Translate

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΙΩΛΚΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΙΩΛΚΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή, 12 Μαρτίου 2017

ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΕΛΙΑ ΣΤΟΝ ΠΗΛΕΑ - ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ

ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΕΛΙΑ ΣΤΟΝ ΠΗΛΕΑ
Πηγές : Ελληνικη Μυθολογία του Κερενυι και για τις Μεταφυσικές προεκτάσεις , Θεόδωρος Αξιώτης και Ρόμπερτ Τέμπλ.

Εισαγωγή ----- ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ
Ανάλυση του Προμηθέα Δεσμώτη .......

Η ιστορία που γράφεται στην Ιωλκό είναι παγκόσμιας εμβέλειας και σημασίας .
Εδώ ανοίγει η αυλαία της Ιστορίας και της Μυθολογίας .
Δεν υπάρχουν άλλα γεγονότα καταγεγραμμένα έστω και ως μύθος.
Η περιοχή της Θεσσαλίας είναι ο τόπος έναρξης της Γήινης και όχι μόνο ... Ιστορίας . 
Είναι η εξήγηση γιατί στην Νότια Αμερική υπάρχουν ονόματα Ελληνικά
(Σώκρατες, ακόμη και Πελέ ), πόλεις Ελληνικές , ποδοσφαιρικές ομάδες (Κορίνθιανς) .
Πολλοί θέλουν να μας πουν για τον κατακλυσμό του Νώε που έγινε στην Παλαιστίνη , εκεί που δεν βρέχει ποτέ , έγινε και κατακλυσμός . 
Εκεί έγινε και η πτώση του ανθρώπου από τον παράδεισο ... χωρίς να υπάρχουν καταγεγραμμένες σχέσεις ανθρώπων και Θεών (οντοτήτων) .

Στην Θεσσαλία υπάρχει ο Όλυμπος αλλά και η Όθρυς. Μεταξύ των δύο βουνών διεξήχθη η λεγόμενη ''Τιτανομαχία'' σύμφωνα με τους Μύθους. Οι Τιτάνες είχαν καταλάβει την Όθρυ και οι λεγόμενοι Ολύμπιοι τον Όλυμπο . Ο Προμηθέας κατοικούσε στον σημερινό Αλμυρό , το λεγόμενο Κρόκιο πεδίο.  Επί πλέον γνώριζε και ένα θανάσιμο μυστικό ... τον έρωτα του Δία για την Θέτιδα . Αντίζηλος στον έρωτα αυτόν ο αδελφός του ...Ποσειδώνας . Από μόνο του το θανάσιμο αυτό μυστικό μπορούσε να καθορίσει την έκβαση του πολέμου ''Τιτανομαχίας" .  Η Θέτις ήταν και αυτή Τιτανίδα και εκμιστερεύτηκε το μυστικό στον Προμηθέα , για να το χρησιμοποιήσει στην διαμάχη με τους Ολυμπίους . Αλλά για κάποιο λόγο ο Προμηθέας το έθαψε και αυτό οι Θεοί το εκτίμησαν . Αργότερα στον γάμο της Θέτιδας με τον Πηλέα παρευρέθησαν άπαντες οι Θεοί.Ο Προμηθέας κατά κάποιον τρόπο βοήθησε τους Ολυμπίους στην διαμάχη  με τους Τιτάνες και ίσως ήταν το κλειδί της Νίκης των Ολυμπίων απέναντι στον Κρόνο αλλά είχε το δικό του πλάνο ... Αγαπούσε τους ανθρώπους ήθελε να τους αναβαθμίσει και να τους κάνει ισόθεους . Αυτό θεωρήθηκε ως μεγίστη ύβρις από τους Θεούς . Η τιμωρία του Προμηθέα ήταν αναπόφευκτη παρόλο την εκτίμηση που έτρεφαν οι Ολύμπιοι απέναντί του . Αν δεν τον τιμωρούσαν παραδειγματικά κινδύνευε και η υπόσταση των ίδιων ως ανώτερες οντότητες . Ο Προμηθέας πληροφορήθηκε την απόφαση των Ολυμπίων και το εκμιστηρεύτηκε στον γυιό του , Δευκαλίωνα . Και προφανώς του έδωσε την εντολή της κιβωτού ...

Η τιμωρία του Δία που επέφερε στην ανθρωπότητα για τις πράξεις του Προμηθέα ήταν ο λεγόμενος κατακλυσμός του Δευκαλίωνα περί το 10000  π.Χ . 

Ο κατακλυσμός σηματοδότησε και την καταστροφή της Ατλαντίδας . Από τον κατακλυσμό διασώθηκε ο ευλαβής βασιλιάς της Φθίας , Δευκαλίωνας. Μετά εννέα ημέρες κατακλυσμού  η κιβωτός προσάραξε στο ακρωτήρι της Πύρρας. Τα δύο νησάκια εντός του Παγασητικού κόλπου. Τα λεγόμενα και ως νησάκια του Δευκαλίωνα και της Πύρρας.
Ο Ρήγας Φεραίος σημαδεύει στην Χάρτα του το νησί του Δευκαλίωνα ως Δασκαλιό.
Στην κορυφή το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου.
Κατ' άλλους η κιβωτός του Δευκαλίωνα σταμάτησε στην Δωδώνη , και από την κιβωτό του Δευκαλίωνα πήρε αργότερα η Αργώ το τιμόνι ...

Νόννος στα "Διονυσιακά " ραψωδία Στ'
...... Τότε πια έγινε ο Κόσμος άκοσμος κι ο πάντροφος Αιών διέλυσε την προαιώνια αρμονία του ανθρωπίνου γένους . Μα κάτω από τα ένθεα νεύματα του Διός ο κυανοχαίτης Ποσειδών χτύπησε με την Τρίαινα ,που την γαία τέμνει, την μεσόμφαλο άκρη του Θεσσαλικού σκοπέλου (βουνού) και την έσχισε στα δύο ,και δια μέσου της χωρισμένης κορυφής χίμηξε το ύδωρ με αστραφτερούς ιριδισμούς.Τίναξε κι η γη από πάνω της τα ύδατα της θεόσταλτης πλημμύρας και σήκωσε ξανά το κεφάλι ....

Από τον Τιτάνα λοιπόν Προμηθέα και την Πλειάδα Κελαινώ γεννήθηκε ο Δευκαλίωνας.
Ο Δευκαλίωνας έσμιξε με την Πύρρα και γεννήθηκε ο Έλληνας. Η Γέννηση του Έλληνα μυθολογικά πάντοτε έλαβε χώρα μετά τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα .Βασιλιάς στην Αττική τον καιρό εκείνο ήταν ο Κέκροπας. Από τον Έλληνα και την νύμφη Ορσηίδα γεννήθηκαν ο Δώρος , ο Ξούθος , και ο Αίολος . Ο Αίολος ως βασιλέας της σημερινής Θεσσαλίας , ονόμασε τους κατοίκους Αιολείς.
Ο Αίολος έσμιξε με την Εναρέτη , κόρη του Δηιμάχου , και απέκτησε επτά υιούς , μεταξύ αυτών τον Κρηθέα και τον Σίσυφο. Ο Κρηθέας έγινε βασιλιάς της Ιωλκού και ο Σίσυφος της Κορίνθου.
Αποικία της Κορίνθου η Κολχίδα , όπου και η Αργοναυτική εκστρατεία...

Ο Κρηθέας νυμφεύθηκε τη Τυρώ . Γέννησαν πολλά παιδιά μεταξύ αυτών τον Αίσονα και τους διδύμους Πελία και Νηλέα ... έτσι αρχίζει η Ιστορία της Ιωλκού αλλά και της Ελληνικής Ιστορίας ...

ΜΕΡΟΣ 1ον -- ΙΑΣΩΝ

Παρασκευή, 14 Αυγούστου 2015

ΑΡΓΟΝΑΥΤΙΚΑ - ΣΤΗΝ ΣΗΠΙΑΔΑ ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ και του ΤΡΩΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ








Ισως όλες οι αποδείξεις των Αργοναυτικών και του Τρωϊκού Πολέμου να βρίσκονται στην Σηπιάδα του Πηλίου και στην Σπηλιά του Χείρωνα . Η Σηπιάδα αποδεδειγμένα βρίσκεται στο Χόρτο και την Μηλίνα , χωριά του Πηλίου , όπου ευρίσκετο η Μυστηριώδης πόλις Σπάλαθρα ,πλησίον της άλλης Μυστηριώδους πόλεως της Ιωλκού . Στα Σπάλαθρα της Σηπιάδος ευρίσκετο και η Σπηλιά του Χείρωνα . Μύθος ; Μια επίσκεψη στην περιοχή θα σας πείσει .  
Ας πάμε στα δεδομένα και στα Αργοναυτικά σε μετάφραση του Χασάπη . Να δούμε τι λέει .
Σκαναρισμένη η σελίδα για τα επίμαχα σημεία . 
Στους στίχους από 362-390 διαβάζουμε οτι η Αργώ σταμάτησε στην Σηπιάδα για να δει ο Πηλέας τον υιό του που έκανε με την Θεά Θέτιδα , τον Αχιλλέα . Εκεί ο Αχιλλέας μαθήτευε στον Κένταυρο Χείρωνα .
Στους στίχους 391-417 διαβάζουμε οτι  ο Πηλέας θέλει να δει την πρόοδο του υιού του Αχιλλέα . Εκεί ο δάσκαλος Χείρων μόλις είδε τους Αργοναύτες καταχάρηκε και τους έκανε το πλουσιοπάραχο τραπέζι .
Στους στίχους 445-472 διαβάζουμε αφού ο Πηλέας φίλησε τον υιό του Αχιλλέα άφησαν το Πήλιο , την Σηπιάδα και το ακρωτήριο Τισαία  και εφάνη στον ορίζοντα η Σκιάθος και  ολίγον το μνήμα του Δόλοπος . 

