Translate

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΣΕΙΡΙΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΣΕΙΡΙΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη, 24 Φεβρουαρίου 2011

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΘΕΟΙ - ΤΟ ΔΩΔΕΚΑΘΕΟΝ




Σκέψεις και προβληματισμοί σχετικά με την Αρχαία Ελληνική θρησκεία με την βοήθεια του Κορνήλιου Καστοριάδη .

1- Η Ελληνική Θρησκεία δεν είναι εξ΄αποκαλύψεως θρησκεία
2- Η Ελληνική Θρησκεία δεν δίνει προνομιακή θέση στην ανθρωπογονία
3- Η Ελληνική Θρησκεία δεν περιέχει καμία υπόσχεση αθανασίας.
4- Η Ελληνική Θρησκεία και οι Θεοί της δεν έχουν καθόλου ‘Εθνικό’ χαρακτήρα , έχουν θέση Οικουμενική.

Χάρη λοιπόν σε αυτή την ελευθερία που δίνει η απουσία αποκάλυψης , η απουσία κανονικής διατύπωσης ενός δόγματος , υπήρξε στην Ελλάδα συνεχής αναδημιουργία του μύθου .
Το πλέον συναρπαστικό και το πλέον πλούσιο παράδειγμα αυτής της αναδημιουργίας είναι η τραγωδία . Παρατηρούμε ότι ο ποιητής μπορεί να αλλοιώσει σημαντικά μέρη του μύθου , και κυρίως είναι σε θέση , να του προσδώσει νέα σημασία. Πράγμα που θα ήταν αδιανόητο χωρίς το πρώτο χαρακτηριστικό , δηλαδή την απουσία αποκάλυψης.

Κατά τον Αριστοτέλη , ο έρως που σπρώχνει τα όντα και την φύση ολόκληρη προς ένα Θεό , ο οποίος τους είναι άγνωστος ,ταυτίζεται με την τεράστια έλξη που αισθάνεται ο κατώτερος για τον ανώτερο. Η διαφορά θεών και ανθρώπων δεν μόνο ποσοτική , είναι κυρίως ποιοτική , δεν πρόκειται όμως για οντολογική διαφορά.
Οι Θεοί είναι έξοχοι , είναι άπειρες φορές ανώτεροι από τους ανθρώπους , δεν διαχωρίζονται όμως ριζικά από αυτούς σαν να βρίσκονταν στην αντίπερα όχθη , ενός οντολογικού γκρεμού . Οι Έλληνες Θεοί είναι Αθάνατοι , όχι όμως και Αιώνιοι. Δεν υπάρχουν ,ούτε σε όλη την χρονική διάρκεια , εφ΄ όσον γεννιούνται , ούτε καν εκτός χρόνου , όπως θα το ήθελε δικαιωματικά μία ορθολογική Θεολογία , στην περίπτωση του Χριστιανισμού . Εν πάσι περιπτώσει ,στην Ομηρική Θρησκεία δεν υπάρχει οντολογική σχέση , ούτε ειδική πράξη δημιουργίας του ανθρώπου . Παρά τις μεγάλες διαφορές , ο άνθρωπος βρίσκεται σε ένα επίπεδο που δεν διαχωρίζεται ριζικά από το επίπεδο των θεών. Οι Θυσίες προς τους Θεούς δεν προορίζονται να αποδώσουν μόνο τιμή , αλλά προορίζονται επίσης να θυμίζει την διαφορά όχι μόνο μεταξύ του θείου και του ανθρώπινου κόσμου , αλλά και μεταξύ του ανθρωπίνου κόσμου και όσων βρίσκονται έξω από αυτόν. Η Θυσία οφείλει να ανήκει στον ανθρώπινο κόσμο , που αποχωρίζεται ένα κομμάτι του εαυτού του για να το προσφέρει στους Θεούς.
Υπάρχουν αμέτρητες περιπτώσεις στους μύθους όπου οι άνθρωποι μετατρέπονται σε ζώα ή φυτά από τους Θεούς . Οι μισοί σχεδόν ελληνικοί μύθοι αναφέρονται σε μεταμορφώσεις.Τα περάσματα αυτά δεν είναι όπως στην στην περίπτωση της ενσάρκωσης του Θεού των Χριστιανών , της τάξεως του Θαύματος. Ας μην ξεχνάμε όχι τον ανθρωπομορφικό αλλά τον ανθρώπινο χαρακτήρα των Θεών. Ο άνθρωπος και όλα τα άλλα όντα δεν αποτελούν δημιουργήματα των Θεών . Πέτρες άγρια και κατοικίδια ζώα , άνθρωποι και θεοί ,αναδύονται συγχρόνως και ανεξαρτήτως ,κατά την διάρκεια μιας διαδικασίας και ξεκινώντας από ένα αρχικό δεδομένο , που είναι κατά τον Ησίοδο το ΧΑΟΣ και όλα υπόκεινται στην ΜΟΙΡΑΝ .

Σχετικά με την ειδωλολατρία , άποψή μου είναι ότι κάθε θρησκεία είναι αναγκαστικά ειδωλολατρική λόγω της υπέρβασης, που είναι αναγκασμένη να κάνει. Η μορφή της υπέρβασης μπορεί να είναι ένα άγαλμα ,αλλά και μια ιστορία ,ομιλία ,λόγος ή ο ΛΟΓΟΣ. Το να πεις ότι ο Θεός είναι Λόγος αποτελεί φυσικά και αυτό ειδωλολατρία.
Στην αρχαία Ελλάδα δηλαδή πίστευε ο Θρησκευόμενος κόσμος ότι το άγαλμα που μόλις κατασκεύασε ο Φειδίας , ήταν ο ίδιος ο Θεός ;  Δεν μπορεί να γίνει πιστευτό .
Αλλά το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα ότι ο Θεός δεν βρίσκεται μέσα στο άγαλμα το παρουσιάζει ο Ευριπίδης στον Ιππόλυτο.Ο Ιππόλυτος ευρίσκεται μπροστά στο άγαλμα της Άρτεμις και αναφωνεί .
"Βρίσκομαι μαζί σου , συζητώ με σένα , ακούω την φωνή σου (το άγαλμα δεν μιλάει) , δεν βλέπω όμως το πρόσωπο σου (βλέπει το άγαλμα)"
Η διπλή μετάθεση είναι χαρακτηριστική . Βρίσκεται μπροστά στο άγαλμα ,αλλά δεν βλέπει την Θεά. Το άγαλμα φυσικά δεν μιλάει αλλά ακούει την φωνή της , τον λόγο , υπάρχει επικοινωνία με την Θεά.

