή ταινία Κορεάτικη , αλλά η Θεϊκή φωνή της MARIA CALLAS
 εδώ είναι το κάτι άλλο και ανεπανάληπτο.
Η Μαρία καταστερώθηκε με την φωνή της και μόνο .
Είναι δώρο Θεού.
Τέλεια φωνή με φωνητικές ατέλειες , όπως και οι Θεοί ...
Μπράβο στους Κορεάτες .


JACQUELINE BRAGA - THE BELLY DANCER


Jacqueline Braga - Μία Βραζιλιάνα  που χορεύει τον χορό της κοιλιάς αλλά για τους μυημένους τον χορό της Ίσιδας . Ένας χορός καθαρά  τελετουργικός , Ελληνικός από τα χρόνια του Μίνωα της Κρήτης .
Στην Κρήτη ήταν γνωστή η Θεά των Φιδιών .  Η Jacqueline χορεύει  τον Αραβικό-Ανατολικό  χορό που το αναπαριστά με τις εκφραστικές  κινήσεις της . Εν αντιθέσει με την Zoe Jakes  που έχουμε σε άλλο video που χορεύει τον Eλληνικό  χορό της κοιλιάς με περισσότερη κίνηση των χεριών . 
Δηλαδή ο χορός των Αράβων στοχεύει στην ηδονή παρά στο μήνυμα που εκπέμπει ο Ελληνικός χορός.
 Έτσι και η Ελληνίδα Σαλώμη χόρεψε τον χορό της κοιλιάς στον Έλληνα Ηρώδη για χάρη της Ελληνίδας μητέρας της Ηρωδιάς . Εκεί η Σαλώμη μετέτρεψε τον χορό από καθαρά ιερό-τελετουργικό σε λάγνο , για φιλοθέαμο κοινό πλέον. Όπερ σημαίνει και ο Ηρώδης παρέδωσε πνεύμα ...  

ADRIANO CELENTANO - ORNELA MUTI


ΠΥΡΡΙΧΙΟΣ ΧΟΡΟΣ - Κουρήτες - Ανωγιανός



Ο Πυρρίχιος χορός , έχει καταγωγή από την Ιωλκό.
Τον πρωτο χόρεψαν οι Αργοναύτες .
Είναι ο χορός του Θανάτου , το κατευόδιο .
Τον χόρεψε ο Αχιλλέας στον θάνατο του επιστήθιου φίλου του Πάτροκλου ,

 όταν καίγετο στην πυρρά.
Πρέπει όμως και να επισημάνουμε ότι ο Ποντιακός Πυρρίχιος 

χορός δεν έχει κορυφαίο χορευτή εν αντιθέσει με τον Κρητικό που έχει κορυφαίο χορευτή. 

ΠΥΡΡΙΧΙΟΣ ΧΟΡΟΣ - ΣΕΡΡΑ ΑΡΓΟΝΑΥΤΑΙ ΚΟΜΝΗΝΟΙ 1994


JOHN LENNON - Instant karma ...



Come Together - John Lennon/The Beatles (Live In New York City)

John Lennon, instant karma…



Με αφορμή την επέτειο του θανάτου του Τζον Λένον, το ONEMAN επιχειρεί μια αναδρομή στους σημαντικότερους σταθμούς της εσωτερικής αναζήτησης ενός από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες του 20ου αιώνα. Ο ρόλος που διαδραμάτισαν ο Μπομπ Ντίλαν, η Γιόκο Όνο και ο Μαχαρίσι Μαχές Γιόγκι στη ζωή του Τζον Λένον. Οι συγκρούσεις και η πορεία από τους Beatles του Λίβερπουλ μέχρι τη δολοφονία στη Νέα Υόρκη. 
Το ημερολόγιο έδειχνε 8 Δεκεμβρίου του 1980, όταν ο ψυχικά διαταραγμένος Μαρκ Ντέιβιντ Τσάπμαν πυροβόλησε τέσσερις φορές τον Τζον Λένον, κλείνοντας το κεφάλαιο της ζωής του μεγάλου Βρετανού καλλιτέχνη. Ο φυσικός ηγέτης των Beatles και ένας από τους μεγαλύτερους ακτιβιστές των 70ties σε ολόκληρο τον κόσμο πέρασε στην αιωνιότητα, αφήνοντας πίσω του μια τεράστια πολιτιστική κληρονομιά που σημάδεψε ανεξίτηλα τη δυτική κοινωνία, επιβάλλοντας τρόπους ζωής και σκέψης πέρα από τα μουσικά όρια.

Μόλις στα 40 του χρόνια, ο Λένον είχε προλάβει να ενώσει με θαυμαστή ταχύτητα μοναδικούς συνδυασμούς. Μεγάλωσε με το ροκ εντ ρολ, ωρίμασε στην εφηβεία του με τους μπίτνικ και τον γερμανικό υπαρξισμό, έδωσε όραμα στους τέσσερις προλετάριους του Λίβερπουλ φτιάχνοντας τη μεγαλύτερη μπάντα που γνώρισε ποτέ η ιστορία, κατανάλωσε αμφεταμίνες, μαριχουάνα και LSD, απομακρύνθηκε από την εποχή του μεσοπολέμου δημιουργώντας ο ίδιος τη δική του, έγινε ποιητής ακούγοντας τον Ντίλαν, ηγέτης του underground, ταξικά αλληλέγγυος σε πολιτικούς εξτρεμισμούς, ακτιβιστής απέναντι στους πυρηνικούς εξοπλισμούς.
Πολ, Ρίνγκο, Τζον και Τζορτζ, the Fab Four
Αφού έγινε μισητός σε όλη τη δυτική θρησκόληπτη κοινωνία δηλώνοντας το 1966 ότι «οι Beatles ήταν πιο δημοφιλείς και από τον Χριστό», συνέθεσε αριστουργήματα όπως το Lucy in the sky with diamonds και το A day in the life που λογοκρίθηκαν από το BBC, έγραψε το περίφημο Revolution 9 ακολουθώντας τον δύσκολο δρόμο του μαοϊσμού, αφιέρωσε τα Give peace a chance και Come together στον αγώνα του Τίμοθι Λίρι απέναντι στον τότε κυβερνήτη της Καλιφόρνιας, Ρόναλντ Ρίγκαν, συναναστράφηκε τους Μαύρους Πάνθηρες και κυκλοφόρησε τα Power to the people, Happy Xmas και War is over, πριν αγγίξει την κορυφή του μαρξισμού με το «κόκκινο» Imagine.
Στην πορεία της ζωής του, τρεις φαίνεται πως υπήρξαν οι σημαντικότεροι σταθμοί που κάθε φορά τον έκαναν να αλλάξει προορισμό, να «λοξοδρομήσει» από τη σίγουρη λεωφόρο για να εξερευνήσει νέα μονοπάτια με παντοτινό στόχο τη σωματική, ηθική και μυστικιστική απελευθέρωση. Σε κάθε έναν από αυτούς τους σταθμούς τον περίμενε ένα πρόσωπο που θα καθόριζε σε μεγάλο βαθμό τη συνέχεια. Ο Λένον πάντοτε επιζητούσε την ενδοσκόπηση και τον μυστικισμό για να διοχετεύσει σε αυτά τη δημιουργική του διάθεση.
Στη Νέα Υόρκη το 1974
Με απόσταση δυο χρόνων το ένα από το άλλο, τα τρία αυτά πρόσωπα βοήθησαν τον μεγάλο Beatle να ψάξει ακόμα περισσότερο την ψυχή του και να ανακαλύψει τις διεξόδους απέναντι στην καταστολή, την καταπίεση, την προκατάληψη και την άγνοια της γενιάς του: ο Bob Dylan το 1964, η Yoko Ono το 1966 και ο Maharishi Mahesh Yogi το 1968. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Οι Beatles

Η δεκαετία του ’60 είναι γεμάτη από αστέρια και πρωταγωνιστές που έγραψαν τη δική τους ιστορία στη σύγχρονη μουσική. Τα 60ties γέννησαν νέα κινήματα, τάσεις, ιδέες, αισθήσεις, αναζητήσεις, αγώνες, αφορισμούς, εξτρεμισμούς, επαναστάσεις και εξεγέρσεις. Το ροκ και τα παρακλάδια του άνθισαν σε μια παράλληλη πορεία με την ευρύτερη κουλτούρα της εποχής, προσφέροντας εναλλακτικές δυνατότητες έκφρασης στη νεολαία της Δύσης.