Επίσης πρέπει να αναφέρουμε και τον μύθο όπως αναφέρει δυστυχώς ο ξένος ειδικός στην Ελληνική Μυθολογία  , Κερένυι στους Γάμους του Πηλέα με την Θεά Θέτιδα παρευρέθησαν άπαντες οι Θεοί του Ολύμπου περιλαμβανομένου του Παππού Ουρανού πλην βέβαια του Πατέρα Κρόνου . 
Στους Γάμους αυτούς ως γνωστόν δεν παρευρέθηκε η θεά Έρις που έστειλε βέβαια το χρυσό Μήλο , από τον κήπο των Εσπερίδων με την εντολή να δοθεί στην ''καλλίστη'' στην Ωραιότερη δηλαδή . Στην έχοντα καλόν ιστόν . Για τους μυημένους ''καλλιστώ'' ήταν η μεγάλη Άρκτος και η έχων καλή επαφή με τον αόρατο κόσμο ...  Διαφορετικά στην πεντάμορφη , την έχοντα τον πέμπτο βαθμό μύησης , τον κατέχοντα τον αιθέρα ... 

Εκεί ως γνωστόν έγινε πανικός για να μην πούμε άλλη λέξη ... και ποιός έδωσε το μήλο στην Ωραιότερη βέβαια γυναίκα ; Ο Πάρις της Τροίας . Και σε ποιά το έδωσε ; Στην Αφροδίτη ... Ποιά ήταν η Αφροδίτη ; . Η Αφροδίτη ήταν στο Δωδεκάθεο αλλά ήταν πιό παλιά . Δεν ήταν σόϊ που λέμε σήμερα . Έχει και αυτό την σημασία του ...

Που έγινε ο Γάμος του Πηλέα με την Θέτιδα ; Μα φυσικά στην Σηπιάδα . Που γεννήθηκε ο Αχιλλέας ; Μα φυσικά στην Σηπιάδα . Που μεγάλωσε και ανατράφηκε ο Αχιλλέας στην Σηπιάδα . Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποια αντίρρηση σε αυτό το γεγονός. Ο Πηλέας πήγε λοιπόν να δεί το νήπιο Αχιλλέα , την πρόοδό του δίπλα στον Κένταυρο Χείρωνα . Άνακτας στην Ιωλκό την συγκεκριμένη περιόδο, δηλαδή κατά τον απόπλου της Αργούς ήταν ο Πελίας . Και λέμε άνακτας και όχι βασιλιάς και έχει και αυτό την σημασία του . Γιατί όμως τέτοια τιμή για τον Γάμο αυτό από τους Θεούς ; Η ερώτηση είναι βασανιστική αλλά έχει και αυτή την εξήγησή της ... Ο Πηλέας λοιπόν ήταν βασιλιάς της Φθίας και είχε καλές σχέσεις με την Ιωλκό . Πήγαινε για κυνήγι με τον Πελία ... Αρχηγός βέβαια της αποστολής ήταν ο Ιάσονας . Αυτόν εκλέξανε για αρχηγό τα μέλη της αποστολής . Δεν εκλέξανε τον Πηλέα . Ο Ιάσονας ήταν υιός του Αίσονα , αδελφού του Πελία . Ο Αίσονας ήταν ο μεγαλύτερος υιός του Κρηθέα και της Τυρούς άρα και νόμιμος διάδοχος του θρόνου της Ιωλκού . Με κάποιο μη νόμιμο σίγουρα τρόπο ο Πελίας του υφάρπαξε την εξουσία . Την ανέκτησε λοιπόν την εξουσία . Άνακτας λοιπόν ... Ο Δίδυμος αδελφός του Πελία , Νηλέας πήρε τα μάτια του και έφυγε . Έφυγε και πήγε στην Νότια σημερινή Πελοπόνησο και ίδρυσε την Πύλο . Πατέρας του Νέστορα ο Νηλέας που έλαβε μέρος στον Τρωικό Πόλεμο. Ο Νηλέας είναι ιδρυτής της μεγαλύτερης Δυναστείας-Φρατρίας που θα κυριαρχήσει στην Ελλάδα. Οι φρατρία Νηλείδες θα μετακομίσουν στην Αθήνα και στην ουσία θα την διακυβερνήσουν μέχρι σήμερα ...  
Πύλος λοιπόν , με υ - ύψιλον - για τους παρατηρητικούς και Πηλέας - με η- ήττα πάλι για τους παρατηρητικούς .  Και φυσικά Πήλιο . Αλλά εδώ σημαίνει Πύλη για τον ήλιο . Ποιόν ήλιο ; Μα φυσικά τον Σείριο ...
Δεν είχε βάση τον λαό , λοιπόν ο Πελίας . Ο Ιάσονας ήταν όπως είπαμε υιός του Αίσονα , του νόμιμου διαδόχου του πατέρα Κρηθέα  . Άρα και ο Ιάσονας ήταν ο νόμιμος διάδοχος της Ιωλκού . Δεν έγινε ποτέ βασιλιάς της Ιωλκού , αν και το  προσπάθησε με νόμιμο και παράνομο τρόπο ... Το τέλος του  ήταν εντελώς άδοξο . Έπεσε ένα ιστίο στο κεφάλι του και σκοτώθηκε . Πάλι ιστίο ...

Στο ταξίδι της Αργούς σφυρηλατήθηκε όμως η φιλία του Ιάσονα με τον Πηλέα . Στην επιστροφή της Αργούς από το μεγάλο πράγματι ταξίδι ο Ιάσονας βοήθησε και ο Πηλέας ανέκτησε την εξουσία της Ιωλκού από τον Πελία . Προηγουμένως η Μήδεια , η γυναίκα μάγισσα που έφερε από την μακρινή Κολχίδα ο Ιάσονας κατάφερε και θόλωσε τις Πελιάδες κόρες , που σκότωσαν τον πατέρα τους Πελία . Ο Ιάσονας πήγε να επωφεληθεί της κατάστασης αλλά τον πρόλαβε ο Άκαστος υιός του Πελία . Απογοητευμένος ο Ιάσονας στο τέλος βοηθά τον φίλο του πλέον Πηλέα , βασιλιά της Φθίας να ανακτήσει την εξουσία στην Ιωλκό . 

Η Σηπιάδα για να μην ξεφεύγουμε είναι στο εσωτερικό του σημερινού Παγασητικού Κόλπου . Δηλαδή στο Δυτικό Πήλιο και όχι στο Ανατολικό όπως θέλουν να πιστεύουν πολλοί ιστορικοί ...
Που θέλουν να την τοποθετούν από το σημερινό Πουρί ,  μέχρι τον Κατηγιώργη , στον κολπίσκο του σημερινού Λυρή . Όλοι κάνουν λάθος , ακόμη και ο ειδικός Κερένυι που δεν ξέρω αν είχε έλθει ποτέ στην περιοχή ... Ο ειδικός Κερένυι λέγει ότι Θέτις μεταμορφωνόταν στον Κάλαμο . 
Μα ο Κάλαμος είναι στην περιοχή που υποδεικνύουμε εμείς.  
Ακόμη όμως και καταλυτικό σημείο είναι από τα Αργοναυτικά και την λεπτομερή περιγραφή στους στίχους 445 - 472
Αφού κατέβηκαν στην ακτή και εισήλθον όλοι στο πλοίο ... και απέπλευσαν από το Πήλιο ... Απεκρίβησαν έπειτα το ακρωτήριον Τισαία και η Σηπιάς ακτή , εφάνη δε η Σκιάθος και ανεφαίνετο σιγα-σιγά το μνήμα του Δόλοπος . 

Αρα από τα Αργοναυτικά είναι σαφές που ευρίσκεται η Σηπιάδα ακτή ... Εκεί που βρίσκεται σήμερα η σπηλιά του Χείρωνα . Γιατί πήγαν στην Σπηλιά του Χείρωνα . Δεν ήταν μόνον ότι εκεί έγινε ο γάμος του Πηλέα με την Θέτιδα , συνέλαβε και εγεννήθη ο Αχιλλέας αλλά και ότι ο Ιάσονας ήθελε να τιμήσει τον Σωτήρα του Χείρωνα , που τον γιάτρεψε από το δηλητήριο που τον πότισε ο Πελίας . Που πέθανε και τον ανέστησε ο Χείρωνας . Μία ιστορία που αντέγραψε ο Σέξπηρ στον Ρωμαίο και Ιουλιέτα . Το Πήλιο  , αναφέρεται συχνά από τον Σέξπηρ ξεκάρφωτα χωρίς να υπάρχει λόγος . (Άμλετ) . Γιατί άραγε ;
Άλλος μεγάλος μαθητής του Χείρωνα που θήτευσε κοντά του ήταν ο Ασκληπιός . Που οι θεοί τον τιμώρησαν γιατί ανέστηνε τους ανθρώπους . Δηλαδή δεν  γιάτρευε απλώς τους ανθρώπους αλλά τους επανέφερε στην ζωή . Αυτό ήταν και η ύβρις του ...

Γενικά από  τα πρώτα συμπεράσματα των Αργοναυτικών είναι ότι Αργοναυτικά και Τρωικός Πόλεμος είναι γεγονότα σύγχρονα της εποχής . Ο Πηλέας λαμβάνει μέρος στην Αργοναυτική εκστρατεία ως υπαρχηγός και ο υιός του Αχιλλέας λαμβάνει μέρος στον Τρωικό Πόλεμο ως υπαρχηγός επίσης . Περίεργες συμπτώσεις .
Η Θεά Θέτις ήρθε στην Σηπιάδα υπανδρεύθη την Πηλέα , συνευρέθη με τον Πηλέα , γέννησε τον Αχιλλέα και μετά εξαφανίσθη . Εμεινε δηλαδή στην περιοχή για ένα χρόνο  μόνο ...  Τι θεά ήταν η Θέτις ; Το έχουμε αναλύσει εκτενώς  . Ήταν αυτή που οδηγούσε και είχε τα κλειδιά για τον Σείριο ...
Γιατί πήρε για άνδρα τον Πηλέα ; Η μοναδική θεά που πήρε άνδρα Θνητό . Στον γάμο τους παρευρέθηκαν οι Θεοί άπαντες , ζητούσαν την εύνοιά της ... Ακόμη και ο Κερένυι δεν έχει απάντηση για αυτό .  Ούτε και εμείς έχουμε απάντηση . Υπήρχε κάποιος μυστικός λόγος ...
Η μυθολογία λέγει ότι η Θέτις έχει το βασίλειό της στα βάθη της θάλασσας μεταξύ Σαμοθράκης και Λήμνου . Γιατί όμως εκεί ; Δηλαδή πριν τα στενά του Ελλήσποντου ...