Σχετικά με την αθανασία στην Ελληνική θρησκεία δεν υπάρχει ούτε υπόσχεση ,ούτε ελπίδα. Η Αθανασία στον βαθμό που υπάρχει είναι σαφώς χειρότερη από τον οριστικό θάνατο . Στην Νέκυια του Οδυσσέα , συναντά τον Αχιλλέα . Ο οποίος του μαρτυρά το μεγάλο μυστικό ότι θα προτιμούσε να ήταν ζωντανός και δούλος παρά πεθαμένος και ήρωας ξακουστός , μία σκιά δίχως πνεύμα.
Και αυτή η τάση ήταν το κυρίαρχο ρεύμα της Ελληνικής θρησκείας με λίγες φυσικά εξαιρέσεις. Ορφικούς και Πυθαγόρειους. ---> ΟΡΦΙΚΟΙ ΚΑΙ ΠΥΘΑΓΟΡΕΙΟΙ

Για τους Έλληνες δεν είναι οι «Θεοί των Ελλήνων» αλλά απλώς οι «Θεοί» .
Με άλλα λόγια στην θρησκεία αυτή υπάρχουν δύο όψεις.
Από την μία πλευρά η Ελληνική θρησκεία θεωρούνταν πολιτική θρησκεία,θρησκεία της πόλεως . Η πολιτική λατρεία αφορά στην πόλη , η οποία την επωμίζεται,την οργανώνει ,την ρυθμίζει και επικυρώνει την τήρησή της.
Από την άλλη πλευρά , οι θεοί ακόμα και όταν έχουν κάποια προνομιακή σχέση με την μία ή την άλλη πόλιν ( η Αθηνά με την Αθήνα) δεν είναι αποκλειστικοί θεοί των πόλεων αυτών ,ούτε καν αποκλειστικοί θεοί των Ελλήνων, αλλά απλώς οι θεοί , οι θεοί όλου του κόσμου . Οι Τρώες δεν έχουν άλλους θεούς αλλά και δεν γνωρίζουν άλλους θεούς και ούτε υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχουν θεοί .

Στο ερώτημα τι μπορεί να ελπίζει το ανθρώπινο ον μέσα σε ένα κόσμο που δεν έγινε γι΄ αυτό και κανένα νόημα δεν του προτείνεται , όπου δεν υφίσταται ούτε λύτρωση ούτε ελπίδα ;

Η απάντηση από τον Όμηρο μέχρι τον Αλέξανδρο υπήρξε «το κλέος και το κύδος»

«η δόξα και η φήμη» , και τελικώς στο «αίεν αριστεύειν» , όχι μόνο με την ηθική έννοια του όρου άλλα και να υπερέχεις πάντοτε των άλλων , είτε στην μάχη , είτε στα Ομηρικά Έπη , είτε στα αθλήματα ,στην Ολυμπία και στην Νεμέα.

«Η παρρησία».  
Ένα άλλο στοιχείο που υπάρχει στην Ιλιάδα είναι η παρρησία , η ελεύθερη έκφραση , το να λες ότι σκέφτεσαι ,να μην κρύβεις την γνώμη σου όταν πρόκειται για σοβαρές υποθέσεις .

«Εις οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί πάτρης» 
Όταν ο Τρώας Πολυδάμας υποδεικνύει στον Έκτορα ότι οι οιωνοί δεν είναι καλοί . Αντίληψη της ολότητας του κόσμου που υπερβαίνει το κλέος και το κύδος. Η εκ του ασφαλούς πορεία του όντος δεν είναι πάντα ο σωστός δρόμος , όταν απέναντι του έχει την «μοίραν» που θα καθορίσει τα δεδομένα , για την τύχη της πατρίδας. Και η «μοίρα» θα λάβει υπ΄ όψιν την θυσία του ήρωος ως πράξη ανώτερη ,για την σωτηρία της πατρίδας.

H Ελληνική ιδιαιτερότητα δεν είναι η αρμονία και το μέτρο , ούτε η εμφάνιση της αλήθειας , ως αποκάλυψης . Η Ελληνική ιδιαιτερότητα είναι το ζήτημα του μη-νοήματος , του μη-όντος . Πράγμα που έχει λεχθεί πεντακάθαρα εξ΄ αρχής , έστω και αν τα υπερήφανα αυτιά των νεοτέρων, δεν είναι σε θέση να το ακούσουν ή το ακούνε μέσω των χριστιανικών λόγων παρηγοριάς ή του φιλοσοφικού τους ρομάντζου. Η Θεμελιώδης Ελληνική εμπειρία είναι η αποκάλυψη όχι του όντος και του νοήματος ,αλλά του οριστικού και αθεράπευτου μη νοήματος.

Το λέει και ο Αναξίμανδρος και είναι μάταιο να ερμηνεύουμε περισπούδαστα τη φράση του συσκοτίζοντας την σημασία της ...«η απλή ύπαρξη αποτελεί αδικίαν , υπερβολή , βία . Από το γεγονός και μόνο ότι υπάρχετε προσβάλλετε την τάξη του όντος»
– που είναι επομένως ουσιαστικά τάξη του μη όντος. --  ---> ΑΝΑΞΙΜΑΝΔΡΟΣ

Απέναντι στο γεγονός αυτό δεν υπάρχει καμία προσφυγή και καμία δυνατή παρηγοριά . Η μυλόπετρα της απρόσωπης ΔΙΚΗΣ αλέθει ακούραστα και συνθλίβει ότι γεννιέται .