Δυο όμως είναι οι μοναδικοί και αξεπέραστοι μύθοι που δημιουργήθηκαν, προσφέροντας – ή μάλλον καλύτερα, επιβάλλοντας – πραγματικό διέξοδο σε μια γενιά που έμοιαζε εγκλωβισμένη μέσα στις φυλετικές προκαταλήψεις, στη σεξουαλική άγνοια, την καταπίεση των μειονοτήτων, την καταστολή των ιδεών, την ανυπαρξία των αισθήσεων, την ανισότητα των δυο φύλλων και την κοινωνική αδικία: ο Bob Dylan και οι Beatles.
Η τελευταία ζωντανή εμφάνιση των Beatles στο περίφημο Rooftop Concert (30/1/1969)
Οι τέσσερις νεαροί από το Λίβερπουλ μέσα σε μια οκταετία έχτισαν το σημαντικότερο οικοδόμημα του ροκ, προσεγγίζοντας όλες τις διαφορετικές τάσεις του. Από το rock & roll, τις μελωδικές μπαλάντες και την pop, μέχρι το R&B, την ψυχεδέλεια και το σκληρό ροκ, οι Beatles διέγραψαν μια μοναδική διαδρομή που στηρίχτηκε κυρίως πάνω στο μεγαλύτερο συνθετικό και στιχουργικό δίδυμο του 20ου αιώνα. Ο John Lennon και ο Paul McCartney στόλισαν με αμέτρητα αριστουργήματα την εποχή των ονείρων, αφήνοντας πίσω τους αξεπέραστες μουσικές, στίχους και μελωδίες.

1964 – Η γνωριμία με τον Bob Dylan

Στην άλλη μεριά του Ατλαντικού, ένας νεαρός τραγουδοποιός, ο Bob Dylan, είχε προλάβει να γίνει ο εκπρόσωπος της αμερικανικής νεολαίας. Χτίζοντας πάνω σε παραδοσιακές λαϊκές (folk) μουσικές φόρμες, ανακάλυψε το προσωπικό του ύφος, τη δική του γλώσσα, τις δικές του εικόνες και πάνω απ’ όλα έναν μοναδικό λυρισμό. Πολιτικά και κοινωνικά στρατευμένος, ο Dylan ανακάτεψε στην ποίησή του τη Βίβλο, τον Γουίλιαμ Μπλέικ, τον Αρθούρο Ρεμπό και τον Γούντι Γκάθρι, δίνοντας παγκόσμια διάσταση στα ερωτήματα της γενιάς του.
Μετά την θρυλική συνάντηση των δυο στο ταξί, ο Λένον είχε εκμυστηρευθεί σε έναν δημοσιογράφο του Rolling Stone, ότι εκείνη τη μέρα ο ίδιος και ο Ντίλαν είχαν πάρει ηρωίνη και πως ήταν "both in shades and both on fucking junk and all these freaks around us"...!
Στην πρώτη περιοδεία τους στις ΗΠΑ, το 1964, οι Beatles συνάντησαν τον Bob Dylan και η γνωριμία τους μαζί του, ξύπνησε το πνεύμα της αναζήτησης και όλες τις εφηβικές επιρροές του John Lennon. Τα «σκαθάρια» ένιωθαν εκείνο τον καιρό για πρώτη φορά στην καριέρα τους, ότι κινδύνευαν να μετατραπούν σε ένα προϊόν έτοιμο να χειραγωγηθεί. Ο Dylan τους πρόσφερε απλόχερα ένα πρότυπο που ποτέ πριν δεν είχαν φανταστεί: φαντασιόπληκτες εικόνες, καλειδοσκοπική αντίληψη της μουσικής και συμφιλίωση με την ιδέα του θανάτου.

Η πρότασή του ήταν απλή και συγκεκριμένη: αλκοόλ, ναρκωτικά, trips και «ταχύτητα». Ο Lennon, μακράν ο πιο διαβασμένος της τετράδας, συνειδητοποίησε ότι το rock & roll, οι Γερμανοί υπαρξιστές, η μπίτνικ φιλοσοφία, το βρετανικό χιούμορ και ο σουρεαλισμός, όλα τα στοιχεία δηλαδή που είχαν γαλουχήσει την προσωπικότητά του στο μικροαστικό Λίβερπουλ, μπορούσαν κάλλιστα να συνδυαστούν μέσα του. Και για πρώτη φορά αφέθηκε στην ενδοσκόπηση χωρίς να φοβάται.
Με τον Μικ Τζάγκερ και την Γιόκο Όνο το 1972 στη Νέα Υόρκη
Η επιρροή του Dylan φάνηκε αμέσως στους στίχους της μπάντας. Ο Harrison και ο Starr έπεσαν με τα μούτρα στις αμφεταμίνες, το LSD και τη μαριχουάνα, χωρίς να τους πολυνοιάζει το γιατί. Ο Lennon όμως έκανε μια σημαντική στροφή στη ζωή του, οδηγώντας την ιδιοφυΐα του σε αρμονικούς διαδρόμους, πραγματοποιώντας τη δική του επανάσταση κατά της επανάστασης, κατά του μύθου στον οποίο ένιωθε εγκλωβισμένος ως «Beatle». Από τη στιγμή που ο McCartney ακολούθησε τον ίδιο δρόμο, ήταν σίγουρο ότι μαζί θα έφτιαχναν πραγματικά αριστουργήματα. Όμως παράλληλα ήταν πλέον και οι δυο ανοιχτοί και ευάλωτοι. Πράγμα που σήμαινε ότι το τέλος δεν θα αργούσε να έρθει.

