Translate

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Painting. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Painting. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο, 2 Μαΐου 2015

ΠΕΛΕΚΟΥΔΑ ΓΡΗΓΟΡΙΑ - ΠΙΝΑΚΕΣ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ




Η Γρηγορία Πελεκούδα γεννήθηκε 1-1- 1954 στη Λάρισα. Σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών στήν Αθήνα έχοντας στο ενεργητικό της ατομικές και ομαδικές εκθέσεις . Για την Γηγορία Πελεκούδα δεν υπάρχει άλλη οδός παρά αυτή της ποίησης για να εκφράσει τα συναισθήματά της και να καταγράψει όλα όσα καταδυναστεύουν τον άνθρωπο ταξιδεύοντας στίς μνήμες και στούς δρόμους της ποίησης. Τα τελευταία χρόνια είναι μόνοιμος κάτοικος του Βόλου.

Μυστικά 

Μάνα

Κορίτσι Ανοιξης 

Γυναίκα 






Φθινοπωρινός περίπατος



Βότσαλα 

Αλογα 

Αγριολούλουδα


Παπαρούνες

Σταφύλια 













Κυριακή, 28 Δεκεμβρίου 2014

Giorgio de Chirico







Η συμμετοχή του ιταλού Εβαρίστο ντε Κίρικο ως επικεφαλής μηχανικού στην κατασκευή της σιδηροδρομικής γραμμής του Πηλίου στα τέλη του 19ου αιώνα στάθηκε η ευτυχής συγκυρία για τη γέννηση μιας προσωπικότητας διεθνούς εμβέλειας στο Βόλο, τον Ιούλιο του 1888.

Η πρωτεύουσα της Μαγνησίας θα μπορεί να καμαρώνει εις το διηνεκές για το γεγονός ότι ήταν η γενέτειρα μιας από τις πλέον σημαντικές αλλά και πλέον αμφιλεγόμενες φυσιογνωμίες της τέχνης του 20ού αιώνα, του ζωγράφου, γλύπτη και δοκιμιογράφου Τζιόρτζιο ντε Κίρικο (Giorgio de Chirico), γιου του προαναφερθέντος Εβαρίστο ντε Κίρικο.

Ο ίδιος ο ντε Κίρικο αναφέρει στην αυτοβιογραφία του τα εξής: «Ο Giorgio de Chirico γεννήθηκε στο Βόλο (Ελλάδα) στις 10 Ιουλίου του 1888 από πατέρα Φλωρεντινό και μητέρα Γενοβέζα. Πέρασε τα πρώτα χρόνια της νιότης του στην πατρίδα του κλασικού πολιτισμού. Έπαιξε κοντά στη θάλασσα που είδε να αποπλέει το καράβι των Αργοναυτών και στους πρόποδες του βουνού που γνώρισε τα παιδικά χρόνια του "ωκύποδος Αχιλλέως" και τις σοφές νουθεσίες του παιδαγωγού Κενταύρου. Στα δώδεκα χρόνια του παρακολουθούσε ήδη μαθήματα σχεδίου στην Αθήνα και επιδιδόταν στην αντιγραφή κλασικών αγαλμάτων, ερωτευμένος με τα αριστουργήματα της ελληνικής τέχνης».

Οξυδερκής και ανατρεπτικός, ο Τζιόρτζιο ντε Κίρικο, που υπήρξε μαθητής των μεγάλων ελλήνων ζωγράφων Γ. Ιακωβίδη, Γ. Ροϊλού και Κ. Βολανάκη στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, κατάφερε να συμπεριληφθεί στη χορεία των κορυφαίων δημιουργών και των σπουδαιότερων εκφραστών της τέχνης του 20ού αιώνα.

Φορέας νεωτεριστικών τάσεων και ένας από τους μεγάλους αιρετικούς του προηγούμενου αιώνα, ο ντε Κίρικο αντιμετώπισε την τέχνη ως μια διαρκή αναζήτηση, ως το πεδίο ενός ατέρμονου στοχασμού με θέσεις και συγκρούσεις. Κύριο χαρακτηριστικό όχι μόνον της καλλιτεχνικής δραστηριότητας αλλά και της ζωής εν γένει του ιδρυτή και κύριου εκπροσώπου της «μεταφυσικής ζωγραφικής» υπήρξαν οι αντίρροπες τάσεις και οι αντιφατικές αντιδράσεις.