Σηπιάς λοιπόν ακόμη και σήμερα λέγεται η περιοχή , στην φωτογραφία . Το Σ λοιπόν ως γνωστόν συμβολίζει τον Σείριο . Κατά την απόλυτη και προσωπική μου άποψη Σηπιάς είναι ένας ήπιος δρόμος που οδηγεί στον Σείριο . Γιατί διαφορετικά ο δρόμος για τον Σείριο και τα Ηλύσσια πεδία είναι πολύ δύσβατος  . Θέλει ειδικό μέσον δηλαδή για να ξεφύγεις από την Γήινη βαρύτητα. Όλα έγιναν λοιπόν την περίοδο εκείνη . Αργοναυτική και Τρωικός πόλεμος . Όλα δείχνουν ένα δρόμο διαφυγής για τον Σείριο . Μετά τον Τρωικό πόλεμο οι Θεοί δεν ξανα ακούστηκαν και δεν συμμετείχαν πλέον στα ανθρώπινα . Γιατί απλώς δεν ήταν πλέον ΕΔΩ , για να υποστηρίζουν , και να βοηθούν την άλφα ή την βήτα κατάσταση ...στα προβλήματα των ανθρώπων . Έφυγαν για πάντα ...
Ο Αχιλλέας το είπε ή μάλλον το αποκάλυψε στην Βρησιίδα κατά την διάρκεια του Τρωικού Πολέμου . Οι Θεοί ζηλεύουν το ανθρώπινο γένος , για την δόνηση που εισπράττουν καθότι δεν γνωρίζουν πότε θα πεθάνουν και πως η κάθε στιγμή για αυτούς μπορεί να είναι και η τελευταία ..,
Είναι κάτι ασύλληπτο ακόμη και για τους Θεούς ...







Τρίτη, 13 Ιανουαρίου 2015

ΑΙΑΚΟΣ - Ο ΓΕΝΑΡΧΗΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ



Κάθε έθνος έχει την αριστοκρατική γραμμή αίματός του. Το ελληνικό έθνος έχει την αριστοκρατική γραμμή αίματος να ξεκινά απο τον ΑΙΑΚΟ.

Ο Αιακός ήταν υιός του Δια και της κόρης το Ασωπού Αίγινας.


Θεωρείτο ο δικαιότερος των ανθρώπων για αυτό και είναι και ένας απο τους τρείς κριτές του Άδη.

Ο Αιακός ήταν βασιλεύς της νήσου Χελώνης ή Αίγινας…όμως επειδή ήταν υιός του Δία προξένησε το μίσος της Ηρας, που σε συνεργασία με τον Απόλλωνα, ετεροθαλή αδερφό του Αιακού, που επίσης τον μισούσε, έστειλε φίδια και σκορπιούς στην Αίγινα τα οποία εξόντωσαν κάθε είδος ζωής και όλους τους κατοίκους.

Ο Αιακός απέμεινε μόνος να κλαίει και να χτυπιέται φωνάζοντας τον Δια τον πατέρα του, όμως ο Δίας δεν τον άκουγε και ο Αιακός αναγκάστηκε να πάει στην ΔΩΔΩΝΗ, το αγαπημένο μέρος του Δία όπου βρισκόταν και το αρχαιότερο ελληνικό μαντείο, αρχαιότερο απο αυτό των Δελφών….

Εκεί έκατσε στην ρίζα της Ιεράς Δρυός και κλαίγοντας παρακαλούσε τον πατέρα του να εμφανιστεί…όπερ και εγένετο…


Ο Δίας για να τον παρηγορήσει μεταμόρφωσε τα μυρμήγκια της ρίζας της Ιεράς Δρυός (Μυρμηδόνες) σε ανθρώπους…και επειδή τα μυρμήγκια αυτά ήταν και πολεμιστές, δημιουργήθηκε η φυλή των Μυρμιδόνων…

Η Δημιουργία των Μυρμιδόνων

Αυτούς πήρε ο Αιακός και γύρισε στην Αίγινα….Αλλά ας δούμε πως συνεχίζεται η Ιστορία

Ο Αιακός ήταν σύζυγος της Ενδηΐδας (κόρης του Χείρωνα ή του Σκίρωνα). Με την Ενδηίδα έκαναν τον Πηλέα και τον Τελαμώνα. Ενώ, από τη δεύτερη γυναίκα του, την Νηρηίδα Ψαμάθη απέκτησε τον Φώκο. Σύμφωνα με την παράδοση, ο Φώκος ήταν καλύτερος από τον αδελφό του Τελαμώνα σε όλα τα αθλήματα και όταν ο Τελαμώνας σκότωσε κατά λάθος τον Φώκο, στην εξάσκησή του στην δισκοβολία, οι κάτοικοι της Αίγινας νόμιζαν ότι το έκανε από φθόνο. Ο Τελαμώνας είπε με ειλικρίνεια τι πραγματικά έγινε αλλά οι συμπολίτες του δεν τον πίστεψαν.
Ο πατέρας του, που τον αγαπούσε πάρα πολύ, εξόρισε και τους δύο γιους του από την Αίγινα προς κατευνασμό των δύσπιστων πολιτών της.
Ο Αλέξανδρος ως Αχιλλέας. Γυάλινος δακτυλιόλιθος, 1ος αι. π.Χ. Νάπολη Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο.
Έτσι ο Πηλέας κατέφυγε στη Φθία μαζί με πολλούς από τους Μυρμιδόνες και ίδρυσε το κράτος των Μυρμιδόνων, ενώ ο Τελαμώνας πήγε στη Σαλαμίνα, όπου και έγινε βασιλέας.
Γιός του Πηλέα ήταν ο Αχιλλέας, ενώ γιός του Τελαμώνα ο Αίας ο Τελαμώνιος το κάστρο των Αχαιών.
Ας δούμε όμως τι συνέβη με τον Απόλλωνα… Ο Απόλλων, επειδή συνωμότησε με τον Ποσειδώνα για να ανατρέψει τον Δία, εξορίστηκε στην Τροία και ανέλαβε την υποχρέωση να χτίσει τα τείχη της…. Έτσι τα τείχη της ήταν άπαρτα αφού είχαν φτιαχτεί απο Θεό….και η πόλη απόρθητη. Ο μόνος που θα μπορούσε να το ανατρέψει αυτό ήταν κάποιος τον οποίο ο Απόλλων θα είχε αδικήσει διότι ακόμα και οι Θεοί υπακούαν τον νόμο της ανταπόδωσης και της Νέμεσης

Αυτός που ο Απόλλων είχε αδικήσει ήταν ένας, ο Αιακός…. Έτσι μόνον ένας στρατός με τον Αιακό ή κάποιον απόγονό του, θα μπορούσε να εκπορθήσει τα τείχη της Τροίας, για αυτό και όλη αυτή η αναγκαιότης με τον στρατό των Αχαιών να είναι και ο Αχιλλέας ή ο Αίας ο Τελαμώνιος…
Όταν και οι δύο σκοτώθηκαν, ο Οδυσσεύς αναγκάστηκε να αναζητήσει στην Σκύρο τον γιό του Αχιλλέα τον Νεοπτόλεμο…ο οποίος και μπήκε πρώτος στον Δούρειο Ίππο και έτσι έπεσε η Τροία….
Ο Νεοπτόλεμος με την σειρά του, κατά την επιστροφή χάρη σε χρησμό που πήρε, έφτασε στο μέρος απο όπου ξεκίνησαν οι Μυρμιδόνες…την Ήπειρο…


Οι γηγενείς Χάονες, αυτόν και τον στρατό του, τους ονόμασαν Μολοσσούς, παράγωγο της προστακτικής της λέξεως βλώσκω που θα πεί έρχομαι…ΜΟΛΩΝ= ΕΛΑ, ΑΥΤΟΜΟΛΟΣ ….αυτός που ήρθε με την θέλησή του.

Δηλαδή Μολοσσοί ήταν αυτοί που ήλθαν στην Ήπειρο απο αλλού… Ο Νεοπτόλεμος είχε μαζί του ως γυναίκα και την Ανδρομάχη του Έκτωρος, για αυτό στα χωριά γύρω απο την Δωδώνη, αλλά και βορειότερα, εκεί που βρισκόταν η πόλη των Μολοσσών, ΠΑΣΣΑΡΩΝ, το ποιο συχνό γυναικείο όνομα είναι Ανδρομάχη ,ή Ερμιόνη, αφού Ερμιόνη ήταν η κόρη της.
Απόγονος του Αιακού λοιπόν ήταν η Ολυμπιάδα η οποία και ήταν μέλος του ιερατείου της Δωδώνης το οποίο επαναλαμβάνουμε ότι ήταν σημαντικότερο των Δελφών και σκληροπυρηνικά ελληνικό. Οι απόγονοι του Αιακού ήταν οι Αιακίδες και οι Αιακίδες ήταν παραδοσιακά εχθροί με το μαντείο και το ιερατείο των Δελφών αφού είχαν προηγούμενα με τον Απόλλωνα…
Χαρακτηριστικό είναι ότι ο Αλέξανδρος περνώντας απο τους Δελφούς ζήτησε χρησμό και η Πυθία αρνήθηκε…τότε την άρπαξε απο τα μαλλιά και την έσυρε στον τρίποδα.