1966 – Η συνάντηση με την Yoko Ono

Στις 9 Νοεμβρίου του 1966 ο John Lennon συνάντησε για πρώτη φορά την Yoko Ono στην Indica Gallery του Λονδίνου. Η Αμερικανογιαπωνέζα παρουσίαζε μια έκθεση και όταν τους σύστησαν, η ίδια δε φάνηκε να εντυπωσιάζεται ιδιαίτερα – σε αντίθεση με τον ιδιοκτήτη της γκαλερί, ο οποίος παρά λίγο να πάθει συγκοπή, όταν η Ono αρνήθηκε στον Lennon την πώληση ενός έργου της, λέγοντάς του ότι η έκθεση ξεκινούσε επίσημα την επομένη και θα έπρεπε να ξαναπεράσει αν πραγματικά ενδιαφερόταν να αποκτήσει τη δημιουργία της.
Στη Νέα Υόρκη το 1973
Η Yoko είχε επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό από τον ντανταϊσμό και το κίνημα Fluxus. Η ίδια χαρακτήριζε την τέχνη της ως avant-garde, ενώ πειραματιζόταν με διάφορα σχήματα πάνω σε περίπλοκες μουσικές φόρμες, κυρίως με συνθεσάιζερ και ηλεκτρονικούς ήχους. Παρουσίαζε διάφορα χάπενινγκ, χρησιμοποιώντας κάθε είδους υλικά, αλλά συχνά πυκνά γινόταν και η ίδια μέρος του δημιουργικού σκηνικού της. Επίσης ασχολήθηκε και με τη σκηνοθεσία, γυρίζοντας πειραματικά φιλμ και συναναστρεφόταν τα πιο εκλεκτά μέλη της avant-garde σκηνής στη Νέα Υόρκη.
Με την Γιόκο Όνο και τον Πολ ΜακΚάρτνεϊ
Ο Lennon γοητεύτηκε από την πολύπλευρη καλλιτεχνική φύση της Ono, αλλά και από τον συνδυασμό της ανατολίτικης καταγωγής της με τη δυτική κουλτούρα. Η Yoko μπορούσε να του προσφέρει όλα όσα αναζητούσε σε μια σχέση και δεν μπορούσε να βρει στη σύζυγό του Cynthia. Οι δυο τους συνδέθηκαν αισθηματικά το 1968, λίγο μετά το μνημειώδες «Sgt Pepper’s Lonely Hearts Club Band» και λίγο πριν το απόλυτο αριστούργημα των Beatles, το λευκό άλμπουμ. Η επιρροή της ήταν τόσο μεγάλη πάνω του, ώστε πολύ σύντομα του έγινε περισσότερο απαραίτητη από την μπάντα.
Η επιθυμία της να έχει λόγο σε κάθε δημιουργική στιγμή του Lennon – ακόμα και στις πρόβες των Beatles – έφερε τα πρώτα σύννεφα στη σχέση του John με τον George Harrison, ενώ ακολούθησε και ο Paul McCartney. Αυτό που ποτέ δεν κατάλαβαν οι υπόλοιποι Beatles, ήταν η ανάγκη του Lennon να στραφεί σε ακόμα πιο ανεξερεύνητους δρόμους, στους οποίους – σε αντίθεση με την Yoko – κανείς τους δεν μπορούσε να τον οδηγήσει. Η μουσική πλέον αποτελούσε για τον ίδιο ένα εργαλείο περιήγησής του σε underground κόσμους και η σύγκρουση που βίωνε τόσο δυνατά μέσα του, φάνηκε ολοκάθαρα στην κορυφαία στιγμή των Beatles.
Ο δισταγμός του ανάμεσα στις δυο εκδοχές του «Revolution» από το White Album, ήταν μια μικρογραφία της τάσης φυγής που τον βασάνιζε εσωτερικά. Το «Revolution 1» συμβόλιζε την μπάντα, το παρελθόν, το κεκτημένο. Αντίθετα, το «Revolution 9» κατέγραψε την ηλεκτρική καταιγίδα που ένιωθε μέσα του, την ανάγκη να ακολουθήσει τους πειραματισμούς της Yoko, να απελευθερωθεί από όσα τον στοίχειωναν και τον καταπίεζαν. Οι στίχοι, τα ναρκωτικά και ο λυρισμός του Dylan δεν του ήταν πλέον αρκετά.
Έψαχνε μια καινούργια διέξοδο. Η ταξική αλληλεγγύη, οι πολιτικοί εξτρεμισμοί, η βία του Βιετνάμ, η παράνοια που απειλούσε τη χαμένη του νεότητα και η πνευματική του δέσμευση να συνεχίσει τις απόπειρες για να ανακαλύψει άλλους κόσμους, όλα αυτά φαίνονταν πραγματοποιήσιμα μόνο δίπλα στην Yoko και όχι στους Beatles. Το τελειωτικό χτύπημα για τα άλλα τρία «σκαθάρια» ήρθε τον Μάρτιο του 1969, όταν ο Lennon και η Ono παντρεύτηκαν στο Γιβραλτάρ.
Στο μεταξύ είχε δημιουργηθεί η Plastic Ono Band και τον Ιούλιο κυκλοφόρησε το «Give peace a chance». Λίγες εβδομάδες αργότερα, στις 20 Σεπτεμβρίου, ο John Lennon ανακοίνωσε επίσημα στα υπόλοιπα μέλη των Beatles την αποχώρησή του από την μπάντα. Πριν φτάσει όμως στην τελική απελευθέρωση από το παρελθόν του, έτοιμος να ξεκινήσει το παρόν που τόσο δυνατά επιζητούσε, είχε προηγηθεί η γνωριμία του με ένα ακόμα πρόσωπο που αποδείχτηκε καθοριστικό στη ζωή του.  

1968 – Το ταξίδι στην Ινδία και ο Maharishi

Ο George Harrison ήταν ο πρώτος Beatle που γοητεύτηκε από την Ανατολή. Πρώτα έψαξε τις μουσικές φόρμες της Ινδίας και μυήθηκε στο παίξιμο του σιτάρ και κατόπιν θέλησε να εξερευνήσει περισσότερο την ανατολίτικη φιλοσοφία. Όταν διάβασε το βιβλίο του Μαχαρίσι Μαχές Γιόγκι «Η επιστήμη του όντος και η τέχνη της ζωής»,  αποφάσισε να επισκεφτεί τον ινδουιστή θρησκευτικό ηγέτη στην Ινδία και κάλεσε τους υπόλοιπους Beatles να πάνε μαζί του.
Από αριστερά: Πάτι Χάρισον, Τζον Λένον, Μάικ Λοβ, Μαχαρίσι, Τζορτζ Χάρισον, Μία Φάροου, Ντόνοβαν, Πολ ΜακΚάρτνεϊ, Τζέιν Άσερ και Σίνθια Λένον (Ρισικές 1968)
Ο Maharishi (1911 – 2008) είχε σπουδάσει ιατρική και κατόπιν αποτραβήχτηκε για 13 χρόνια στα Ιμαλάια, όπου μαθήτευσε κοντά στον γκουρού Ντεβ, τον θεμελιωτή του υπερβατικού διαλογισμού. Μετά το θάνατο του δασκάλου του, ο Maharishi δημιούργησε το Transcendental  Meditation Movement για τη διάδοση της τεχνικής του υπερβατικού διαλογισμού σε όλο τον κόσμο. Πρόκειται για ένα είδος διαλογισμού που τελείται δυο φορές την ημέρα, όπου ο διαλογιζόμενος επαναλαμβάνει νοερά ένα συγκεκριμένο «μάντρα» (ιερός ήχος ή φράση).
Οι Beatles με τις συντρόφους τους και τον Μαχαρίσι
Η συγκέντρωση στο επαναλαμβανόμενο «μάντρα» μειώνει την πνευματική ενεργητικότητα με συνέπεια την επίτευξη ενός ανώτερου σταδίου συνείδησης. Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι οι Beatles «ασπάστηκαν» τη διδασκαλία του Maharishi εκτός από τον Lennon, ο οποίος τον κατηγόρησε δημόσια για απρέπειες. Αν όμως ο Lennon – ο οποίος ζήτησε μερικά χρόνια αργότερα συγνώμη από τον Μαχαρίσι για την συμπεριφορά του απέναντί του – βρήκε κούφιες τις ομιλίες του Ινδού θρησκευτικού ηγέτη, πώς επηρεάστηκε τόσο πολύ από αυτόν, ώστε το ταξίδι στην Ινδία να θεωρείται σταθμός στη ζωή του;