Στο έργο του είναι εμφανείς οι επιδράσεις της ελληνικής παιδείας και τέχνης, έντονες οι ελληνικές αισθητικές αναζητήσεις και μνήμες. Ο ίδιος και πάλι φροντίζει να δώσει με ξεκάθαρο τρόπο το προσωπικό στίγμα του: «Η Ελλάδα είναι μια χώρα με τις σωστές διαστάσεις. Τίποτα δεν είναι υπερβολικά ψηλό ή χαμηλό. Είναι λες και η χώρα έχει γεννηθεί και μεγαλώσει μέσα σε ένα θερμοκήπιο. Ο ωκεανός και οι Άλπεις βρίσκονται μακριά από την Ελλάδα. Ακόμη και ο ουρανός και η θάλασσα δεν είναι ποτέ υπερβολικά μπλε. Σαν ένα διάφανο γκρίζο πέπλο να καλύπτει όλη τη χώρα. Τα βουνά δεν είναι ποτέ υπερβολικά ψηλά. Έχεις πάντα την εντύπωση ότι μπορείς να πας παντού με τα πόδια και χωρίς προσπάθεια. Τα ποτάμια δεν είναι ποτέ υπερβολικά πλατιά και υπάρχουν υδάτινα μονοπάτια που σε προσκαλούν να περιπλανηθείς στις όχθες τους και να αφεθείς σε φιλοσοφικό διαλογισμό. Όπως στον Ιλισσό, που έρρεε στην Αθήνα και που, κατά μήκος του, τις δροσερές καλοκαιριάτικες νύχτες, περπατούσε ο Σωκράτης με τη διανοούμενη εταίρα Ασπασία, συζητώντας και αναλύοντας μαζί της τα προβλήματα της ύπαρξης και του μέλλοντος». 

Εις μνήμην και προς τιμήν του φημισμένου καλλιτέχνη του περασμένου αιώνα λειτουργεί σήμερα στο Βόλο το Κέντρο Τέχνης «Τζιόρτζιο ντε Κίρικο», σύγχρονο κτίριο στον πεζόδρομο της οδού Μεταμορφώσεως. Στους εκθεσιακούς χώρους του εκτίθενται έργα της ιδιαίτερα αξιόλογης συλλογής-δωρεάς Αλέξανδρου Δάμτσα (έργα ελληνικής ζωγραφικής και χαρακτικής του 19ου και του 20ού αιώνα) και φιλοξενούνται περιοδικές εκθέσεις ποικίλου εικαστικού ενδιαφέροντος. 

Τρίτη, 21 Ιανουαρίου 2014

DE CIRICO & ΤΟ ΤΡΑΙΝΑΚΙ ΤΟΥ ΒΟΛΟΥ


Τι κοινό έχουν αυτοί οι τέσσερες πίνακες;
-----------------------------------------------
Δεν εννοώ το γεγονός ότι είναι έργα του Τζόρτζιο Ντε Κίρικο. Οι περισσότεροι Βολιώτες θα το αναγνωρίσουν
 (ή θα έπρεπε να το αναγνωρίζουν). Ο Ιταλός αυτός ζωγράφος "γεννήθηκε στο Βόλο και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Εβαρίστο και της Τζέμα ντε Κίρικο... Ο πατέρας του εργαζόταν ως μηχανικός και επέβλεπε την κατασκευή του θεσσαλικού σιδηροδρομικού δικτύου από το 1881.

Υπάρχει και κάτι άλλο κοινό μεταξύ τους.
Αν δεν το βρήκατε ήδη το κοινό στους τέσσερες αυτούς πίνακες είναι το ... τραινάκι του Πηλίου, χαρακτηριστική παρουσία σε αρκετά έργα του ζωγράφου (μαζί και με άλλες βολιώτικες αναφορές). Η έντονη επίδραση του στον ψυχισμό του μικρού Τζόρτζιο βγήκε στους πίνακες του.

Φέτος έτος κλείνουν 110 χρόνια από την αποπεράτωση του έργου, που άρχισε το 1884 και τέλειωσε το 1903. 

Την 1η Ιουλίου 1903 αποπερατώνονται οι εργασίες κατασκευής, αφού μεσολάβησαν αρκετές διακοπές λόγω των κακών καιρικών συνθηκών του χειμώνα 1902-1903 καθώς και αρκετών αντιδράσεων κατοίκων της περιοχής που διαφωνούσαν με τα ποσά των απαλλοτριώσεων."