Η ιστορία είναι απο αυτές που οι αρχαιολόγοι είτε δεν γνωρίζουν , είτε δεν συνδιάζουν τα γεγονότα, είτε γνωρίζουν και δεν θέλουν να την που….
Να τονιστεί ότι το μαντείο των Δελφών είχε ιδιαίτερα φιλοπερσική στάση, εν αντιθέσει με το της Δωδώνης, το οποίο όμως λόγω του δυσπροσέγγιστου της θέσης του, κρατούσε και μια χαμηλών τόνων θέση…
Να τονιστεί ότι οι επικεφαλής των αρίστων στην Αθήνα ήταν όλοι Αιακίδες, ο Μιλτιάδης , ο Κίμων και ο Φωκίων, ήταν όλοι εκ καταγωγής…Μυρμιδόνες, απο το αρχαιότερο αριστοκρατικό γένος των ελλήνων…..



Τρίτη, 21 Ιανουαρίου 2014

ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΕΛΙΑ ΣΤΟΝ ΠΗΛΕΑ - ΑΡΓΩ

μέρος 7ον

ΑΡΓΩ

Το 9000 π.Χ στην Τιτανομαχία καταποντίστηκε η Ατλαντίδα δημιουργώντας ένα παγκόσμιο χάος. Η τιτανομαχία είναι η αλληγορική παράσταση της μεγάλης γεωλογικής μεταβολής του εδάφους, που έγινε στα αρχαιότατα χρόνια και που η ανάμνησή της συγκρατήθηκε στο νου των ανθρώπων και διατηρήθηκε στη μυθολογία.
Στην ελληνική μυθολογία, η Τιτανομαχία ήταν ο πόλεμος μεταξύ των Τιτάνων (οι οποίοι μάχονταν από το βουνό Όθρυς) και των Ολύμπιων θεών. Είναι γνωστή, επίσης, και ως η Μάχη των Τιτάνων ή Πόλεμος των Τιτάνων.
Ο πόλεμος είχε προλεχθεί στον Κρόνο από τη Γαία και τον Ουρανό, επειδή ο Κρόνος είχε αρνηθεί να αποκαταστήσει δικαιοσύνη μετά την εκθρόνιση του πατέρα του.
Οι Τιτάνες που πολέμησαν καθοδηγούνταν από τον Κρόνο και στις τάξεις τους βρίσκονταν οι: Κόιος, Κριός, Υπερίων, Ιαπετός, Άτλας.
Οι Ολύμπιοι οδηγούνταν από τον Δία και στο πλευρό του πολέμησαν και οι: Εστία, Δήμητρα, Ήρα, Άδης/Πλούτων, Ποσειδώνας, οι Εκατόγχειρες, οι Γίγαντες και οι Κύκλωπες.
Νικώντας μετά από δεκάχρονο πόλεμο, οι Ολύμπιοι μοίρασαν μεταξύ τους τα λάφυρα, δίνοντας στον Δία την εξουσία στον αέρα και τον ουρανό, στη θάλασσα και όλα τα υδάτινα σώματα στον Ποσειδώνα, και στον Κάτω Κόσμο στον Άδη. Η γη αφέθηκε ως κυριαρχία κοινή όλων των θεών.
Έπειτα έκλεισαν τους Τιτάνες στα Τάρταρα.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου ο Ωκεανός και οι Τιτανίδες (Θεία, Ρέα, Θέμις, Μνημοσύνη, Φοίβη και Τηθύς) παρέμειναν ουδέτεροι, και γι' αυτό δεν τιμωρήθηκαν από τον Δία.

Ο Δίας και οι Έλληνες νικητές των Ατλάντων άρχισαν το εκπολιτιστικό τους έργο. Ο Δίας ανέβηκε στην ιεραρχία των Θεών και εγκαταστάθηκε στο άστρο της Αυγής – Σείριο. Οι αθάνατοι Έλληνες του άστρου της Αυγής και οι Θνητοί της Ελλάδας συνέχισαν το έργο του Δία . Το 9000 π.Χ η Αθηνά ανέλαβε επικεφαλής των αποστολών των Αργοναυτών. Η Αργώ ταξίδευε στην γη μεταφέροντας τους Αργοναύτες και τις θεϊκές εντολές του Δία. Η Αργώ μπορούσε να πετάξει και αυτό είναι μια πραγματικότητα . Εκείνο που δυσκολεύεται κανείς να πιστέψει ,ακόμα και σήμερα , είναι ότι έμπαινε από τις πύλες του Άδη στην τέταρτη διάσταση και ταξίδευε στα Ηλύσια Πεδία στον Σείριο .
Ο κινητήρας κινούμενος με υδρογόνο μπορούσε να δημιουργήσει μία τεχνητή Στύγα , ένα ηλεκτρομαγνητικό φάσμα ,που άνοιγε τις πύλες του Άδη. Η Αργώ αποκαθιστά την επικοινωνία μεταξύ των Ελλήνων θνητών της Γης και των Ελλήνων Θεών του Σείριου . 
Θεοί και ήρωες ταξίδευαν με την Αργώ και μπαινόβγαιναν στην Στύγα.
Όλα αυτά μέχρι το 9000 π.Χ , με τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα το σύστημα αχρηστεύτηκε.

--------------------------------

Ο ηλιακός κριός του οποίου οι Αργοναύτες θέλουν να κατακτήσουν το χρυσόμαλλο δέρας για να γίνουν κυρίαρχοι της οικουμένης είναι το σύμβολο του Μεγάλου Έργου. Η Αργώ , ναυπηγημένη από την ξυλεία του προφητικού δάσους της Δωδώνης , το λαλούν πλοίο , είναι η λέμβος των μυστηρίων της Ίσιδας , η κιβωτός των σπερμάτων και της Αναγεννήσεως , το κιβώτιο του Όσιρη , το αυγό της Θείας Αναγεννήσεως . Ο Ιάσονας συμβολίζει τον δόκιμο προς την μύηση . Είναι ήρωας λόγω του θάρρους του , αλλά έχει όλα τα ελαττώματα και τις ατέλειες της ανθρωπότητας και παίρνει μαζί του την προσωποποίηση όλων των δυνάμεων . Ο Ηρακλής που συμβολίζει την βίαιη δύναμη δεν πρόκειται να συμβάλει στο έργο και περιπλανάται στο δρόμο ακολουθώντας τα ίχνη ανάξιων ερώτων . Οι άλλοι φθάνουν στη χώρα της μυήσεως , την Κολχίδα , όπου διαφυλάσσονται ακόμα μερικά μυστικά της απόρρητης διδασκαλίας του Ζωροάστρη . 
Τι θα έπρεπε όμως να κάνουν για να κατακτήσουν το κλειδί των μυστηρίων ;   
H επιστήμη προδίδεται από μία γυναίκα . Η Μήδεια παραδίδει στον Ιάσονα τα απόρρητα του Μεγάλου Έργου και μαζί με αυτό το βασίλειο και τις μέρες του πατέρα της ,γιατί υπάρχει ένας μοιραίος νόμος του Εσωτερισμού κατά τον οποίο η αποκάλυψη των μυστηρίων συνεπάγεται τον θάνατο αυτού που δεν μπόρεσε να τα διαφυλάξει. Η Μήδεια διδάσκει στον Ιάσονα ποια είναι και τα τέρατα που πρέπει να δαμάσει και με τι τρόπο να θριαμβεύσει πάνω τους . Είναι πρώτα ο πτερωτός και γήινος δράκοντας , το αστρικό ρεύμα το οποίο πρέπει να προκαταβάλει και σταθεροποιήσει . Πρέπει να του βγάλει τα δόντια και να τα σπείρει στην πεδιάδα , την οποία θα είχε προηγουμένως οργώσει , ζεύοντας στο άροτρο τους ταύρους του Άρη . Τα δόντια του δράκοντα είναι τα οξέα , που πρέπει να διαλύσουν την μεταλλική γη που παρασκευάστηκε με διπλό πυρ και με τις μαγνητικές δυνάμεις της γης. Τότε συμβαίνει ζύμωση και ένα είδος μεγάλης μάχης κατά την οποία το ακάθαρτο κατατρώγεται από το ακάθαρτο και το λαμπρό δέρας  γίνεται η ανταμοιβή του μύστη . 


... μπορεί κανείς να εκπλαγεί βλέποντας τον Ιάσονα , κάτοχο του Χρυσόμαλλου Δέρατος να μην γίνεται σοφότερος ,αλλά πρέπει να γνωρίζουμε ότι η ανακάλυψη των μυστικών του ,  οφείλεται απλώς στην προδοσία . Δεν είναι επόπτης όπως ο Ορφέας ,αλλά υπεξαίρεσε τα ουράνια μυστικά όπως ο Προμηθέας . Εκείνο που ζητάει δεν είναι η επιστήμη ,αλλά η ισχύς και ο πλούτος . Έτσι πρόκειται να πεθάνει δυστυχισμένος και οι γεμάτες έμπνευση  και υψηλές ιδιότητες του Χρυσόμαλλου Δέρατος θα γίνουν κατανοητές μόνον από του μαθητές του Ορφέα . 

Κυριακή, 19 Ιανουαρίου 2014

ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΕΛΙΑ ΣΤΟΝ ΠΗΛΈΑ - ΝΗΛΕΑΣ


Ο Διόνυσος καβάλα στον πάνθηρα Ιαγουάρο , περνά την Στύγα ...
Μουσείο Δήλου.