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΘΕΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΘΑΝΑΤΟΙ , ΟΧΙ ΑΙΩΝΙΟΙ.

Κυριακή, 6 Φεβρουαρίου 2011

ΔΙΟΝΥΣΟΣ - Ο 13 ΟΣ ΘΕΟΣ


ΔΙΑΣ και ΣΕΜΕΛΗ εγέννησαν ΔΙΟΝΥΣΟ

Ο 13ος ΘΕΟΣ ίσως ο μεγαλύτερος ...
Σε κάποια στιγμή της βασιλείας του ο Δίας αποφασίζει να παραχωρήσει τον θρόνο του για χάρη του βρέφους Διονύσου, που όπως και ο Δίας ως βρέφος φυλασσόταν από τους Κουρήτες. Οι Τιτάνες αποφασίζουν να σφάξουν το παιδί και να διεκδικήσουν τον θρόνο δικό τους. Βάφουν τα πρόσωπά τους με λευκό γύψο, αποσπούν με παιχνίδια (Σείστρο. –Συνδ. Σείριος) την προσοχή του Διονύσου, μετά τον διαμελίζουν και βράζουν και ψήνουν τα μέλη του. Οργισμένος ο Δίας, συντρίβει με το αστροπελέκι του τους Τιτάνες. Η ΑΘΗΝΑ διατηρεί την καρδιά σε μια γύψινη κούκλα, από την οποία δημιουργήθηκε ένας νέος Διόνυσος.

Ο Δίας σκότωσε τους Τιτάνες με κεραυνό . Απο την στάκτη ή την κάπνια των Τιτάνων γεννήθηκαν οι άνθρωποι. Η ΑΘΗΝΑ ή ΡΕΑ έσωσαν το κεφάλι του ΔΙΟΝΥΣΟΥ
Τα σκορπισμένα μέλη του συνενώθηκαν .
Ο ΔΙΟΝΥΣΟΣ αναστήθηκε

Ο Διόνυσος σχετίζεται με την δημιουργία του σύμπαντος .
Οι πρώτοι άνθρωποι ξεφύτρωσαν σαν φυτά απο την γή.
Οι Τιτάνες ηταν η ενσάρκωση των χθόνιων δυνάμεων δηλαδή η διπλή φύση του ανθρώπου . (ΧΘΟΝΙΟΙ & ΗΛΙΑΚΟΙ)
Οι Τιτάνες ειναι μέσα μας.
Οι Τιτάνες ειναι η ανθρώπινη φύση. Ομως πριν γίνουν στάχτη οι Τιτάνες είχαν φάει τον Διόνυσο. Η αιχμάλωτη μέσα στο σώμα ψυχή , ήταν η Διονυσιακή ουσία που επέζησε στην σκόνη των Τιτάνων .
Ο αναστημένος Διόνυσος κατέβηκε στον κάτω κόσμο για να απελευθερώση την νεκρή μητέρα του Σεμέλη . Υστερα ανέβηκε στον Ολυμπο και έγινε δεκτός στον κύκλο των αθανάτων . Η Σεμέλη μεταφορφώθηκε στην Περσεφόνη που μόλις αρχίζει ο χειμώνας πηγαίνει στον κάτω κόσμο και ξανά φεύγει απο εκεί με το τέλος του χειμώνα για να σμίξει με τον ανοιξιάτικο Διόνυσο.
Οταν ο Ωρίων και ο Σείριος μεσουρανούν και ο Αρκτούρος βγαίνει την αυγή είναι η ώρα του τρύγου όπου μαζεύουν τα σταφύλια , δώρα του Διονύσου του πλούσιου σε χαρές .
Απο τα μέσα του Ιουλίου μέχρι τα μέσα του Σεπτεμβρίου η εποχή δίνει το όνομα οπώρα . Δίνει θησαυρούς που αποθηκεύονται καθώς και την Διονυσιακή χαρά που δεν μπορεί να αποθησαυριστεί.
Ο Διόνυσος ειναι χορηγός χαράς , ειναι το καθαρό φως της εποχής των καρπών–οπώρας .
Θέλγητρο των θνητών στη εποποιϊα , ο θεός βοηθεί τους ανθρώπους να υποφέρουν την δύσκολη ζωή τους .
Δίνει εξ ίσου στον πλούσιο και στον πένητα την παρηγοριτική απόλαυση του κρασιού και μισεί όποιον αρνείται την χαρά της ζωής.
Ο ΔΙΟΝΥΣΟΣ ειναι τελικά η μόνη μας ελπίδα και διέξοδο στην ματαιότητα της ύπαρξής μας.
Είναι το τελικό δώρο των ΘΕΩΝ στούς ανθρώπους , πρίν οριστικά αποσυρθούν απο την επικαιρότητα. ΟΙ ΘΕΟΙ διχάστηκαν στον πόλεμο της ΤΡΟΙΑΣ και απο τότε αποσύρθηκαν απο τις δαμάχες των ανθρώπων.

Εμφανίστηκαν τελευταία φορά στους γάμους ΠΗΛΕΑ και ΘΕΤΙΔΟΣ
στην ΣΗΠΙΑΔΑ ΠΗΛΙΟΥ και ειδικά στον ΚΑΛΑΜΟ.
ΠΗΛΕΑ και ΘΕΤΙΔΟΣ εγεννήθει ΑΧΙΛΛΕΑΣ

Ακολούθησε, ο ΤΡΩΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ όπου υπάρχουν οι μόνιμες έριδες και διαμάχες των ΘΕΩΝ, που αν δεν υπήρχε ο ΟΔΥΣΣΕΑΣ να σπάσει τον αέναο αυτό κύκλο της διαμάχης, με το τέχνασμα -ΔΟΥΡΕΙΟΣ ΙΠΠΟΣ, ο ΤΡΩΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ θα συνεχίζοταν μέχρι σήμερα .
Συνεχίστηκε με την ΟΔΥΣΣΕΙΑ – μία επι πλέον γνώση που παραδίδουν στον άνθρωπο για τα βάσανα των ΘΕΩΝ και έκτοτε χάνουμε τα ίχνη τους...