Το γεγονός ότι οι τέσσερις τους βρέθηκαν μακριά από τον δυτικό κόσμο για πρώτη φορά από τότε που δημιουργήθηκαν οι Beatles, λειτούργησε ευεργετικά στον καθένα ξεχωριστά. Βρισκόμαστε στο 1968 και ο Lennon είχε ήδη αποφασίσει να χωρίσει με την Cynthia, παρέα με την οποία ταξίδεψε στο Rishikesh. Η συναναστροφή με τον Maharishi και η διαφωνία του Lennon σχετικά με τα λεγόμενα του Ινδού, απελευθέρωσαν από τον ηγέτη των Beatles όλη την ενέργεια, τη δημιουργικότητα και την εξυπνάδα του. Τα χρειαζόταν όλα αυτά για να αντικρούσει με επιχειρήματα τον υπερβατικό διαλογισμό του Γιόγκι.
Πολ ΜακΚάρτνεϊ, Λίντα Ίστμαν, Τζον Λένον και Γιόκο Όνο
Αποτραβηγμένος από ένα σημείο και μετά από τις συζητήσεις που έκαναν οι υπόλοιποι με τον Maharishi, βρήκε μόνος του την ηρεμία και την ψυχική γαλήνη στο ήσυχο Rishikesh δίπλα στον Γάγγη και μπόρεσε να σκεφτεί χωρίς εξωτερικές επιρροές την γενικότερη σχέση του με τους Beatles και την Yoko Ono. Οι λίγες εβδομάδες της παραμονής του στην Ινδία, τον έκαναν να σκεφτεί καθαρά το μέλλον του και με την βοήθεια των ναρκωτικών να «αδειάσει» το μυαλό και την ψυχή του από όλα όσα έζωναν ασφυκτικά τη ζωή του.
Το γεγονός ότι οι υπόλοιποι τρεις είχαν γοητευτεί από τις διδαχές του Maharishi, τον έφερε ακόμα πιο κοντά στην Yoko Ono. Η Cynthia έτσι κι αλλιώς ήταν πλέον μόνο τυπικά μαζί του. Το Rishikesh έκανε τον Lennon να συνειδητοποιήσει ότι οι Beatles είχαν τελειώσει – τουλάχιστον για αυτόν. Και όταν επικοινώνησε μετά από καιρό με τον Maharishi για να του ζητήσει συγνώμη για την αγένειά του, τον ευχαρίστησε λέγοντάς του ότι αυτή η αποξένωση που δημιουργήθηκε ανάμεσα στην μπάντα στην Ινδία, ήταν αυτή που με τη σειρά της δημιούργησε το «White Album» Ο Lennon θεωρούσε πως το λευκό άλμπουμ ήταν αποτέλεσμα όχι συνεργασίας, αλλά πολυσυλλεκτικότητας. Ήταν σα να υπήρχαν δυο μπάντες μέσα στο στούντιο, από τη μια οι τρεις Beatles και από την άλλη ο ίδιος και η Yoko. Το παρελθόν (οι Beatles), το παρόν (το White Album) και το μέλλον (η Yoko Ono). Κάτι σαν τους στίχους του I’m so tired από το εν λόγω άλμπουμ:
You'd say I'm putting you on
But it's no joke, it's doing me harm
You know I can't sleep, I can't stop my brain
You know it's three weeks, I'm going insane
You know I'd give you everything I've got
for a little peace of mind…


TANGO - Gotan Project -





Παρασκευή, 22 Φεβρουαρίου 2013

ΣΤΡΊΝΜΠΕΡΓΚ - ΜΕΛΕΤΗ ΘΑΝΑΤΟΥ


Ο 'Αουγκουστ Στρίντμπεργκ (August Strindberg, 22 Ιανουαρίου 1849 – 14 Μαΐου 1912) ήταν Σουηδός θεατρικός συγγραφέας, μυθιστοριογράφος και ζωγράφος. Γεννήθηκε το 1849 στη Στοκχόλμη - το τέταρτο παιδί από τα έντεκα της οικογένειας - από μικροαστό πατέρα, έμπορο αποικιακών και υπάλληλο ναυτιλιακής εταιρίας που είχε χρεωκοπήσει, κι από μητέρα κόρη ράφτη, που ήταν παραδουλεύτρα της οικογένειας και που τη στεφανώθηκε ο πατέρας του λίγους μόνο μήνες πριν τη γέννησή του. Τη μητέρα του ο Στρίντμπεργκ την έχασε από φυματίωση στα δεκατρία χρόνια του κι ο πατέρας του, προτού περάσει χρόνος από το θάνατο της γυναίκας του, ξαναπαντρεύτηκε τη νεαρή γκουβερνάντα των παιδιών του. Μεγαλωμένος μέσα στη μιζέρια και τις στερήσεις, καταπιεσμένος από την κακότητα της μητριάς του, έγινε ένα παιδί υπερευαίσθητο και αντιδραστικό, οξύθυμο και καχύποπτο. Από τα πικρά αυτά βιώματα της παιδικής ηλικίας του, δεν θα κατορθώσει να απαλλαγεί ποτέ "ο γιος της δούλας" 
Η ζωή διαιωνίζεται διά του θανάτου.
 Κατοικείτο από φοβίες ,εφιάλτες , καχυποψία , ανθρωποφοβία , μελαγχολία ,και κατάθλιψη . Όλες όμως αυτές τις μονομανίες του  και νευρώσεις , τις είχε μετατρέψει σε καλλιτεχνική μορφή . Και αυτό τον συντήρησε και τον έσωσε από το βύθισμα στο σκότος της τρέλας . Η συγγραφή ήταν μία θεραπευτική αγωγή. 
Πολύ πρίν από τον Κάφκα , ο Στρίνμπεργκ γράφει την υπαρξιακή του αγωνία του ενόχου που φέρει το στίγμα από την γέννησή του . Μία θεωρία κατευθείαν από την Αρχαία Ελλάδα , και τον Αναξίμανδρο όπου θήτευσε επιμελώς . Ο Κάτω Κόσμος ήταν  και είναι , εδώ στη Γαία . Ο άνθρωπος είναι η  πτώση του , ο κόσμος είναι ένας λειμώνας κλαυθμών και ανέστιος και προδομένος , ριγμένος σ΄ έναν άδειο κόσμο,υπόδικος σε μια Δίκη που η απόφαση προηγείται της μηνύσεως και η τιμωρία έχει απαγγελθεί πριν τελεστεί το αδίκημα .    
Ο Κόσμος είναι εκ κατασκευής κακός ! 
Η ανθρωπότητα είναι ένας συρφετός ηλιθίων,απατεώνων , ανήθικων και εγκληματιών. Η ουσία είναι το κακό . Το καλό υπάρχει μετά τον θάνατο και προαναγγέλλεται μόνο μέσα σε κάτι νεανικές σεραφεικές υπάρξεις . Ο κόσμος είναι τόπος κολασμού και κλαυθμού. Η κοινωνία είναι ένα μασκάρεμα , η κουλτούρα ένα προσωπείο , η γλώσσα απάτη . 
Βασανίζομαι ,υποφέρω .αμφιβάλλω ,άρα υπάρχω .
Η βασκανία , η μαγγανεία , η μαγεία , η αλχημεία , το παράλογο , το παράδοξο , το στρεβλό τον ερεθίζουν. Η γοητεία του φανταστικού , ο έρωτας για το μακάβριο , η μέθη για τα εκτοπλάσματα όποιας υφής , η μελέτη του θανάτου , η έφεση για το απόλυτο , το σκοτεινό και το αφύσικο τον διεγείρουν . 
¨Ομως είναι εμφανής η επιρροή που ασκεί πάνω στη φιλοσοφία της ζωής του , η βασική , θεμελιώδους έννοια του μεγάλου Δανού φιλοσόφου Κίρκεγκωρντ , η επανάληψη . Ο Κίρκεγκωρντ είναι μια αιρετική φωνή αγωνίας μέσα στην απολιθωμένη προτεσταντική ηθική. Τη θέση της χάριτος και του θεϊκού προορισμού παίρνει η αγωνία της υπάρξεως , κυριολεκτικά το αγχώδες κυνήγι διά της αναμνήσεως της μελλοντικής σωτηρίας . Η επανάληψη του Δανού φιλοσόφου είναι μια ανάστροφη Πλατωνική ανάμνηση . (Κόσμος των Ιδεών) . Όχι μια επιστροφή προς το παρελθόν της ψυχής , αλλά η επιστροφή στο μέλλον. Έτσι με αυτό το Θεολογικό εμπύρετο υλικό ο Στρίνμπεργκ διερευνά τη νόσο της υπάρξεως , την Ενοχή.  Κοιτάζει λίγο πιο πάνω από την βεβαιότητα , το σημείο φυγής του τείνει προς το Άπειρο . Εκεί άλλοτε συναντά τον Θεό , άλλοτε το μηδέν και άλλοτε τον Θεό ως μηδέν.
Το κλειδί που τελικά ανακαλύπτει για να κατανοήσει την ανθρώπινη συμπεριφορά είναι , το Μίσος . Το μίσος είναι κίνητρο ισχυρό για την επιβίωση , η οποία όμως στη συνείδησή του μια ροπή προς θάνατον. Οι άνθρωποι αρνούνται , μισούν,απωθούν,ερίζουν ,χωρίζονται ,αμύνονται για να αποτρέψουν το μοιραίο . Την ίδια ώρα που ανοίγονται πλησίστιοι προς την αυτοκαταστροφή.
Η επικοινωνία και ιδιαίτερα η ερωτική σχέση είναι ένα συνεχές Δούναι και Λαβείν , μια Πίστωση και μια Χρέωση , μια διαρκής Δανειοληψία από την τράπεζα ψυχής του άλλου, με τόκο το θάνατό του . Ως απελπισμένος , δεν βλέπει την ανθρώπινη επικοινωνία και τον έρωτα ούτε ως αγάπη , ούτε ως αλληλεγγύη . Τα βλέπει ως αλισβερίσι , σαν την πάλη των ψυχών για επικράτηση . Σκοπός , η υποδούλωση της μιας στη άλλη.   
Το όλον θυμίζει τον γνωστό ουροβόρον όφιν , το φίδι που τρώει την ουρά του , που είναι το σύμβολο της Αθανασίας , της Αυτοϊάσεως , αλλά και της αέναης Επανάληψης. Η Ζωή διαιωνίζεται διά του θανάτου . 