μέρος 6ον


ΟΙ ΝΗΛΕΊΔΕΣ ΤΗΣ ΠΥΛΟΥ

Νηλέας 
Από το πρώτο μέρος είδαμε ότι  ο Νηλέας ήταν δίδυμος αδελφός του ΠΕΛΙΑ και ετεροθαλής αδελφός του Αίσονα .  Φιλονίκησαν για τη βασιλεία της ΙΩΛΚΟΥ . Ο Πελίας έδιωξε τον Νηλέα, όπως και τον Αίσονα, και έγινε βασιλιάς στην ΙΩΛΚΟ  . Ο Νηλέας κατέφυγε στη ΜΕΣΣΗΝΙΑ, όπου και ίδρυσε την ΠΥΛΟ . Εκεί πήρε ως σύζυγό του τη Χλωρίδα , και κάνανε πολλά παιδιά μεταξύ αυτών τον Περικλύμενο , τον μετέπειτα  βασιλιά ΝΕΣΤΟΡΑ.
Το τέλος του Νηλέα επήλθε όταν ο ΗΡΑΚΛΗΣ εξεστράτευσε εναντίον του με την αιτιολογία ότι ο Νηλέας αρνήθηκε να τον εξαγνίσει από τον φόνο του Ιφίτου . Τότε ο Νηλέας σκοτώθηκε μαζί με 11 από τους γιούς του ή, σύμφωνα με άλλη παράδοση, διασώθηκε και πέθανε από κάποια ασθένεια στην Κόρινθο όπου είχε καταφύγει, οπότε στη συνέχεια ενταφιάσθηκε εκεί. Οι απόγονοι του Νηλέα ονομάσθηκαν Νηλείδες. Οι Νηλείδες , διωγμένοι από τους Ηρακλείδες , σκορπίστηκαν σε διάφορους τόπους, σε μερικούς από τους οποίους και βασίλευσαν. Χρονικά κατατάσσονται στα τέλη του 12 π.Χ αιώνα  αφού η μετακίνησή τους από την Πύλο προς την Αθήνα χρονολογείται το 1100 π.Χ. , μία χρονολογία μετά την πτώση της ΤΡΟΙΑΣ .

Ο Νηλέας λοιπόν που φεύγει διωκόμενος από την Ιωλκό και από τον αδελφό του Πελία πηγαίνει στην Πύλο της Μεσσηνίας , όχι τυχαίως αλλά λόγω της παράδοσης που είχε δημιουργήσει ο Κρεσφόντης .
Από τον Νηλέα , την Ιωλκό , λοιπόν ξεκινούν όλες αυτές οι ισχυρές φρατρίες που κυριαρχούν στον Ελληνικό χώρο από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα . 
Δεν είναι τυχαίο που και ο σημερινός πρωθυπουργός Σαμαράς Αντώνης με καταγωγή από την Πύλο , ανέβηκε στην Αθήνα  , αλλά παραδόξως ... έβαλε και υποψηφιότητα στην Μαγνησία. Με αυτόν τον τρόπο έκλεισε κύκλος του Νηλέα . Της μεγαλύτερης φρατρίας εν Ελλάδι . 
Αλλά τι σημαίνει φρατρία ; 
Φρατρία είναι ένα σύνολο οικογενειών . Είναι μια αρχέγονη κοινωνία με δικό της αρχηγό και κοινά ήθη και έθιμα . Δεν πρέπει να την συγχέουμε με την φυλή (Σαρακατσάνοι , Βλάχοι , κλπ)  για τον απλό λόγο μπορεί να είναι διαφορετικής φυλής . Στα νεότερα χρόνια τέτοιες φρατρίες αναπτύσσονται στην Μάνη αλλά και στην Σικελία . Στην Μάνη , μπορεί να ζούσαν πολλές φρατρίες μαζί . Πολλές φορές όμως φιλονικούσαν μεταξύ  τους και στο τέλος όποια φρατρία έχανε , έπρεπε να μετακομίσει σε άλλο τόπο. Τέτοια περίπτωση έχουμε στην Νότια Εύβοια ,στην σημερινή Αμάρυνθο που ονομάζεται και Βάθεια ...



Φρατρίες εκ Πύλου 
  • Μελανθίδαι - > Μεδοντίδαι 
  • Παιονίδαι  
  • Αλκμαιωνίδαι 

Μία λοιπόν οικογένεια υπό τον Μέλανθο του Ανδροπόμπου , ο οποίος φέρεται να είναι απόγονος του αδελφού του Νέστορος , εγκαθίσταται στην Αττική , επί βασιλείας Θυμοίτου , δέκατου πέμπτου κατά σειράν γόνου του Οίκου του Θησέως , μετά από σχετικό χρησμό του Μαντείου των Δελφών . Στην διαμάχη του Θυμοίτου με τον βασιλέα Ξάνθο της Βοιωτίας ο Μέλανθος με τέχνασμα και με δόλο εξοντώνει τον Ξάνθο , βασιλέα της Βοιωτίας .  Η αίγλη και η ισχύς που αποκτά η οικογένεια του Μελάνθου οδηγεί και στην δολοφονία του Θυμοίτου . Έτσι ο Μέλανθος θα σφετερισθεί την εξουσία και θα ανακηρυχθεί βασιλέυς , με την βοήθεια και των δύο άλλων φρατριών από την Πύλο , των Παιονιδών και των Αλκμαιωνιδών . Η βασιλεία στην Αττική της φρατρίας των Μελανθιδών δεν έχει μεγάλη διάρκεια . Και αυτό γιατί , μετά τον ηρωικό θάνατο του υιού του Μελάνθου , Κόδρου , οι απόγονοι του Νηλεύς ο νεώτερος ( και όχι ο ιδρυτής Νηλέας ) και Μέδων έρχονται σε οξύτατη σύγκρουση για το ζήτημα της βασιλείας . Τελικά επικρατεί η θέση του Μέδοντος για την κατάργησή της βασιλείας  . Μετά την κατάργηση της βασιλείας ο Μέδων αποσχίζεται , δημιουργώντας την νέα φρατρία των Μεδοντιδών , ενώ οι Μελανθίδαι ,υπό τον Νηλέα τον νεώτερο , εγκαταλείπουν την Αττική  και ιδρύουν τις αποικίες της Ιωνίας . Μίλητο (Νηλεύς) , Έφεσο ( Άνδροκλος)  , Μυούντα ( Κυδρήλος) , Κολοφώνα (Δαμασίχθων), Λέβεδο (Ανδραίμων) , Τεώ (Ναύκλος) , Ερυθρές (Κλέοπος) . Οι αποικίες της Ιωνίας φέρουν τα σύμβολα των Μελανθιδών , ως γόνοι του βασιλικού οίκου της Αττικής . Ο σκοτεινός Ηράκλειτος , ως απόγονος του Ανδρόκλου και κατά συνέπεια , των Μελανθιδών , κατέχει το δικαίωμα της προεδρίας στους αγώνες και στις τελετές στα ιερά της Ελευσινίου Δήμητρος ...
Η φρατρία των Μεδοντιδών κυριαρχούν στην Αττική , διασφαλίζοντας το αξίωμα του ισοβίου άρχοντος των Αθηνών για τον εκάστοτε ηγέτη της . Ο επιφανέστερος Μεδοντίδης είναι αναμφίβολα ο Σόλων , ο οποίος αναθεωρεί συστηματικά το πολιτικό και νομικό σύστημα της Αττικής , θέτοντας τις βάσεις για την περαιτέρω λαμπρή εξέλιξη των Αθηνών .
Η δεύτερη μεγάλη φρατρία Πυλίων στην Αττική , η φρατρία των Παιονιδών (παίων και παιάν είναι η ονομασία του θείου στοιχείου του πολέμου ) δεν εμφανίζονται άμεσα στο προσκήνιο . Από τις μεταγενέστερες εξελίξεις προκύπτουν ενδείξεις ότι η φρατρία αυτή συντάσσεται με τον κλάδο των Μεδοντιδών , ο οποίος προέρχεται από τον αντίστοιχο των Μελανθιδών , του τελευταίου βασιλικού Οίκου της Αττικής . Η σημαντικότερη προσωπικότητα των Παιονιδών , ο Πεισίστρατος , ο οποίος εισέρχεται στην πολιτική κονίστρα υπό την αιγίδα και την εποπτεία του Σόλωνα των Μεδοντιδών . 

Η τρίτη μεγάλη φρατρία Πυλίων , η φρατρία των Αλκμαιωνιδών , που ανάγει την καταγωγή της στον δισέγγονο του Νέστορος Αλκμαίωνα , δεν εμφανίζεται να εμπλέκεται ενεργά στην πρώιμη πολιτική ζωή της Αττικής . Πρόκειται όμως για την μεγαλύτερη φρατρία της εποχής καθώς αποτελείται από 700 και πλέον οικογένειες . Δηλαδή περισσότερα από 4000 μέλη . 
Νέος ηγέτης της φρατρίας των Αλκμαιονιδών αναδεικνύεται ο Κλεισθένης . Ο Κλεισθένης αναλαμβάνοντας την εξουσία   εισάγει μία σειρά νέων νόμων , με στόχο την παροχή πολιτικών δικαιωμάτων σε μεγάλο αριθμό κατοίκων της Αττικής . Οι μεταρυθμίσεις του Κλεισθένους καταργούν τις ασφαλιστικές δικλείδες του Σόλωνος , που αποκλείουν την μαζική συμμετοχή του πληθυσμού της Αττικής στα κοινά. Σημαντική προσωπικότητα την εποχή μετα Κλεισθένη αναδεικνύεται ο Κίμων . Ο οποίος μέσω του γάμου του με την Ισοδίκη συνδέεται με την φρατρία των Αλκμαιωνιδών . Ο Κίμων για πρώτη φορά επιχειρεί να δημιουργήσει μία ομοσπονδία στον ελλαδικό και περιελλαδικό χώρο , με εθνική ταυτότητα και σαφή εθνογραφικό ορίζοντα . Χάριν τις εξαίρετες σχέσεις του με την Σπάρτη , ο Κίμων διατηρεί τις απαιτούμενες ισορροπίες στον ελλαδικό χώρο , συντηρώντας την ιδέα του κοινού εχθρού (Πέρσες) και αποτρέποντας κάθε απόπειρα αντιπαράθεσης που ενέχει κινδύνους εμφυλίων αναταράξεων . Μεγάλος πολιτικός αντίπαλος του Κίμωνα ήταν ο Περικλής . Ο Περικλής ανήκει και αυτός στην φρατρία των Αλκμαιωνιδών από την πλευρά της μητέρας του Αγαρίστης . Τελευταία μεγάλη φυσιογνωμία της φρατρίας που σηματοδοτεί και την περίοδο της παρακμής είναι ο Αλκιβιάδης . Ο Αλκιβιάδης ανήκει στην φρατρία των Αλκμαιωνιδών από την πλευρά του πατέρα του Κλεινία , τριηράρχου στο Αρτιμίσιον το 480 π.Χ και στην Σαλαμίνα . Ο κατά κάποιους μεγαλοφυέστερος των Ελλήνων χαρακτηρίζει , όπως παρατηρεί πικρόχολα ο Πλούταρχος μία νέα περίοδο , κατά την διάρκεια της οποίας ανατέλλει το άστρο δημαγωγών και πολεμοκαπήλων , που εξωθούν στον εμφύλιο πόλεμο , ανακουφίζοντας τους Πέρσες και τραυματίζοντας ανεπανόρθωτα επί δεκαετίες τις δυνάμεις του ελλαδικού χώρου . 