Αλλά πριν είχαν φροντίσει να αφήσουν παρακαταθήκη για τον άνθρωπο τον ΔΙΟΝΥΣΟ .

Στις Βάκχες ο Διόνυσος απελευθερώνει φυλακισμένους, σαλεύει το μυαλό των λογικών , κάνει θηλυπρεπείς τους άντρες και με το σεισμό του επιτρέπει στην ανυπότακτη άγρια φύση να εισβάλει στο εσωτερικό της ‘’πολιτισμένης’’ πόλης ανατρέποντας την τάξη που έχει χτίσει ο άνθρωπος . Ο Ευριπίδης γράφει μία τραγωδία που παίχτηκε μετά τον θάνατό του και αποδεικνύει οτι ο Διόνυσος και η σχέση μας μαζί του ειναι αξεδιάλυτο μυστήριο.
Σύμφωνα με την παράδοση ο Απόλλων στους Δελφούς είπε στους Ελληνες
΄΄ Γνώθι σαυτόν ΄΄ στις Βάκχες ο Διόνυσος μας προειδοποιεί οτι δεν γνωρίζουμε ούτε μπορούμε να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και το σύμπαν.

Ο Διόνυσος πρεσβεύει το απρόοπτο και το αναπάντεχο στον άνθρωπο . Αυτό που τον κρατάει σε μία εγρήγορση επειδή δεν ξέρει τι πρόκειται να του συμβεί . Το σώμα του ευρίσκεται σε υπερένταση ανα πάσα στιγμή . Η καθημερινότητά του ειναι μία έκπληξη και μή προβλέψιμη . Ανα πάσα στιγμή μπορεί να αφανιστεί αλλά και να ερωτευτεί , να κερδίσει και να χάσει. Απο την απόγνωση και δυστυχία στην ευτυχία.
Ειναι αυτό που κάνει την διαφορά μεταξύ θνητών ανθρώπων και αθανάτων θεών.
Οι θεοί λατρεύουν το εφήμερο των ανθρώπων και διακαώς επιθυμούν αυτή την δόνηση .
Αντιθέτως οι θνητοί άνθρωποι λατρεύουν τους αθανάτους θεούς για την αιώνια ηρεμία και την εσωτερική γαλήνη τους που δεν μεταβάλεται .


Οι Θεοί εμφανίστηκαν στους γάμους του ΚΑΔΜΟΥ και ΑΡΜΟΝΙΑΣ
ΚΑΔΜΟΣ και ΑΡΜΟΝΙΑ εγέννησαν ΣΕΜΕΛΗ
ΔΙΑΣ και ΣΕΜΕΛΗ εγέννησαν ΔΙΟΝΥΣΟ

Παρασκευή, 4 Φεβρουαρίου 2011

ΘΕΟΣ ΚΡΟΝΟΣ


Υπάρχει ένας μύθος οτι ο Κρόνος ειναι πατέρας των εβραίων και οτι οι εβραίοι ήρθαν απο τον πλανήτη Κρόνο και οτι ο Κρόνος ηταν βασιλιάς της Ατλαντίδας
Η αλήθεια είναι οτι για τον Θεό Κρόνο η Μυθολογία γράφτηκε απο την πλευρά των νικητών . Δεν γνωρίζουμε ακριβώς τι ήθελε ο ποιητής Ησίοδος να πεί για τις διαμάχες των θεών και να τον καταδικάσουμε για το άτοπημά του να τους κρίνει.
Δεν ειναι έργα των ανθρώπων να ασχολείται για τα πεπραγμένα των θεών.
Δεν ειναι στην φύση του ανθρώπου να αντιληφθεί τις προ-Δια-γραφές του.
Για να πορευτεί όμως στο μέλλον,πρέπει να διαγράψει το παρελθόν,το οποίο δεν έχει σημασία μετά την επικράτηση του ΔΙΑ .
Αργότερα στους γάμους του ΠΗΛΕΑ με την ΘΕΤΙΔΑ στην Σηπιάδα του Πηλίου παρευρέθηκαν άπαντες οι ΘΕΟΙ και του παππού ΟΥΡΑΝΟΥ περιλαμβανομένου,
εκτός του ΚΡΟΝΟΥ του πατέρα του ΔΙΑ .
Συμβαίνει βέβαια και στις καλύτερες οικογένειες .
Γιατί άραγε ?
Αν δεν υπάρχει διαμάχη μεταξύ των ΘΕΩΝ,τότε γιατί ο ΚΡΟΝΟΣ δεν αναμιγνύεται πλέον τα των ανθρώπων πράγματα ?
Μήπως ο πατέρας ΚΡΟΝΟΣ θυσιάστηκε υπέρ του ΥΙΟΥ ΔΙΟΣ ?
Ο ΛΟΓΟΣ ?
Το απόλυτο θέλω- εγώ του ΔΙΟΣ έφτανε σε αδιέξοδο σε μηδενισμό και στην αυτοκαταστροφή. Ο ΚΡΟΝΟΣ δικαιώθηκε εκ των πραγμάτων .
ΟΙ ΘΕΟΙ ΑΠΕΘΑΝΟΝ.
Το μέλλον ανήκει στις νέες γραφές με τις οποίες θα πορευτεί ο άνθρωπος.
Αν υπήρχε ένας νέος ΗΣΙΟΔΟΣ θα διαπίστωνε οτι και οι γραφές του ΔΙΑ μάλλον δεν δώσανε διέξοδο στον άνθρωπο. Χρειάστηκε να δημιουργήσει τον ΔΙΟΝΥΣΟ και να του παραδώσει την εξουσία πριν αποχωρήσει και αυτός απο το προσκήνιο .
Η μοίρα του ανθρώπου ειναι τραγική , πνιγμένος στην ημιμάθειά του , και προσπαθώντας να αντικρύσει το ανέσπερο φώς φτάνει σε αυτοκαταστροφικά αδιέξοδα.
Ισως και ο ΔΙΟΝΥΣΟΣ να μεταξελίχθηκε στον ΙΗΣΟΥ ΧΡΗΣΤΟ με πάντα πειραματόζωο τον δυστηχή άνθρωπο που αγωνιά για την υπαρξή του .
Ο ΔΙΟΝΥΣΟΣ στην μάταια ύπαρξη του άνθρώπου προσέφερε την άμπελο και οτι αύτη συνεπάγεται και ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΗΣΤΟΣ την αυτοσυνείδηση , δηλαδή την γνώση της αλήθειας και την επίγνωση της ματαιότητάς του και της ύπαρξής του .
Με απτό / σεπτό παράδειγμα την αυτοκτονία του δηλαδή την λύτρωση όπως ακριβώς ο Σωκράτης και πολλοί άλλοι όπως ο Αχιλλέας και ο Λιαντίνης .
Με την έννοια ότι ενώ είχαν την δυνατότητα να διασωθούν δεν το αποδέχτηκαν και προτιμήσαν τον θάνατο με την θέλησή τους . Κατάσταση όμως που οδηγεί στην Στύγα στον κάτω κόσμο και απο εκεί στον Σείριο και τα ΗΛΥΣΣΙΑ ΠΕΔΙΑ.