Κυριακή, 13 Ιανουαρίου 2013

ΤΣΑΡΟΥΧΗΣ - Ο ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΤΩΝ ΖΩΓΡΑΦΩΝ

ΚΑΦΕΝΕΙΟ - ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΩΪΜΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΤΣΑΡΟΥΧΗ -1927

«Ο,τι ζωγράφισα στη ζωή μου ήταν μη ζωγραφισμένο, μη γραφικό. Και εκ των υστέρων, όποιοι θέλουν να ζωγραφίσουν κάτι κατόπιν ζωγραφικών προτύπων το ονομάζουν γραφικό. Είναι αστείο να φοβάται κανείς μήπως παραστήσει τίποτα. Γιατί αυτό που παριστάνει δεν είναι τα αντικείμενα. Είναι η ενέργειά τους, είναι το μέρος εκείνο το οποίο είναι άσχετο με αυτό που ονομάζουν αντικείμενα», έγραφε κάποτε ο Γιάννης Τσαρούχης. 

O Τσαρούχης δεν είναι ένας ζωγράφος που ζωγραφίζει χωρίς θεωρία. Είναι ένας ζωγράφος που το παιδεύει πολύ στο μυαλό του και γι’ αυτό θεωρείται ζωγράφος των ζωγράφων. Η ζωγραφική δεν γεννιέται εκ του μηδενός, κι ας λένε σήμερα κάποιοι ό,τι θέλουν. Ο Τσαρούχης το ξέρει αυτό και το αναδεικνύει μέσα από το έργο του. Επίσης, από την αρχή βλέπουμε μια δισημία στο έργο του: ρεαλισμός από τη μία και αφαίρεση από την άλλη. Διαρκώς κινείται σε δύο πόλους: της παράδοσης και του μοντέρνου. Αυτή είναι μια μόνιμη σύγκρουση στο έργο του, η οποία όμως γίνεται σύνθεση και εκεί έγκειται η ποιητική του Τσαρούχη: στο πώς ενώνει δύο αντίθετους πόλους και δημιουργεί έναν δικό του κόσμο, βρίσκοντας όμως έναν κοινό τόπο μαζί μας».

Η φύση και η τέχνη

Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες ενότητες σπουδών και παραλλαγών είναι η «Θυσία της Ιφιγένειας». Εργο που τον απασχόλησε μετά την Κατοχή και στο οποίο γίνεται φανερό ότι επιθυμεί να εκφράσει όσα γίνονται γύρω του. «Ο Τσαρούχης είναι ζωγράφος των ζωγράφων, όμως τον αφορά πρωτίστως ο κόσμος, το έξω από την τέχνη», παρατηρεί ο Αλ. Λεβίδης. «Δεν είναι απών από την κοινωνία. Η “Θυσία της Ιφιγένειας” είναι ακριβώς ένα τέτοιο έργο: η θυσία των αθώων στον Εμφύλιο, με αναφορές στην ομηρική Ιλιάδα». Φυσικά, ένα χέρι που προβάλλει μέσα από ένα νέφος και τείνει προς την Ιφιγένεια «είναι βέβαια μια ξεκάθαρα βυζαντινή αναφορά».
Σύμφωνα με τον Αλ. Λεβίδη, η έμφαση του Τσαρούχη στην πραγματική ζωή και στους καθημερινούς ανθρώπους σχετίζεται και με τη συστηματική μελέτη του πάνω στον Καραβάτζιο, κάτι που φαίνεται μέσα από τις σπουδές στις «Τέσσερις Εποχές». «Ο Καραβάτζιο υποστήριζε ότι πρότυπο για τον ζωγράφο είναι η ίδια η φύση και όχι άλλοι ζωγράφοι, γι’ αυτό και αποτύπωνε πολύ το στιγμιαίο. Σε αυτό ήταν πρωτοπόρος. Ο Τσαρούχης τι έλεγε: “Δεν είναι κακό να ακολουθείς την τεχνοτροπία ενός ζωγράφου, φτάνει να δουλεύεις από το φυσικό. Αν δουλεύεις μιμούμενος μόνον την τέχνη των παλαιών, θα καλυτερέψεις την τεχνική σου. Αλλά θα χάσεις κάτι πιο πολύτιμο από την τεχνική”. Τηρουμένων των αναλογιών φυσικά, αυτό έλεγε και ο Καραβάτζιο στην εποχή του: δάσκαλός μας είναι η φύση, όχι η τέχνη».