συνεχίζεται ... ΑΡΓΩ ...


ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΕΛΙΑ ΣΤΟΝ ΠΗΛΕΑ - ΠΗΛΕΑΣ


Χάρτης της εποχής της Ιωλκού , δηλαδή περί το 1500 π.Χ . Σημειώνουμε την περιοχή της Φθίας όπου ήταν αρχικά Βασιλιάς ο Πηλέας και κατόπιν πήρε και την Ιωλκό από τον Άκαστο από τον γιο του Πελία . Επίσης σημειώνουμε και την περιοχή Ελλάς ...



μέρος 5ον
Ο ΠΗΛΈΑΣ ΓΥΙΟΣ ΤΟΥ ΑΙΑΚΟΥ ... αναλυτικά εδώ ...

Ο Πηλέας ανέκτησε ως άνακτας πλέον βίαια την εξουσία από τον Άκαστο γιο του Πελία .
Αλλά κατά έναν περίεργο τρόπο ήταν αγαπητός στους Θεούς...
Ο Κ. Κερένυι , ο πλέον ειδικός στην Ελληνική μυθολογία απορεί ...
« Δεν είναι δυνατόν να πούμε αν το όνομά του συνέδεε με αυτόν το μεγάλο βουνό (Πήλιο) ή με την λασπερή γή (πηλός) ή το όνομα σήμαινε κάτι άλλο κρυμμένο για μας.»

Ανοίγουμε παρένθεση για να πούμε ότι ο Δίας και οι Ολύμπιοι Θεοί δεν συμμετείχαν στην δημιουργία του κόσμου , ήταν ήδη Τρίτης γενιάς θεοί , και πάντοτε είχαν το άγχος της αντικατάστασής τους , από την Γαία , την Θεά των Θεών.
Ο Δίας σκόπευε να έλθει εις γάμο με την Θέτιδα.
Όμως δυστυχώς και ο Ποσειδώνας είχε την ίδια επιθυμία .
Προκύπτει μεγάλη φιλονικία μεταξύ των αδελφών ...
Κλείνει η παρένθεση.

Μετά την φιλονικία των αδελφών αποφασίζουν να δώσουν την Θέτιδα στον θνητό , Πηλέα .
Στους δε γάμους Πηλέα και Θέτιδος παρευρέθηκαν άπαντες οι Θεοί .
Ο Θεός Ουρανός ,ο πρώτος Θεός, παρευρέθηκε και αυτός .Όχι όμως ο Κρόνος , ο δεύτερος Θεός και γιός του Ουρανού . Ήταν σαφές ότι υπήρχε έρις ... Και πράγματι παρευρέθηκε και η Θεά Έρις που έπρεπε να πράξει τα δέοντα για να αναδείξει την φιλονικία μεταξύ των Θεών . Ο μύθος διασώζει , ότι η Έρις έριξε στην γιορτή του γάμου του Πηλέα με την Θέτιδα , ένα χρυσό μήλο ... (σας θυμίζει τίποτα , που έγραφε όμως ''Τη καλλίστει ...'' δηλαδή το μήλο πρέπει να πάει στην ωραιότερη γυναίκα που παρευρίσκεται στον γάμο , ως έπαθλο .
Κριτής όρισαν οι Θεοί τον Πάρι της Τροίας . Ο Πάρις εκπροσωπούσε την Τροία στην Ιωλκό . Ας μην ξεχνάμε ότι η Τροία ήταν αποικία των Αργοναυτών , δηλαδή της Ιωλκού . Ο Πάρις ανέδειξε νικήτρια την Αφροδίτη , μεταξύ των γυναικών . Η Αφροδίτη εις αντάλλαγμα του έταξε την Ωραία Ελένη . Από εδώ στην ουσία ξεκινά και ο Τρωικός πόλεμος . Δηλαδή από τον γάμο του Πηλέα με την Θέτιδα . Γάμος θνητού με Θεά δεν είχε ξαναγίνει . Το αντίθετο , δηλαδή μεταξύ θεών ανδρών με θνητές γυναίκες, ήταν ένα σύνηθες γεγονός.

Αλλά ποια ήταν η Θεά Θέτιδα ;
ΘΕΑ ΘΕΤΙΣ - 1. ΟΔΗΓΟΣ ΣΤΟ ΣΕΙΡΙΟ
ΘΕΑ ΘΕΤΙΣ - 2. ΕΥΤΟΠΙΑ & ΟΥΤΟΠΙΑ

Η Θεά Θέτις ήταν μία από τις πενήντα Νηρηίδες .
Το ρήμα τοποθετώ δηλώνει την ενέργεια για το προσδιορισμό της θέσης μέσα στον τόπο. Η Θέτις ετυμολογικά ,είναι αυτή η οποία είχε την ιδιότητα να προσδιορίζει την θέση του τόπου .Όπως ακριβώς , το σύγχρονο δορυφορικό σύστημα GPS έχει σαν στόχο να προσδιορίζει την ακριβή θέση του συγκεκριμένου τόπου.
Η Θεά Θέτις ήταν αυτή που φύλαγε την Στύγα .
Τι σημαίνει όμως Στύγα ;
Οι άνθρωποι την τοποθετούσαν είτε στην Πελοπόννησο , είτε στον Αχέροντα ποταμό . Στην ουσία ήταν μία πύλη , stargate .
Μία πύλη για πού ;
Μα φυσικά για τον Σείριο , την καταγωγή των Θεών .
Αυτός ήταν και ο πραγματικός λόγος της φιλονικίας των Θεών.
Θέλουν τον έλεγχο των στενών , της Στύγας . Όχι βέβαια τα γήινα , δηλαδή των Δαρδαναλίων , αλλά τα Ουράνια. Στην ουσία η Θέτιδα ήταν το κλειδί . Έκανε αυτό που λέμε στα Ελληνικά , Face control.
Μυθολογικά η κατοικία της Θέτιδας ήταν μεταξύ της Λήμνου και της Σαμοθράκης . Δεν ήταν τυχαίο. Φύλαγε τα στενά ... για τα Ηλύσια πεδία του Σείριου . Δείτε την γραφή Ηλύσια και συγκρίνετε με την γραφή με της γήινης ύλης . Είναι αντίστροφα τα υ και η .

Από τον γάμο με τον Πηλέα η Θέτις έκανε ένα γιο , τον Αχιλλέα .
Ήθελε να τον κάνει αθάνατο . Τον βούτηξε στην Στύγα .
Τον έπλυνε με καυτό νερό , για να φύγουν τα θνητά του μέρη ...
Με άλλα λόγια , ως μάνα έκανε το παν για τον γιο της ...
Δεν ξέρουμε αν τα κατάφερε . Το λέμε αυτό , γιατί εμείς οι θνητοί δεν είμαστε εις θέσιν να καταλάβουμε τους θεούς ...

Ο Τρωικός πόλεμος δεν άργησε να ξεσπάσει . Επιστημονικά πλέον τον τοποθετούν γύρω στο 1186 π.Χ .
Η Ιστορία είναι γνωστή , με την Ωραία Ελένη . Όμως ο Αγαμέμνων δεν ξεκινούσε για την Τροία , χωρίς τον Αχιλλέα . Έστειλε τον Οδυσσέα να πείσει τον Αχιλλέα . Ο Οδυσσέας μην ξεχνάμε ήταν ο πρώτος ξάδελφος του Ιάσονα.
Γιατί άραγε ;
Μα η Τροία στην ουσία ήταν αποικία της Ιωλκού . Άσχετα αν στην πορεία αυτονομήθηκε λόγω της ισχυρής οικονομικής της θέσης . Αλλά για έναν ακόμη λόγο . Η Ιωλκός μαζί με την Φθία πλέον ήταν η μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη . Ο μισός στρατός και πλοία ήταν από την περιοχή της Θεσσαλίας , που όμως ακόμη δεν ονομάζεται Θεσσαλία . Οι Θεσσαλοί άρχισαν να κατεβαίνουν από τα βουνά της Πίνδου όταν η χώρα ερημώθηκε , λόγω του Τρωικού πολέμου . Βρήκαν την χώρα έρημη από στρατό και ειρηνικά άρχισαν να μετοικούν από τα βουνά . Δεν τους πείραξε κανείς . Με την λήξη του Τρωικού πολέμου , ζήσαν όλοι οι λαοί πλέον μαζί ειρηνικά . Δηλαδή Αιολείς , Πελασγοί και Μινύες .
Βέβαια πρέπει να πούμε ότι χρονολογικά υπάρχουν , κενά . Δηλαδή εικάζεται ότι ο Πηλέας συμμετείχε στην Αργοναυτική εκστρατεία και ο γιος του Αχιλλέας ,δεκαπέντε ετών συμμετείχε στον Τρωικό πόλεμο . Και όχι μόνο αυτό , ο γιος του Αχιλλέα , Νεοπτόλεμος, αργότερα πήγε και αυτός στον Τρωικό πόλεμο και πήρε ως λάφυρο την γυναίκα του Έκτορα Ανδρομάχη . Δεν βγαίνουν οι χρονολογίες .
Όλα αυτά όμως , λύνονται αν υποθέσουμε ότι η Αργοναυτική εκστρατεία και Τρωικός πόλεμος ήταν μια διαρκής επιχείρηση . Και όχι μέσα στα στενά χρονολογικά  πλαίσια , που μας βάζουν οι διάφοροι μύθοι.