ΜΕΤΑΘΑΝΑΤΙΑ ΠΡΟΣΩΠΟΓΡΑΦΙΑ - ΝΙΚΟΣ ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟΣ

Ανοίγεται κάτω από τα πόδια μας ένας ολόκληρος πολιτισμός ή τουλάχιστον διαφαίνονται τα ίχνη μιας μακρινής Κολχίδος , απ΄ όπου άρπαξε μαζί με το Χρυσόμαλλο δέρας την λάγνα μάγισσα και βάρβαρη και ξένη πριγκίπισσα . Το σκάνδαλο , ο θάνατος κι ο πόλεμος θα μετατρέψουν τον νεαρό μονοσάνδαλο περαστικό σε ακατανόητο και μελαγχολικό προφητάνακτα που άδει τα θραύσματα ένός έπους τα λόγια , οι στίχοι κι οι λέξεις του οποίου χαθήκανε μαζί με κάθε συνέχεια κι ο μύθος του παραμένει ξένος ,τραγικός και ανοίκειος ως εικόνα και προβολή μιας ξένης εικαστικής παιδείας .






ΝΙΚΟΣ ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟΣ - ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΚΑΙ Ο ΦΩΝΟΓΡΑΦΟΣ - 1940  
Στο έργο του του Εγγονόπουλου δεν βρίσκουμε ούτε έναν Χριστό ,ούτε μια Παναγιά ,αφήνει όμως θέση μόνο σε κάποιους αλλοπαρμένους κι ανθρώπους αγίους ,πιο κοντά στον Κοσμά τον Αιτωλό και τον Ρήγα Φεραίο απ΄ ότι σε όποια υπερβατική μορφή ή οντότητα .
Κάνοντας το ανδρείκελο έμφυλο με τρόπο εμφανή και δίνοντας στπν άνθρωπο αντί προσώπου μια ωοειδή μορφή που κρατά έγκλειστη κι απροσπέλαστη , ανώνυμη και πανανθρώπινη μέσα της τη μυστηριακή σχέση ζωής και θανάτου , τον Έρωτα και το θάνατο.

Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2011

ΤΖΟΡΤΖΙΟ ΝΤΕ ΚΙΡΙΚΟ ΚΑΙ Ο ΝΙΚΟΣ ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟΣ


H μεταφυσική ζωγραφική του Τζόρτζιο ντε Κίρικο και η σουρεαλιστική του Νίκου Εγγονόπουλου σ’ έναν ενδιαφέροντα εικαστικό διάλογο Aν κι οι Υπερρεαλιστές τον αισθάνονταν δικό τους εξ αιτίας του ταλέντου του να εκφράζει το υποσυνείδητο, το ενδιαφέρον του για την ιστορία και την αρχαιολογία τον οδηγησε σ' άλλους δρόμους. Eπέλεξε ένα ρεαλιστικότερο τρόπο απεικόνισης, νεο-μπαροκικό .
Δύο κορυφαίοι ζωγράφοι, ο «πατέρας» της μεταφυσικής ζωγραφικής Τζόρτζιο ντε Κίρικο και ο σουρεαλιστής, ο μεγάλος του υπερρεαλισμού Νίκος Εγγονόπουλος.
«Ο διάλογος της συμπαράθεσής τους  δεν αφορά μόνον τα πρότυπα με τα οποία εικαστικά οι ζωγράφοι αυτοί συνομιλούν, αλλά επεκτείνεται, φανερώνοντας συγκλίσεις και αποκλίσεις που επιπλέον διακρίνονται μεταξύ τους, όπως ο αινιγματικός χώρος, ο ρόλος του τυχαίου, ο χρόνος, αλλά και ο ρόλος του υποσυνειδήτου, στοιχεία που παίζουν καθοριστικό ρόλο στο ύφος και τη γραφή της εικαστικής τους γλώσσας», όπως θα σημειώσει η ιστορικός Τέχνης και επιμελήτρια της έκθεσης, Αθηνά Σχινά.