Το υπερβατικό

Πέφτουμε πάνω στις σπουδές των «πορτρέτων της Δέσποινας», με έκδηλη την επιρροή από τα φαγιούμ. «Εδώ αποτυπώνεται και πάλι το στιγμιαίο αλλά και η ανθρώπινη υπόσταση σε ένα κάδρο αιωνιότητας, και αυτό νομίζω προσπάθησε να αποδώσει ο Τσαρούχης. Τον απασχολεί αυτό. Θέλει τα έργα του να έχουν τη ζωντάνια του καθημερινού αλλά να μεταφέρουν και την αίσθηση του άφθαρτου, του υπερβατικού. Ολες αυτές οι παραλλαγές είναι φάσεις όπου ο ζωγράφος ψάχνεται και αυτό είναι το ωραίο σε αυτή την έκθεση – όπως και οι φωτογραφίες των πραγματικών μοντέλων στο εργαστήρι του ζωγράφου. Βλέπεις έτσι τη σκηνοθεσία του ζωγράφου μέσα στον πίνακα».
Πράγματι: πέρα από τις φωτογραφίες του εργαστηρίου και των πραγματικών μοντέλων, βλέπουμε σε ένα βάθρο και μια παλαιά ναυτική στολή, με τη λεγόμενη «ασπιρίνη» (το καπέλο) και τα άρβυλα. «Είναι η στολή του αδελφού του», λέει ο Αλ. Λεβίδης. «Την είχε στο ατελιέ και με αυτήν έντυνε τα μοντέλα του για τους περίφημους ναύτες. Του άρεσε το λευκό και του άρεσε να ζωγραφίζει λευκές φιγούρες και μορφές. Οταν κάποτε τον ρώτησαν προς τι όλοι αυτοί οι ναύτες, είχε απαντήσει ως εξής: “Οταν άρχισα να ζωγραφίζω, κυκλοφορούσαν στους δρόμους πολλοί ναύτες και πολλές νοσοκόμες. Είχα δύο επιλογές: ή θα ζωγράφιζα ναύτες ή νοσοκόμες. Προτίμησα τους ναύτες”».

Ηρωας; Οχι

Ο Αγιος Σεβαστιανός ντυμένος στο χακί καθώς τον τοξοβολούν οι συνάδελφοί του ΕΣΑτζήδες («ένα ακόμα σχόλιο για την τραγωδία του Εμφυλίου, που όμως τον απασχολεί καταμεσής της δικτατορίας, κι όχι τυχαία μάλλον»), ο νέος που φεύγει μετανάστης έχοντας πάντοτε στο πλάι του μπουκέτα του Επιταφίου («δεν είναι νεκρικά άνθη όμως, αλλά αναστάσιμα, υποδηλώνουν την αλλαγή, την αναγέννηση της ζωής», σχολιάζει ο Αλ. Λεβίδης), τα μελαγχολικά αθηναϊκά καφενεία του ’50 (πασίγνωστη σειρά έργων που ξεκίνησαν με μια περιστασιακή καρτ ποστάλ στον Τεριάντ τα Χριστούγεννα του ’50, όπως διαβάζουμε σε μια επιγραφή στην έκθεση), οι εξανθρωπισμένοι άγγελοι με φτερά πεταλούδας που ίπτανται πάνω απ’ το λιμάνι του Πειραιά, όλα αυτά τα «έργα εν εξελίξει» μαζί με τα υπόλοιπα που περιλαμβάνει η έκθεση, είναι δουλεμένα ξανά και ξανά μέσα σε βάθος δεκαετιών, ουσιαστικά μιαν ολόκληρη ζωή.
«Η μικρή ιστορία της ζωής μου και της ζωγραφικής μου συνοψίζεται σε αυτή την επιθυμία να εξιχνιάσω πώς δύο πράγματα που φαίνονται αντίθετα μπορούν να μας φανατίζουν το ίδιο ή, αλλιώς ειπωμένο το πρόβλημα, πώς είναι δυνατό να είναι αντίθετα και άσχετα δύο πράγματα που τόσο πολύ μας αρέσουν», είχε πει κάποτε ο ίδιος ο Τσαρούχης. Κι όταν ρωτήθηκε αν αισθάνεται ήρωας, είχε απαντήσει: «Εγώ; Θεωρώ ντροπή μου να είμαι ήρωας. Ξέρω ότι όλα γίνονται με τη δουλειά και όχι με τα ελευθερωμένα νεύρα».

Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2012

LEONARDO DA VINCI - ΖΩ ΤΗΝ ΚΑΘΕ ΗΜΕΡΑ


 
Μυστικός Δείπνος :  Ένα από τα πιο γνωστά και πολυσυζητημένα αριστουργήματα . Απεικονίζει την δραματική στιγμή όπου ο Χριστός ανακοινώνει στους μαθητές του ότι ένας από αυτούς θα Τον προδώσει . Η κακή συντήρηση του πίνακα οφείλεται σε μια περίπλοκη και μυστηριώδη αλχημική τεχνική που χρησιμοποίησε ο L.D.V , ο οποίος χρησιμοποίησε οργανικά στοιχεία , για να δώσει ζωή στον πίνακα. Η πρωτοπόρα αυτή τεχνική του, που είχε εντυπωσιακά αισθητικά αποτελέσματα , αποδείχτηκε δυστυχώς , ευάλωτη στην επίθεση της υγρασίας και στις χημικές επιδράσεις της ατμόσφαιρας . Πρόκειται για μια τοιχογραφία ζωγραφισμένη πάνω στον τοίχο της τραπεζαρίας της Σάντα Μαρία ντελλά Γκράτσε , στο Μιλάνο. Έχει υποστηριχθεί ότι η μορφή δεξιά από τον Ιησού δεν απεικονίζει τον Ιωάννη , αλλά μια γυναικεία φιγούρα - πιθανότατα τη Μαρία Μαγδαληνή - η οποία γέρνει προς την αντίθετη κατεύθυνση από τον Ιησού , σχηματίζοντας έτσι ένα V με το μεταξύ τους διάστημα , και ένα Μ με τα σώματά τους . Το στοιχείο αυτό φαίνεται να παραπέμπει στη θεωρία ύπαρξης μιας γενεαλογίας που ξεκινάει από τον Ιησού και την Μαγδαληνή , ένα μυστικό που διαφύλασσε το Ηγουμενείο της Σιών , του οποίου λέγεται ότι υπήρξε ο Μεγάλος Μάγιστρος ο L.D.V .Πέρα από αυτό , ο πίνακας είναι γεμάτος από αμφιλεγόμενα σημεία , όπως ένα ασώματο χέρι που κρατάει απειλητικά ένα μαχαίρι , ο Θωμάς που απεικονίζεται να κάνει την λεγόμενη χειρονομία του Ιωάννη με το δείκτη στραμμένο προς τον ουρανό , καθώς και η μορφή του Θαδδαίου , η οποία λέγεται ότι αποτελεί αυτοπροσωπογραφία του ίδιου του L.D.V . 
----------------------------------------------------------
Γεννήθηκε , Σάββατο 15 Απριλίου 1452 στις 3 η ώρα το πρωί , στην Φλωρεντία  και αναχώρησε στις  2 Μαΐου το 1519 , 67 ετών στον Πύργο του Κλου , στην Γαλλία . Ο L.D.V και Αριστοτέλης κατείχαν περισσότερες επιστήμες από κάθε άλλο άνθρωπο στην παγκόσμια Ιστορία σε κάθε εποχή και σε κάθε τόπο .
Ο L.D.V ήταν πολυπράγμων ως  ζωγράφος , γλύπτης , αρχιτέκτονας , μηχανικός  , μαθηματικός , αστρονόμος , ανατόμος , φυσιολόγος , βοτανολόγος , γεωλόγος , φυσικός , φιλόσοφος , μουσικός , λογοτέχνης και φυσικά ιατρός .
Προσέγγιζε τις επιστήμες χωρίς προκαταλήψεις , συνδυάζοντας την θεωρία με το πείραμα , ελεύθερος από δογματισμούς και αυθεντίες . Δεν συστηματοποίησε το έργο του αλλά άφησε σκόρπιες σημειώσεις, άτακτες στις οποίες επανερχόταν συχνά ύστερα από μικρό χρονικό διάστημα για να προσθέσει ή να αφαιρέσει κάτι .  Συχνά δεν ολοκλήρωνε τα έργα του γιατί όταν δούλευε κάτι , ξεπηδούσαν καινούργιες ιδέες και ξεκινούσε εκ νέου διερεύνηση . Η συνήθειά του να αφήνει πολλά πράγματα στη μέση του προσέδωσε τον τίτλο του τεμπέλη . Ο L.D.V όμως σκόπιμα δεν ήθελε να τελειώνει τα έργα του . Κάποτε είχε γράψει ότι η ανοησία είναι κόρη της βιασύνης . Για τον λόγο αυτό το έργο του δεν έχει καμία βιασύνη , αλλά αντίθετα χαρακτηρίζεται από μεγάλη καρτερία . Είναι χαρακτηριστικό ότι χρειάστηκε περισσότερο χρόνο να ζωγραφίσει την Τζοκόντα , από ότι ο Ραφαήλ να διακοσμήσει ολόκληρο το Βατικανό. Ήταν τόσο τελειομανής και είχε τόση αγάπη για την λεπτομέρεια , ώστε ακόμη και όταν ήθελε να κόψει μια μεγάλη επιφάνεια ξεκινούσε από την επινόηση κοπτικών εργαλείων και τη μίξη των μετάλλων για να κατασκευάσει κοπτικά εργαλεία ! Για να ζωγραφίσει ένα απλό χαμόγελο άρχιζε από την μελέτη των μυών που το σχηματίζουν. Ο L.D.V δεν ήθελε να πετά το παραμικρό χαρτί , ούτε να αφήνει γωνία άδεια πάνω σε χειρόγραφο . Για τον λόγο αυτό είναι δύσκολο να χρονολογήσουμε και να βάλουμε σε σειρά τις ανακαλύψεις και τις πραγματείες του . Αντίθετα από τον Αριστοτέλη και τους σχολαστικούς , υποστήριξε ότι ο αέρας δεν επιταχύνει αλλά επιβραδύνει την κίνηση των σωμάτων. Βασισμένος στην παρατήρηση αυτή , έθεσε το πρόβλημα της τριβής και έφτασε στην αρχή της αδράνειας   : Όλα τα κινούμενα σώματα συνεχίζουν την κίνησή τους  για όσο διάστημα η δύναμη που τα προξενεί την κίνηση εξακολουθεί να τα ωθεί . Επίσης υποστήριζε ότι καμία κίνηση που δημιουργείται από κίνηση δεν είναι διηνεκής . Διώχνει αυτό που αντιτίθεται στην διεύθυνσή της , επιθυμώντας να νικήσει και να εξολοθρεύσει την αιτία που την εμποδίζει . 
Στα έγγραφά του ομολογεί ότι είχε αντιγράψει  από τον Αρχιμήδη πολλές πολεμικές μηχανές  και φαίνεται ότι είχε μεγάλη πρόσβαση σε χειρόγραφα με τα αρχαία κείμενα , καθώς είναι φανερό και η επιρροή του από τους Πυθαγορείους , τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη . Επηρεασμένος από την Πολιτεία του Πλάτωνα , την Ηλιούπολη του Ερμή του Τρισμέγιστου Ο L.D.V προσπάθησε να σχεδιάσει την ιδανική πόλη , με λεωφόρους , κανάλια ύδρευσης , σιντριβάνια , πλατείες , κήπους , στοές , και οχυρά . Ο L.D.V είχε βέβαια και την φήμη του αρχιτέκτονα , αλλά δεν ήταν αρχιτέκτονας . Είχε άλλα πράγματα στο μυαλό του . Σε όλη του την ζωή αρκέστηκε σε φανταστικές απεικονίσεις και πλασματικά μοντέλα , με εξαίρεση μια πόλη σε δύο επίπεδα που είχε σχεδιάσει για τον Δούκα του Μιλάνου , ένα για τους πεζούς και ένα για τα οχήματα . Οι δρόμοι ήταν περίεργα σχεδιασμένοι και δεν συναντιόνταν. 
Ο L.D.V δεν ήταν φιλόδοξος ,ούτε ματαιόδοξος . Δεν φάνηκε ποτέ να αποκαρδιώνεται όταν ανακάλυπτε ότι έκανε κάποιο λάθος και δεν φοβόταν ούτε καν την αποτυχία . Αρκετοί ιστορικοί θέλουν τον L.D.V ομοφυλόφιλο , παρόλο που δεν υπάρχει καμία τέτοια πληροφορία . Πάντως δεν υπήρξε ποτέ παντρεμένος , δεν είχε αποκτήσει δικά του παιδιά και δεν γνωρίζουμε καμία ερωμένη του . Σήμερα η τάση του , για απεικόνιση ερμαφρόδιτων αποδίδεται κυρίως στις αλχημιστικές του γνώσεις και επιδόσεις ... Χαρακτηριστικό παράδειγμα ερμαφρόδιτης απεικόνισης είναι ο Αρχάγγελος Γαβριήλ στον περίφημο Ευαγγελισμό. Θεωρούσε την λαιμαργία και την ερωτομανία δυσοίωνες για την εξισορρόπηση πνεύματος και σώματος . Για να κατανοήσουμε ωστόσο τις αντιλήψεις του προς τον έρωτα πρέπει να κατανοήσουμε το Αναγεννησιακό πρότυπο , τουλάχιστον των διανοουμένων της εποχής , οι οποίοι μαγεύονται από την ιδέα του αλχημιστικού ανδρογύνου , του τέλειου ανθρώπου , όπως τον περιγράφει ο Πλάτωνας στο Συμπόσιο στον Λόγο του Αριστοφάνη και πριν ακόμη ο Θεός θυμώσει και τους χωρίσει στα δύο .
Ζω την κάθε ημέρα . Αυτό ήταν το σύνθημα του και μία από τις βασικότερες αρχές του.
Εγώ που νόμιζα ότι θα μάθω να ζω , έμαθα να πεθαίνω ...
Και στο τέλος της ζωής του έγραψε : θα συνεχίσω ...
Πίστευε πως η ψυχή του ήταν η ψυχή ενός πουλιού ή ενός αλόγου . Τα άλογα και τα πουλιά ήταν θέματα που κυριαρχούσαν στη σκέψη και τη δραστηριότητά του για όλη του την ζωή . Τα πτηνά ήταν για αυτόν ένα πρόβλημα τόσο ανατομικό , όσο και μηχανικό . Μελέτησε λεπτομερειακά την ανατομία των φτερών , των μυών , ακόμη και των πούπουλων . Γνώριζε καλά την μηχανική φύση των αλόγων . Προφανώς είχε επηρεαστεί από την αρχαία ελληνική μυθολογία και ειδικά από τα λογικά-άλογα του Αχιλλέα , όπως τα περιγράφει ο Όμηρος . Με την ίδια έννοια , τα πουλιά είναι επίσης υπερφυσικά ζώα που συμβολίζουν την απόλυτη ελευθερία , τα όντα που ενώνουν την Γη με τον Ουρανό. Ήταν και αυτά για τους αρχαίους ψυχοπομπούς , που μετέφεραν τις ψυχές των νεκρών στο υπερπέραν . Άλλη μία γνωστή εμμονή του υπήρξε ο Κατακλυσμός . Είχε μελετήσει πολύ ότι αφορούσε σε αυτή τη βιβλική αφήγηση . Ο Κατακλυσμός του είχε γίνει εμμονή προς το τέλος της ζωής του . Ήταν ένα από τα πιο προσφιλή του θέματα . Πίστευε ότι το τέλος του κόσμου θα επέλθει με νέο κατακλυσμό. Για αυτό τον λόγο μελετούσε πολύ συχνά τις κινήσεις των υδάτων.
Ο L.D.V υπήρξε επίμονος και εξαιρετικά περίεργος άνθρωπος , ενώ το μυαλό του τριγύριζε σε δρόμους απροσπέλαστους για τον μέσο άνθρωπο . Ήταν φιλεύσπλαχνος με τον δικό του και ιδιαίτερο τρόπο . Συνήθιζε να επισκέπτεται το Νοσοκομείο Σάντα Μαρία Νοβέλα , όπου περιποιόταν τους αρρώστους και ιδιαίτερα αυτούς που βρισκόταν στο τέλος της ζωής τους . Ο θάνατός του υπήρξε το ίδιο περίεργος με τη ζωή του . Ήξερε ακριβώς την ημερομηνία του τέλους του από καιρό πριν και έτσι ετοίμασε τη διαθήκη του και τακτοποίησε όλες τις εκκρεμότητές του . Επίσης ολοκλήρωσε πολλά από τα έργα του , τα οποία είχε αφήσει για χρόνια ημιτελή .