 Η τελευταία περίοδος της ζωής του Πηλέα σε τίποτε δεν ταίριαζε με αυτόν που υπήρξε ο αγαπημένος και ξεχωριστός ήρωας των Θεών, αυτόν που γνώρισε την τιμή να έχει ως σύζυγό του μια Θεά. Εγκαταλειμμένος από τη γυναίκα του, απροστάτευτος από το γιο του και δίχως καμία ελπίδα να τον δει ξανά ζωντανό, διώχνεται βίαια από το βασίλειό του, από τον παλαιό εχθρό του τον Άκαστο ή τους γιούς του και ο θάνατος τον βρίσκει από τις στερήσεις και τις κακουχίες στο νησί Ίκο, τη σημερινή Αλόννησο, κατά ειρωνικό τρόπο την εποχή ακριβώς που οι Αχαιοί ετοιμάζονταν να γυρίσουν από την Τροία. Έπειτα από το θάνατό του βρίσκει την ανάπαυση και τη γαλήνη, ζώντας μαζί με το γιο του Αχιλλέα στο νησί των Μακάρων.

συνεχίζεται ... Μέρος 6ο - ΝΗΛΕΑΣ & ΝΗΛΕΙΔΕΣ


ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΕΛΙΑ ΣΤΟΝ ΠΗΛΕΑ - ΜΗΔΕΙΑ

Πιθανή αποτύπωση της περιοχής της Ιωλκού περί το 300 π.Χ . Η θάλασσα καλύπτει όλο τον σημερινό Βόλο  και η πιθανή ακτογραμμή πηγαίνει μέχρι τις πρόποδες του Πηλίου . Ο ποταμός Άναυρος φαίνεται να εκβάλλει λίγο πιο κάτω από την σημερινή Άλλη Μεριά , κάτω από τον λόφο της Επισκοπής , δηλαδή περίπου όπου σήμερα ο περιφερειακός δρόμος. Σημειωτέον ότι από τον ποταμό Άναυρο ανέσυραν τα πλοία με Ιωλκό,για προστασία . Δηλαδή με τροχαλία , απ΄όπου πήρε και το όνομα η πόλις Ιωλκός . Στην Κόρινθο είχαμε την Δίωλκο . Δηλαδή τροχαλία εκατέρωθεν του πλοίου , απ΄όπου ανέσυραν τα πλοία . Ακόμη μία σύμπτωση Ιωλκού και Κορίνθου . Το λιμάνι της Αργούς ο όρμος εξωτερικά του λόφου της Γορίτσας , στο σημερινό χωριό Αγριά , όπου το εργοστάσιο των Τσιμέντων . Αγρ ιά = Αργ ιά . Η πόλις της Ιωλκού ήταν ατείχιστη επειδή περιεβάλετο από το Πήλιο  και την θάλασσα . Είχε δηλαδή Μονεμβασιά και δεν μπορούσε να περικυκλωθεί .    

μέρος 4ον

πριν συνεχίσετε στο 4ο μέρος , διαβάζουμε εδώ , το κλειδί της Ιστορίας ...για την Εκάτη
ΘΕΑ ΕΚΑΤΗ - ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΜΑΓΕΙΑ

Ο Ιάσονας τελικά τα κατάφερε στην Κολχίδα με την βοήθεια της κόρης του Αιήτη , Μήδειας  έφερε το χρυσόμαλλο δέρας στην Ιωλκό . Αλλά την εξουσία στην Ιωλκό δεν κατάφερε να πάρει από τον Πελία . Η Μήδεια που ακολούθησε τον Ιάσονα στην Ιωλκό , σε μια τελευταία προσπάθεια ανάκτησης της εξουσίας υπνωτίζει της Πελιάδες κόρες του Πελία και αυτές υπνωτισμένες σκοτώνουν τον Πελία , τον πατέρα τους .

Με δυνατά μαγικά φάρμακα που είχε μαζί της -τα είχαν ανακαλύψει η μητέρα της Εκάτη και η Κίρκη- άλειψε το δέρμα της με αλοιφή για να φαίνεται ρυτιδωμένο, έβαψε τα μαλλιά της άσπρα και ντύθηκε σαν τις ιέρειες της Άρτεμης . Σε μικρό κούφιο άγαλμα της θεάς έκρυψε τα μαγικά φάρμακα και με το άγαλμα στο χέρι γυρνούσε στους δρόμους χορεύοντας με θρησκευτική έκσταση. Φώναζε ότι είχε φέρει το άγαλμα από τους Υπερβόρειους για το καλό του βασιλιά και της πόλης και πως όλοι οι πολίτες έπρεπε να το καλοδεχτούν. Κυριευμένη από θεϊκό οίστρο μπήκε στο παλάτι και τους έκανε να πιστέψουν πως η θεά είχε έρθει στο σπίτι για καλό. Είπε στον Πελία ότι η Άρτεμη θέλει να τον ανταμείψει για την ευσέβειά του δίνοντας πίσω τα νιάτα του. Για να τον πείσει, δοκίμασε πρώτα στον εαυτό της. Σε ένα θάλαμο του παλατιού, μόνη, με νερό ξέπλυνε την αλοιφή και παρουσιάστηκε μπροστά στον βασιλιά σαν νέα κοπέλα. Τον υπνώτισε με μάγια και τον έκανε να βλέπει στον αέρα ένα άρμα με φίδια και πάνω του τη θεά που τάχα είχε έρθει από τους Υπερβόρειους για να την φιλοξενήσει στο παλάτι. Ο Πελίας πείστηκε και ζήτησε από τις κόρες του να την υπακούσουν.  Εκείνη είπε ότι για να τον ξανακάνει νέο θα έπρεπε να τον σκοτώσουν τη νύχτα που θα κοιμόταν, να τον κομματιάσουν και να τον βράσουν με τα φάρμακα που θα τους έδινε. Για να τις πείσει μπροστά στις κόρες του Πελία έσφαξε ένα γέρικο κριάρι και αφού το έκοψε σε μικρά κομμάτια το μετέβαλε ύστερα με φάρμακα-μαγικά φίλτρα και μάγια σε ζωντανό αρνάκι (κατά άλλη εκδοχή τις υπνώτισε και τις έκανε να βλέπουν το είδωλο ενός αρνιού), δείχνοντας έτσι ότι μπορεί να επαναφερθεί με τον ίδιο τρόπο σε νεανική ηλικία κάθε γεροντικός οργανισμός, ακόμα και άνθρωπος.  Οι θυγατέρες τότε κατέσφαξαν τον γέροντα Πελία προσδοκώντας τη μετατροπή του σε νέο. Έπρεπε μετά να προσευχηθεί στην Εκάτη με πυρσούς στο πιο ψηλό δώμα του παλατιού (μήνυμα προς τους Αργοναύτες να μπουν στην πόλη) στην κολχική γλώσσα. Οι Αργοναύτες μπήκαν, οι κόρες που τους πίστευαν νεκρούς νόμιζαν ότι είδαν φαντάσματα που τις κυνηγούσαν για να τις τιμωρήσουν για τον φόνο του Πελία. (Ολόκληρη η αφήγηση στο Διόδωρος 4.50-52)

Όμως ούτε αυτή την φορά ο Ιάσονας ήταν γραφτό να πάρει την εξουσία στην Ιωλκό . Ο μοναδικός γιος του Πελία , Άκαστος , αρπάζει την εξουσία πριν τον Ιάσονα . Ο Ιάσονας μετά και απ΄αυτό δεν είχε άλλη επιλογή, από του να φύγει από την Ιωλκό . 

Που πήγε ; 
Μα φυσικά στην Κόρινθο . Όπου ανεξήγητα σήμερα  τον υποδέχθηκαν καλά . Άρα μπορεί να μην έφυγε κυνηγημένος όπως θέλει ο μύθος από την Κολχίδα . Μην ξεχνάμε ότι η Κολχίδα ήταν αποικία της Κορίνθου .
Μετά από 10 έτη όταν βασιλιάς της Κορίνθου ήταν ο Κρέοντας , ο Ιάσονας αποφασίζει να χωρίσει την Μήδεια και να παντρευτεί την κόρη του βασιλιά της Κορίνθου Κρέοντα , Γλαύκη . Όμως ας μην ξεχνάμε ότι η Μήδεια ήταν μάγισσα , και έκανε πολλές θυσίες για τον Ιάσονα . Βέβαια είναι απίθανο να πιστεύουμε τον μύθο του Ευριπίδη ότι σκότωσε τα παιδιά τους , αλλά σίγουρα η πίκρα της ήταν μεγάλη ... και ο Ιάσονας δεν είχε καλό τέλος . Πέθανε αργότερα από ατύχημα , όταν ένα κατάρτι έπεσε στο κεφάλι του .