Ο Ντε Κίρικο

Οξυδερκής, προφητικός και ανατρεπτικός, με το αινιγματικό του σύμπαν, ο Τζόρτζιο ντε Κίρικο, όρισε μια άλλη πραγματικότητα. Γεννημένος στο Βόλο το 1888. Γόνος ιταλικής οικογένειας της διασποράς με ενδιαφέρον από πολύ νωρίς για τη ζωγραφική και το σχέδιο, μπαίνει ως σπουδαστής στη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας. Ο πρόωρος θάνατος του πατέρα του ήταν η αφορμή να εγκαταλείψει την Ελλάδα και να εγκατασταθεί με την οικογένειά του στο Μόναχο και το 1906 εγγράφεται στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών. Από 'κει αρχίζει να ξετυλίγεται η έντονη παρουσία του στο κίνημα του ευρωπαϊκού μοντερνισμού. Η παρουσία του εκεί του ανοίγει νέους ορίζοντες, γνωρίζει σημαντικούς καλλιτέχνες και δέχεται έντονα την επιρροή του κεντροευρωπαϊκού συμβολισμού. Στα 1909-1919 η εξέλιξη της τέχνης φτάνει στο απόγειό της όταν φιλοτεχνεί τους πίνακες που είναι γνωστοί με τον όρο «Μεταφυσική Ζωγραφική», χαρίζοντάς του τη μεγαλύτερη αίγλη και φήμη. Με τον καιρό τ’ όνομα του ντε Κίρικο και η έκφραση «δάσκαλος της μεταφυσικής τέχνης» έγιναν συνώνυμα. Κι όπως θα γραφτεί «η μεταφυσική ζωγραφική του θα γίνει ένας από τους φάρους που θα φωτίσουν τη γέννηση του σουρεαλισμού στο Παρίσι κατά τη δεκαετία του 1920». Στα 1924 μετακομίζει στη γαλλική πρωτεύουσα, χρονιά της ίδρυσης της ομάδας και θα συνδεθεί για κάποιο διάστημα με τους Μπρετόν και Αραγκόν. Ο κόσμος του είναι μαγικός, ονειρικός, με έρημες πόλεις και προοπτικές που μοιάζουν βγαλμένες από αναγεννησιακή διατριβή, με πλατείες κενές, όπου ο χρόνος έχει σταματήσει κι από τις οποίες δεν περνά τίποτ’ άλλο εκτός από κάποια παράξενα ανδρείκελα χωρίς πρόσωπο, απανθρωποποιημένα, όπως και οι πόλεις, όλα αυτά ασκούν ιδιαίτερη έλξη στους σουρεαλιστές.


Πεδίο ενός ατέρμονα στοχασμού

Η ΕΞΕΛΙΞΗ του έργου του Τζόρτζιο ντε Κίρικο, ωστόσο, είναι συνδεδεμένη με την επαφή που διατηρούσε με την αρχαιότητα και την κλασική ιταλική τέχνη, καθώς και με την πνευματική και φιλοσοφική διάστασή τους.
Η ζωγραφική του αντικατοπτρίζει το εσωτερικό του ανθρώπινου νου, μια πραγματικότητα που υπάρχει αλλά δεν μπορούν να τη συλλάβουν οι αισθήσεις μας. Πρόκειται για έναν μυστηριώδη κόσμο, γεμάτο αινίγματα και αντικείμενα που μοιάζει να περιφέρονται και να συνδέονται μεταξύ τους με παράξενο τρόπο, σε μια προσπάθεια να διευκρινιστεί η ψυχολογική τους σημασία. Με το μυστήριο και το όνειρο να συγκροτούν κλειδιά της σημειολογίας του και του μεταφυσικού του συμβολισμού. Την τέχνη, γενικότερα την αντιμετώπιζε ως μορφή καινοτόμων εμπειριών, ως πεδίο ενός ατέρμονα στοχασμού με θέσεις και συγκρούσεις.