----------------------------------------------------------
Τζοκόντα : Το πιο διάσημο , πιο τέλειο και πιο μεταφυσικό του L.D.V . Ο ζωγράφος δούλευε τη Μόνα Λίζα έως το τέλος της ζωής του και τελικά αρνήθηκε να την παραδώσει σε αυτόν που την παρήγγειλε . Ο Φρόϊντ είχε δηλώσει πως στο πρόσωπό της διακρίνει την ιδανική μητέρα . Ακόμη και σήμερα οι ερευνητές αναζητούν το μεντέλο που πόζαρε για τη δημιουργία της Τζοκόντα . Ο Βεντούρι την ταυτίζει με την Κονστάντσα ντ΄ Αβάλο  , άλλοι την θέλουν έγγυο , αλλά οι περισσότεροι κριτικοί την ταυτίζουν με την Μόνα Λίζα , σύζυγο του Τραπεζίτη Τζοκόντο.  Ωστόσο οι πιο μυημένοι στη σκέψη του LDV γνωρίζουν ότι η Τζοκόντα είναι ο ίδιος ο Leonardo  στην ανδρόγυνη μορφή του, σύμφωνα με τα αλχημικά πρότυπα . Είναι παράξενο ότι η Τζοκόντα δεν φορά κανένα κόσμημα , κάτι αδιανόητο για μια γυναίκα της εποχής . Τα μαλλιά της υψώνονται στον άνεμο και τα ρούχα της κινούνται όπως τα σύννεφα στα σχέδιά του για τον Κατακλυσμό. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η αριθμολογική ερμηνεία του πίνακα : Mona Lisa = Sol + Anima . Ο τίτλος του έργου παρουσιάζει τον Ήλιο sol και την Σελήνη Anima , δύο βασικά σύμβολα δύο αντιθέτων δυνάμεων που ενώνονται σε ένα αλχημικό ερμαφρόδιτο .
Με την μέθοδο της gematica , μορφή αριθμοσοφίας , αν χρησιμοποιήσουμε τον απλό λατινικό κώδικα των αριθμών στους οποίους αντιστοιχεί κάθε γράμμα και υπολογίσουμε τον διάσημο τίτλο του πίνακα θα πάρουμε τον αριθμό 84. 
Mona Lisa = (13+15 + 14 + 1 ) + ( 12 + 9 + 19 + 1 ) = 84
Αν υπολογίσουμε το όνομα Leonardo , καταλήγουμε πάλι στον αριθμό 84 , γεγονός που ενισχύει την άποψη ότι στην ουσία πρόκειται για προσωπογραφία του Leonardo στην ανδρόγυνη μορφή του .
Leonardo = 12 + 5 + 15 + 14 + 1 + 18 + 4 +15 = 84

και βέβαια πίσω από το όνομα της MONA LISA = AMON  L' ISA κρύβεται κωδικοποιημένος ο ΑΜΜΩΝ - ΔΙΑΣ και η ΑΘΗΝΑ - ΙΣΙΔΑ 

-------------

VIRGIN OF THE ROCKS - ΠΑΡΘΕΝΟΣ ΤΩΝ ΒΡΑΧΩΝ


VIRGIN OF THE ROCKS - ΠΑΡΘΕΝΟΣ ΤΩΝ ΒΡΑΧΩΝ
αντίγραφο - στο αντίγραφο που βρίσκεται στην National Gallerry διαπιστώθηκε ότι η γεωμετρία του πίνακα στηρίζεται σε ένα μικρό άσπρο λουλούδι που βρίσκεται στο βάθος του πίνακα . Τα πέταλα του λουλουδιού έγερναν αφύσικα προς τα πίσω για να φανεί ένας υπερφυσικός όρθιος στήμονας . Στο λουλούδι αυτό αναγνωρίστηκε το fleur de lix της Μυστικής Γνώσης . Και οι δύο πίνακες φιλοξενούσαν έναν αφύσικο φαλλικό βράχο κάτω από ένα δεύτερο τριγωνικό . Ο David Wood συνέδεσε το φαλλικό βράχο με την Αιγύπτια Νέφθυ , θεά της Εστίας . Όταν έβαλε δύο διαφανή αντίγραφα των πινάκων τον ένα επάνω στον άλλο , διαπίστωσε ένα σκόπιμο κενό στο επάνω μέρος , στο οποίο αναγνώρισε το τόξο της Νουτ , της Ιερής Γεωμετρίας της Ρέννες . Το σύμβολο του fleur de lis που υιοθετήθηκε από της Μυστικιστές της Ευρώπης , που θεωρείται μοτίβο μεγάλης αξίας που προέρχεται από την Αίγυπτο και συμβολίζει την Ζωή και την Ανάσταση . Τα μοτίβα του Κυκλαδικού και του Μινωικού πολιτισμού δείχνουν , ότι οι ρίζες φτάνουν μέχρι την Ατλαντίδα του Πλάτωνα , τον ελληνικό κρίνο , το σύμβολο του Σείριου . 
ΑΑααττο