Εαν δούμε τον Ορφικό ύμνο που ειναι αφιερωμένος στον Κρόνο δεν βλέπουμε πουθενά να μιλάει για κάποιον κακό Θεό.
Ας τον δούμε όλο απο την αρχή μέχρι το τέλος.

ΟΡΦΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΡΟΝΟΥ
Εσύ που πάντοτε θάλλεις και εισαι ο πατέρας των μακαρίων Θεών και των ανθρώπων,πολυμήχανε,αμόλυντε,μεγαλοδύναμε,ισχυρέ Τιτάν, εσύ εξαντλείς τα πάντα και αντιθέτως εσύ ο ίδιος τα επαυξάνεις, εχεις δεσμούς αδιαρρήκτους εις τον απέραντον κόσμον,ώ Κρόνε, πατέρα του χρόνου,Κρόνε με τα πολλά ονόματα, που εισαι το βλαστάρι της γής και του ουρανού με τα πολλά αστέρια, εισαι η γέννησις και η φθορά της φύσεως,σύζηγος της Ρέας, ο σεβαστός Προμηθεύς, που κατοικείς εις όλα τα μέρη του κόσμου, ο αρχηγός του γένους των ανθρώπων, που η σκέψις σου ειναι αγκαθωτή, εισαι ο κράτιστος,άκουσε την ικετευτικήν φωνήν μας, και είθε να μας στέλλης πάντοτε άψογον τέλος βίου ευτυχισμένου.


Όπως βλέπουμε στον Ορφικό ύμνο του Θεού Κρόνου δεν τον ονομάζει πουθενά κακή θεότητα αλλα ακριβώς το αντίθετο.Γιατι στην αρχαία θρησκεία πολύ απλά δεν υπάρχει κακός Θεός και οι Θεοί ποτε δεν πολεμάνε μεταξύ τους.
Ας δούμε τι λέει ο Σωκράτης για τα παραμύθια του Ησίοδου αλλα καί του Ομήρου.

ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑ 337b - 379d
Σωκράτης: Θα επιτρέψουμε λοιπόν έτσι εύκολα να ακούουν τα παιδιά,τους όποιους λάχη μύθους,που τους έπλασαν όποιοι λάχουν και να δέχονται μέσα στην ψυχή τους εντυπώσεις,ως επι το πλείστον αντίθετες απο τις ιδέες που θα παραδεχτούμε πως πρέπει να έχουν,όταν γίνουν τέλειοι άντρες?
Αδείμαντος: Διόλου μάλιστα δέν θα το επιτρέψουμε.
Σωκράτης: Πρώτα λοιπόν πρέπει να δώσουμε την προσοχή μας στους μυθοποιούς και να εγκρίνουμε βέβαια όποιο καλό μύθο κάνουν,να πετάξουμε όμως κάθε άλλον.Και τους μύθους που εγκρίνουμε θα υποχρεώσουμε τις παραμάννες και τις μητέρες να τους διηγούνται στα παιδιά και να πλάθουν με αυτους τις ψυχές των με τα χέρια των πολύ περισσότερο απο τα σώματά των με τα χέρια των,τους περισσότερους βέβαια απο αυτούς που τους διηγούνται σήμερα πρέπει να τους βγάλουμε έξω.
Αδείμαντος: Ποιούς δηλαδή?
Σωκράτης: Απο τους μεγαλύτερους θα καταλάβουμε και τους μικρότερους, γιατι όλοι πρέπει να ειναι χυμένοι πάνω στον ίδιο τον τύπο και να έχουν την ίδια δύναμη και οι μεγαλύτεροι και οι μικρότεροι.Ή δεν το νομίζεις?
Αδείμαντος: Πολύ ωραία αλλα δεν καταλαβαίνω ποιοί ειναι αυτοί οι μεγαλύτεροι που λές.
Σωκράτης: Εκείνοι που μας έλεγαν ο Ησίοδος και ο Όμηρος και οι άλλοι ποιητές.Γιατι αυτοί ειναι που συνθέτουν τους ψεύτικους μύθους που έλεγαν και εξακολουθούν να λένε στους ανθρώπους.
Αδείμαντος: Ποιούς μύθους και τί ακριβώς κατηγορείς σε αυτούς?
Σωκράτης: Εκείνο που αξίζει πρώτα και κύριο να ακούσει ένας που δεν γνωρίζει καν να λέει έμορφα ψέματα.
Αδείμαντος: Τί θέλεις να πείς?
Σωκράτης: Όταν κανείς με το λόγο εικονίζει άσχημα και όχι καθώς πραγματικώς ειναι τους Θεούς και τους ήρωες,καθώς έξαφνα ενας ζωγράφος που δεν αποδίδει την ομοιότητα εκείνου που θέλει να ζωγραφίσει.
Αδείμαντος: Σωστή βεβαια θα ηταν αυτη η κατηγορία αλλα πώς και κατα τί εφαρμόζεται στους ποιητάς?
Σωκράτης: Πρώτα απο όλα δεν είναι απο τα μεγαλύτερα και βαρύτερα ψέματα που μπορεί να γίνουν εκείνα που διηγείται ο Ησίοδος,οτι έκανε τάχα ο Ουρανός και πως πάλι τον εκδικήθηκε ο Κρόνος?
Όσα πάλι έκανε αυτός και έπαθε έπειτα απο τον γυιό του.
Και αληθινά να ηταν αυτά,νομίζω πως δεν θα έπρεπε να λέγονται τόσο εύκολα σε νέους που δεν έχουν κρίση αλλα να αποσιωπούνται.
Και αν ηταν οπωσδήποτε ανάγκη να γίνει λόγος για αυτά να τα ακούουν με απόλυτη μυστικότητα όσο μπορεί πιό λίγοι και αφού θυσιάσουν όχι πιά χοίρο αλλα το πιό μεγάλο και πιό δυσεύρετο θύμα,για να ειναι όσο γίνεται πιό λίγοι εκείνοι που συνέβηκε να τα ακούσουν.
Αδείμαντος: Πραγματικώς ειναι επικίνδυνες αυτές οι διηγήσεις.
Σωκράτης: Και ούτε ο ελάχιστος λόγος,εννοείται,δεν θα γίνει πως πολεμούν και επιβουλεύονται και μάχονται οι Θεοί μεταξύ τους γιατι αυτο δεν ειναι αλήθεια.
Σωκράτης: Τα δεσίματα,εννοείται,της Ήρας απο τον γυιό της και τα ριξίματα του Ηφαίστου απο τον πατέρα του επειδη ζήτησε να υπερασπιστεί την μητέρα του ενώ την χτυπούσε εκείνος και όλες τις Θεομαχίες που διηγείται ο Όμηρος ειναι απαράδεκτα.Δέν πρέπει λοιπόν να δώσουμε πίστη στον Όμηρο,ούτε σε κανέναν άλλο ποιητή οταν ανόητα ξεστομίζει αυτη την βλαστήμια για τους Θεούς.


Ο Σωκράτης γενικά δεν πίστευε στην Θρησκεία του Ομήρου και του Ησίοδου που ηταν η θρησκεία του λαού για αυτο και τον καταδίκασαν.
Ο Σωκράτης πίστευε στην θρησκεία των λίγων δηλαδη των φιλοσόφων.
Και η θρησκεία των φιλοσόφων δεν έχει μέσα της παραμύθια.
Οι πιό σωστοί φιλόσοφοι σαν τον Σωκράτη και τον Πλάτωνα ποτέ δεν πίστεψαν οτι οι Θεοί πολεμάνε μεταξύ τους ή οτι άλλοι Θεοί ειναι καλοί και άλλοι κακοί.
Εγω προσωπικά καταδικάζω τον Όμηρο και τον Ησίοδο οπως τους καταδίκασε ο Σωκράτης.
Και πώς θα μπορούσε άλλωστε ένας δίκαιος θεός να συμμετέχει στην ανύπαρκτη ουράνια δικαιοσύνη που παραμένει βουβή στο ανθρώπινο δράμα , της ψευτιάς και απάτης της δήθεν σοφίας των ανθρώπων.
Ο Οδυσσέας , ο μοντέρνος πολιτικάντης, όπως τον διαμόρφωσαν οι ατελείωτοι πόλεμοι, παρουσιάζει με σκοτεινές συκοφαντίες σαν προδότη τον πνευματικά και ηθικά ανώτερό του , τον εφευρέτη και φιλάνθρωπο Παλαμήδη και καταφέρνει να πείσει τους αρχηγούς των Αχαιών να τον σκοτώσουν με λιθοβολισμό.

Ο εκφυλισμός της ανθρώπινης ψυχής έλαβε την πλήρη έκτασή της με το τέλος του πολέμου . Ο Ευριπίδης με τις ‘Τρωαδίτισσες’ περιγράφει τις ωμότητες των νικητών .
Οι γυναίκες της Τροίας αιχμαλωτισμένες μαζί με την βασίλισσά τους Εκάβη περιμένουν τον κλήρο δηλαδή να τις μοιράσουν ως λάφυρα στους νέους αφέντες τους. Εχει κανείς την εντύπωση πως αυτά τα ανθρώπινα κουρέλια έφτασαν το τελευταίο όριο της δυστυχίας και πως δεν έχουν ή δεν μπορούν να σηκώσουν άλλες πίκρες.
Η Κασσάνδρα έλαχε στον Αγαμέμνωνα , αφού πάνω στην αρχαία μάντισσα ασέλγησε ο Αίας του Οϊλέα.Την Πολυξένη την μικρή κόρη της Εκάβης που έλαχε στον Αχιλλέα την έσφαξαν στον τάφο του. Τον Αστυάνακτα της μικρό υιό της Ανδρομάχης και του Εκτορα κατά εντολή του Οδυσσέα τον γκρεμίζουν απο τα τείχη της Τροίας. Η Εκάβη έλαχε τον κλήρο τον θανάσιμο της εχθρό Οδυσσέα και η Ανδρομάχη έλαχε τον κλήρο,τον Νεοπτόλεμο υιό του Αχιλλέα.