Εγγονόπουλος, ο ποιητής και ζωγράφος

ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ και ποίηση, οι δύο από τις τέχνες που υπηρέτησε ο Νίκος Εγγονόπουλος με συνέπεια σ’ όλη του τη ζωή. Γεννημένος στην Αθήνα στα 1907, η οικογένειά του στα 1914 εγκαθίσταται στην Κωνσταντινούπολη. Εσωτερικός σε Λύκειο στο Παρίσι, επιστρέφει στην Αθήνα και τελειώνει το σχολείο στου Ψυρρή. Μπαίνει στη Σχολή καλών Τεχνών και μαθητεύει δίπλα στον Παρθένη και Κόντογλου. Γρήγορα προσχωρεί στον υπερρεαλισμό κι όπως συνήθιζε να λέει: «Στον υπερρεαλισμό τον είχα μέσα μου, όπως είχα μέσα μου το πάθος της ζωγραφικής από την εποχή που γεννήθηκα». Συνυπάρχοντας στο όλο έργο του πάντα, το πραγματικό στοιχείο με το ποιητικό και τ’ ονειρικό. Πολύτιμο υλικό και απάνθισμα στοχασμών για το σύγχρονο άνθρωπο. «Δεν γράφω, ζω. Τα ποιήματα γράφονται με τη ζωή μας. Η τέχνη είναι συνδυασμός ελάχιστων στοιχείων και η ζωή είναι αγάπη και ελευθερία. Ο ορθολογισμός δεν βοηθάει σε τίποτα. Η ζωή είναι ασυνάρτητη. Αυτή είναι η πραγματικότητα που δεν καταλαβαίνουν οι ορθολογιστές. Τη βαθιά αντίληψη της ζωής τη βλέπουμε στο μειδίαμα των κούρων, το γεμάτο μειλίχια, λεπτή ειρωνεία». Με αυτή τη βαθιά αντίληψη έφτιαξε ένα έργο ασύλληπτης τόλμης. Ένα έργο παρέμβαση στην εποχή του, διαμορφώνοντας μια «ποιητική στάση ζωής». Γεμάτο από το πνεύμα της υπερρεαλιστικής ανατροπής και της παρωδίας, του μαύρου χιούμορ. Με τον άνθρωπο να έχει το μεγαλύτερο ρόλο. Ο άνθρωπος για τον ίδιο είναι το θέμα του Ελληνισμού. Τέχνη στραμμένη στον άνθρωπο θεωρούσε την αρχαία ελληνική και τη βυζαντινή. Την τέχνη την υπηρετούσε με το αίμα της καρδιάς και γνώριζε πολύ καλά πως, τόσο στην τέχνη όσο και στη ζωή είναι απαραίτητη η μαθητεία. Έζησε μια ζωή μυστική και απόμακρη, αδιαφορώντας για τη δημοσιότητα. «Ο καλλιτέχνης πρέπει να ανυψωθεί, αλλά ο άνθρωπος πρέπει να μένει στη σκιά», έλεγε. «Για τον άνθρωπο δημιουργούμε... Για να δώσουμε διέξοδο από τη μοναξιά του. Δύναμη να καταργήσει τη μόνωσή του. Επικοινωνία. Αυτό είναι ό,τι προφέρει η τέχνη...». Ζωγράφος ένιωθε πάντοτε. Η ποίηση ήταν για τις πιο δύσκολες στιγμές, ομολογούσε. Τα έργα του γεμάτα χρώμα. «Είμαι υπέρ της ζωής. Γιατί το χρώμα είναι η αγάπη προς τη ζωή και, μάλιστα, στην πιο λυρική της εκδήλωση». Τη ζωγραφική την αποκαλούσε: «Λυρική σύνθεσις χρωματικών κηλίδων επί επιπέδου επιφανείας». Πρόσωπα απροσδιόριστα τοποθετημένα σε χώρους γνώριμους. Μοιάζουν να συμμετέχουν σε μια ονειρική, θεατρική παράσταση. Πίνακες χωρίς κεφάλια. Λάτρευε το ελληνικό φως «αυτή τη σπατάλη φύσεως και ήλιου» και την ανθρωπιά που υπάρχει στο Ρωμιό από τους αρχαίους μέχρι το εικοσιένα. Αισθανόταν, όμως, βαθιά την παγκοσμιοποίηση των ανθρώπινων: «Τα χρόνια μας διδάσκουν πως όσο μια τέχνη είναι πιο προσωπική, τόσο κι έχει μια πανανθρώπινη αξία». Δάσκαλος ενός νέου ανθρωπισμού, δημιουργός κι ερμηνευτής της βαθύτερης ανθρώπινης αλήθειας του κόσμου, του ασυνείδητου, ζητούσε «να βιώσουμε αλλιώς τη φαντασία μας». Δάσκαλος της ετερότητας της φοβερής συνύπαρξης του Εαυτού και του Άλλου.