Ομως είναι κάποια δικαιοσύνη στον κόσμο , όχι των θεών , που έμειναν βουβοί στα παρακάλια και στα κλάματά τους, μ΄αυτή που διδάσκουν οι σοφοί,
ο διάχυτος στον αγέρα νούς , που ρυθμίζει τ΄ανθρώπινα.
Αδεια λοιπόν τα ουράνια , ψευτιά κι απάτη η σοφία των ανθρώπων.

Ο Κρόνος – Ρέα , η ροή του χρόνου , εγέννησαν παιδιά που κατά τον Μύθο ,
ο Κρόνος τα έτρωγε . Περίεργος μύθος , ο πατέρας να τρώει τα παιδιά του . Σήμερα υπάρχει η έκφραση μου έφαγες τον χρόνο , που σημαίνει έχασα τον χρόνο μαζί σου . Υπάρχει ακόμη και η έκφραση μου έφαγες τον στυλό , που σημαίνει μου τον έκλεψες .

Θέλω να πώ μήπως ο Ποιητής Ησίοδος ήθελε κάτι άλλο να μας πεί ,
με την έκφραση οτι Ο Κρόνος έτρωγε τα παιδιά του .

Αλλωστε ο Δίας , Ηρα κλπ παιδιά του Κρόνου διεσώθηκαν και τελικά ανέβηκαν στον Ολυμπο . Αποψή μου ειναι όταν λέμε οτι ο Κρόνος έτρωγε τα παιδιά του σημαίνει το εξής . Ο Κρόνος – Ρέα θεοί όντες και αθάνατοι οι ίδιοι τα παιδιά τους δυστυχώς εγγενιούντο ως θνητοί και ως εκ τούτου απεβίωναν όπως ακριβώς και οι άνθρωποι.

Τα παιδιά του όμως , φαίνεται η τελευταία φουρνιά συμμάχησαν με την γιαγιά τους την Γαία και διόρθωσαν την αδικία και ως εκ τούτου γίνανε και αυτοί θεοί και άχρονοι όπως και ο πατέρας τους Κρόνος .
Για να σταματήσουνε δε την ροή του χρόνου έπρεπε να εξαφανίσουνε τον πατέρα τους, να τον ακινητοποιήσουνε . Τον στείλλανε λοιπόν στα τάρταρα , κατά τον Ησίοδο , που απο έκεί εννοείται δεν μπορεί να επηρεάζει τα πράγματα πλέον. Οι άνθρωποι δυστυχώς δεν είχαν το ίδιο ευεργέτημα με τα παιδιά του Κρόνου , Δία και Ηρα .
Ο χρόνος όπως το ρεύμα ειναι κίνησι δυναμικού.
Δύο δοχεία με νερό επικοινωνούν με ένα σωλήνα .
Χρόνος ειναι η μετακίνηση του νερού απο το ένα δοχείο στο άλλο.
Χρόνος ειναι η ροή υλικών αγαθών αλλά και πνευματικών γνώσεων διαφορετικά έχουμε ακινησία , αιώνια γαλήνη.


Ο Δίας μόλις έγινε Θεός και αθάνατος εφρόντισε αμέσως να έρθει σε επαφή με την Μήτις .
Μήτις , Αιθήρ, και Ερως η άγέννητη κοσμογονική τριάδα .
Στην συνέχεια όλα τα πράγματα εγεννήθηκαν απο τον Ερωτα .
Δηλαδή ο Δίας έπρεπε να αντικαταστήσει την Ρέα ,την μητέρα του ,την ροή του χρόνου με ένα υποκατάστατο ,τον Ερωτα.

Με την Μήτιδα ο Δίας εγέννησε την Αθηνά.Η Μήτις ειναι η Θεά της Σοφίας , είναι λόγος,είναι Ερωτας και παρθένος.Τα χαρίσματα αυτά τα μετέφερε στην Αθηνά και απο εκεί τα διέσπειρε στο διάστημα .

Επανερχόμαστε στον Κρόνο που κατά τα Αιγυπτιακά αρχεία ειναι το όν Σέθ ή Σετ ή Σατ

Saturn στα Λατινικά – Saturday στα Αγγλικά . Στην δίκη φωνηέντων του Λουκιανού έχουμε την μετατροπή του Τ σε Σ . ΘάλαΤΤα – ΘάλαΣΣα , Τιτάνες – Σεϊτάνες

Εδω εμπλέκονται οι Εβραίοι που έχουν το Σάββατο την πιό ιερή μέρα τους, ως αργία. Η εξαφάνιση όμως του Κρόνου δημιουργεί εντροπία στο κοσμικό σύστημα . Δεν ειναι λογικόν ο Θεός να ειναι κλεισμένος στα τάρταρα .
Τα τελευταία χρόνια ο Κρόνος αποκαλείπτεται ως Χωρό χρονος , ως μαύρες τρύπες όπου δεν υπάρχει χρόνος , ως καμπυλότητα του χωρόχρονου , ως τέταρτη διάσταση , ασύληπτη γνώση για το κοινό θνητό νου.
Σύντομα ο κόσμος θα ζήσει την εφαρμογή του χρόνου στον χώρο με τα διαστημικά ταξείδια και  τις αστρικές πύλες ...

Παρασκευή, 1 Οκτωβρίου 2010

ΣΕΙΡΙΟΣ - ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ - ΚΟΣΜΟΓΟΝΙΑ

ΕΙΚ. 
ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ ΙΩΛΚΟΥ - ΚΤΙΣΜΑ ΣΕ ΣΧΗΜΑ ΔΙΠΛΟ Ε













ΣΕΙΡΙΟΣ - ΕΝΑΣ ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΜΥΘΟΣ

ΣΕΙΡΙΟΣ – ΑΡΓΩ  , ΕΙΝΑΙ ΑΣΤΡΑ ΤΟΥ  ΚΥΝΟΣ
ΑΣΤΕΡΙΣΜΟΙ
1- ΩΡΙΩΝΑ
2- ΚΥΝΟΣ
3- ΛΑΓΩΟΥ

Ο ΣΕΙΡΙΟΣ  έχει συνοδό τον ΣΕΙΡΙΟ Β  , ένα μικροσκοπικό αστέρα ο οποίος χρειάζεται 50 γήινα χρόνια για την περιστροφή γύρω απο τον ΣΕΙΡΙΟ.
Χαρακτηριστικό του ΣΕΙΡΙΟΥ  Β ειναι η ασύληπτη μεγάλη πυκνότητα.

ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΙ ΤΟΥ ΜΕΓΑ ΚΥΩΝΟΣ - ΣΕΙΡΙΟΥ.
Απο τα 5 στοιχεία της φύσης – γή , ύδωρ , αήρ , πυρ , αιθήρ
 ο ΣΕΙΡΙΟΣ συμβολίζει τον αιθέρα .
Τοποθετείται μεταξύ του Αρρενος Ηλίου και της Θηλείας Σελήνης και ειναι συλλέκτης της ενέργειας και παίζει τον ρόλο της «χρυσής ράβδου» δηλαδή το κηρύκειο. Ειναι  δηλαδή ΕΡΜΑΦΡΟΔΙΤΟΣ.
ΟΝΟΣ  ο κιθαρωδός κατά τον Πλάτωνα   , συμβολίζει τον «μή όν» , Υπερίωνα , το Απόλυτο δύο, το στέμμα.
Ο ΟΝΟΣ συμβολίζει Την  θεϊκή Αρχή που προϊσταται των Διδύμων ΣΕΙΡΙΟΥ και ΣΥΝΟΔΟΥ , και σε όλο του ΔΕΝΔΡΟΥ της ΖΩΗΣ.
ΚΑΠΡΟΣ στα κέλτικα truth – στα γαλλικά truie – και βέβαια στα αγγλικά  truth σημαίνει αλήθεια. Σύμβολο της Μέδουσας, το ηλεκτρομαγνητικό φάσμα της γήινης και ουράνιας Στύγας , μέσα στο οποίο πετάει η σβούρα ΑΡΓΩ.ΤΑΥΡΟΣ και ΚΕΡΑΤΑ συμβολίζουν τον ΗΛΙΟ - ΣΕΙΡΙΟ

ΟΙ ΑΙΓΥΠΤΙΟΙ
επρόφεραν τον ΣΕΙΡΙΟ – σέπτ και εγράφετο SPD ή SPDT
επρόφεραν τον ΩΡΙΩΝΑ – σάχ  και εγράφετο SAH
O ΣΕΙΡΙΟΣ ταυτιζόταν με την ΘΕΑ  ΙΣΙΔΑ - αστ
ΘΕΑ  ΣΩΘΙΣ και ΘΕΑ  ΙΣΙΔΑ ταυτίζονται.
ΣΩΘΙΣ στα Αιγυπτιακά σημαίνει ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗ και ΚΥΗΣΙΣ -  ΚΥΕΙΝ στα ΕΛΛΗΝΙΚΑ.
ΙΣΙΔΑ και ΑΘΗΝΑ ταυτίζονται.
ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΟΣΙΡΙΣ και ΣΕΡΑΠΙΣ ταυτίζονται με τον ΘΕΟ ΑΠΟΛΛΩΝΑ.
ΘΕΟΣ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΟΣΙΡΙΣ – ας ,αρ,ους
ΘΕΑ ΝΕΦΘΥΣ – ΘΕΑ ΙΣΙΔΑ  αδελφές
ΑΝΟΥΒΙΣ υιός ΝΕΦΘΥΣ και ΟΣΙΡΙ –
Πολλές φορές ΑΝΟΥΒΙΣ και ΟΣΙΡΙΣ ταυτίζονται.
Η ΙΣΙΣ γεννήθηκε σε περιοχές που ειναι πάντα υγρές, συμβολίζει πιθανώς τους υγρούς πλανήτες του ΣΕΙΡΙΟΥ , και ευφυή άμφίβια όντα που ζούν εκεί .
Στην γή συμβολίζονται απο τις ΣΕΙΡΗΝΕΣ στην ΟΔΥΣΣΕΙΑ.
ΟΙ ΣΕΙΡΗΝΕΣ γυροφέρνουν στις πύλες της Στύγας του Ατλαντικού.
Και το παιδικό παιγνίδι ΣΕΙΣΤΡΟ κουδουνίστρα το οποίο εχρησιμοποιείτο στην λατρεία της ΙΣΙΔΟΣ.
Ο ΑΝΟΥΒΙΣ αναπαρίστατο με κεφάλι τσακαλιού ή κυνός και συμβόλιζε το ενδιάμεσο του φωτός ΙΣΙΔΑΣ και σκότους ΝΕΦΘΥΣ.
Η ΑΝΑΤΟΛΗ ΤΟΥ ΣΕΙΡΙΟΥ επροφέρετο ως πρτ σέπτ
ΑΣΤΕΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΡΓΟΥΣ συμβολίζεται απο την ΑΡΓΩ  και τους 50
κωπηλάτες ,όσα και τα κουπιά της ΑΡΓΟΥΣ που μετέφεραν τις 50 ΔΑΝΑΙΔΕΣ
κόρες του ΔΑΝΑΟΥ στην ΕΛΛΑΔΑ .


 ΙΕΡΟ ΤΗΣ ΙΣΙΔΟΣ ΣΤΟ ΔΙΟΝ - 
ΠΕΡΙΟΧΗ ΑΚΡΩΣ ΥΓΡΗ