Ως τώρα δεν έχουμε αναφέρει τίποτε για τον Πηλέα .
Ποιος ήταν ο Πηλέας ;
Ο Πηλέας ή Πηλεύς ήταν γιος του βασιλιά της Αίγινας Αιακού και της Ενδηίδας ,κόρης του Χείρωνα . Ο Αιακός της Αίγινας , έκανε δύο παιδιά τον Πηλέα και τον Τελαμώνα . Στην Αίγινα την εποχή εκείνη ο κόσμος ήταν πολυπληθής στο νησί και ίσως από εκεί πήραν το όνομα Μυρμηδόνες . Έπρεπε λοιπόν να μεταναστεύσουν . Ένα μέρος από τους Μυρμηδόνες πήρε ο Τελαμώνας και πήγε στην γειτονική Σαλαμίνα . Και ένα μέρος πήρε ο Πηλέας και πήγε Βόρεια . Όταν έφθασε στην Φθία , νυμφεύθηκε την κόρη του βασιλιά της Φθίας , Αντιγόνη . Βασιλιάς την εποχή εκείνη στην Ιωλκό ήταν ο Άκαστος , ο γιος του Πελία και είχε ως γυναίκα την Αστυδάμεια .
Ο Πηλέας και Άκαστος είχαν σχέσεις φιλικές . Ο Πηλέας ήταν τακτικός θαμώνας στο παλάτι της Ιωλκού και κυνηγούσαν στο Πήλιο με τον Άκαστο. Το κακό όμως δεν άργησε να γίνει ...
Ποιο ήταν το κακό ; 
Έπεσε Έρωτας ... Η Αστυδάμεια , η γυναίκα του Άκαστου, ερωτεύτηκε τον Πηλέα . 
Ο μύθος λέει ότι ο Πηλέας απέκρουσε την Αστυδάμεια , αυτή στέλνει τα μαντάτα στην γυναίκα του Αντιγόνη στην Φθία και αυτή αυτοκτονεί . Ερωτική Τραγωδία ,δηλαδή.  Αν έγιναν τα πράγματα έτσι ή διαφορετικά δεν έχει και μεγάλη σημασία . Ο Πηλέας εκ των πραγμάτων έπρεπε να πάρει την εξουσία και στην Ιωλκό , μετά την αυτοκτονία της γυναίκας του Αντιγόνης . Σ΄αυτό το επιχείρημα ίσως τον βοήθησε και ο Ιάσονας . Είναι η τελευταία φορά που εμφανίζεται επί σκηνής ο Ιάσονας.
Ο Πηλέας έγινε τελικά άνακτας της Ιωλκού . 
Γιατί λέμε άνακτας και όχι βασιλιάς ;
Γιατί ανέκτησε την εξουσία βιαίως .
Βασιλιάς σημαίνει , ότι βάση σου είναι ο λαός . Άρα δεν είχε κατ΄αρχήν την επιδοκιμασία του λαού . Και πως να την έχει αφού ήρθε ως κατακτητής από την Φθία . Άσχετα αν αργότερα ο λαός μπορεί να το αγάπησε. Στον σημερινό Άνω Βόλο υπάρχει το χωριό Ανακασιά . 
Τι σημαίνει Ανακασιά ; 
Για να καταλάβουμε καλύτερα το τοπωνύμιο ας βάλουμε στην θέση του Βασιλικά . Άρα πιθανώς εκεί μπορεί να ήταν και τα ανάκτορα της Ιωλκού . Αν δούμε τον παρακείμενο χάρτη που αφορά μεν την Δημητριάδα , περί το 300 π.Χ , δεν υπάρχει ο σημερινός Βόλος . Ήταν δηλαδή θάλασσα . Δηλαδή η ακτογραμμή έφθανε σίγουρα μέχρι τους πρόποδες Πηλίου το 2000 π.Χ Τα μόνα μυκηναϊκά ευρήματα που υπάρχουν σήμερα είναι στα παλαιά του Βόλου ,στον λόφο ύψους 15 μέτρων , στον τάφο του Καπακλί και στο Διμήνι που και αυτό ήταν παραθαλάσσιο , την εποχή εκείνη . 

συνεχίζεται 



Πέμπτη, 16 Ιανουαρίου 2014

ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΕΛΙΑ ΣΤΟΝ ΠΗΛΕΑ - ΚΟΛΧΙΔΑ


μέρος 3ον

Πρώτος βασιλέας της Ιωλκού είναι ο Κρηθέας , γιος του Αιόλου .
Στο εξής όλες οι υπάρχουσες φυλές στην περιοχή της Θεσσαλίας ονομάσθηκαν Αιολείς .
Ποιές ήταν οι φυλές αυτές ; 
Μα φυσικά οι Πελασγοί και οι Μινύες .
Οι οποίοι ζούσαν στην περιοχή στο Σέσκλο από το 5000 π.Χ

Ο Ιάσονας ξεκίνησε την Αργοναυτική εκστρατεία εκπροσωπώντας όλες αυτές τις Φυλές . 
Ως γνωστόν οι Μυκηναίοι δεν ήταν φυλή , αλλά πόλη .
Άσχετα αν ο πολιτισμός αυτός ονομάσθηκε ''Μυκηναϊκός''. 
Αν κάνουμε την πρώτη χρονολογική προσέγγιση εδώ , τοποθετούμαστε γύρω στα 1200 π.Χ . 
Αργοναυτική εκστρατεία και Τρωϊκός πόλεμος απέχει μια γενιά μόνον !!! 

Ο Αιήτης , της Κολχίδας όπως είπαμε ήταν και βασιλιάς της Κορίνθου . Ο Αιήτης είχε δύο πασίγνωστες αδελφές , Κίρκη και Πασιφάη . 
Η Κίρκη , η γνωστή μάγισσα και η Πασιφάη γυναίκα του Μίνωα , της Κρήτης που γέννησε τον Μινώταυρο . Η Μήδεια ήταν κόρη του Αιήτη , και θεία είχε την Κίρκη και την Πασιφάη . Όλα τα μαγικά που έφερε η Μήδεια μαζί της στην Θεσσαλία ήταν κατευθείαν από την Κίρκη . Αυτός είναι και ο λόγος που οι μάγισσες της Θεσσαλίας έγιναν πασίγνωστες . 
Στην Κολχίδα και στον Καύκασο τιμωρήθηκε ο Προμηθέας από τον Δία . 
Ποιος ήταν ο Προμηθέας ; 
Μα ο πρόγονος του Ιάσονα . 
Από τον Έλληνα και την νύμφη Ορσηίδα γεννήθηκε ο Δούρος, ο Ξούθος και ο Αίολος. 
Ο Έλληνας από τον Δευκαλίωνα και την Πύρρα 
και ο Δευκαλίων από τον Προμηθέα . Τιτάνες λοιπόν . 

Ο Προμηθέας κατείχε όλα τα μυστικά και τα μετέφερε στους ανθρώπους .Για τον λόγο τιμωρήθηκε από τον Δία . Υπήρχαν πολλά να μάθουν λοιπόν, οι Αργοναύτες.

Η ΑργυροΧρυσοχοϊα δεν πρέπει να υποτιμάται για έναν ακόμη λόγο .
Είναι σίγουρο ότι στην Κολχίδα ευρέθησαν επιχρυσωμένα αντικείμενα . Αυτό το απλό φαινομενικά γεγονός σημαίνει ένα πράγμα .Ότι γνώριζαν τον ηλεκτρισμό . Για τον απλούστατο λόγο ότι ένας μόνο τρόπος υπάρχει επιχρύσωσης . Η Ηλεκτρόλυση . 
Για το πετρέλαιο , και ειδικά για την νάφθα , υπάρχει και η καταγραφή από τον Μέγα Αλέξανδρο όταν έφθασε στην Μουσούλη .
Ως γνωστόν το πετρέλαιο στην Μοσούλη , στο σημερινό Βόρειο Ιράκ αναβλύζει , όπως το νερό . Έχει με άλλα λόγια μηδενικό κόστος εξόρυξης . Για αυτό και ο πόλεμος στο Ιράκ . 
Ο Περδίκας λοιπόν ,ο στρατηγός άναβε τις φωτιές κάθε βράδυ , κάνοντας έναν φωτεινό διάδρομο για την σκηνή του Μ. Αλεξάνδρου . Και η Μήδεια κατέκαψε την Γλαύκη, την μετέπειτα γυναίκα του Ιάσονα , αλείφοντάς την με νάφθα .

Στην πορεία για την Κολχίδα , καταγράφηκε ακόμη ένα γεγονός . Στον Ελλήσποντο κατέπεσε από ένα φωτεινό δράκοντα ένα χρυσό αγαλματίδιο της Θεάς Αθηνάς . Στο μέρος αυτό δημιούργησαν μία πόλη προς τιμήν της Θεάς , το Ίλιον . Που αργότερα από ένα γεγονός εμφάνισης τρωκτικών ονομάσθηκε Τροία . 
Άρα αποικία των Αργοναυτών ήταν η Τροία , που μέσα σε μια γενιά απέκτησε μεγάλη οικονομική άνθηση , και αυτονομήθηκε . 
Δεν είναι τυχαίο που οι Μυκήνες δεν ξεκινούσαν για την Τροία αργότερα , χωρίς την έγκριση της Ιωλκού . Ποιος ανέλαβε να πείσει τον Αχιλλέα ; Ο Οδυσσέας . Ο πρώτος εξάδελφος του Ιάσονα . 

συνεχίζεται ...Μέρος 4ο - ΜΗΔΕΙΑ

Τετάρτη, 15 Ιανουαρίου 2014

ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΕΛΙΑ ΣΤΟΝ ΠΗΛΕΑ - ΠΕΛΙΑΣ

μέρος 2ον

Πρώτος βασιλέας της Ιωλκού είναι ο Κρηθέας , γιος του Αιόλου . 
Ο Κρηθέας νυμφεύθηκε τη Τυρώ . Γέννησαν πολλά παιδιά μεταξύ αυτών τον Αίσονα και τους διδύμους Πελία και Νηλέα . Κατ΄ άλλους οι δίδυμοι Νηλέας και Πελίας , τους έκανε η Τυρώ με τον Ποσειδώνα . Ο Πελίας και ο Νηλέας εγκαταλείφθηκαν σε βρεφική ηλικία και ανατράφηκαν από μια φοράδα και αργότερα από ένα βοσκό. Αργότερα, όταν μεγάλωσαν, αναγνωρίσθηκαν από τη μητέρα τους και φιλονίκησαν για τη βασιλεία. 
Κατά πάσαν πιθανότητα ο Αίσων, ως πρωτότοκος γιος του Κρηθέα είχε το δικαίωμα κληρονομιάς της βασιλείας από τον πατέρα τους Κρηθέα ,αλλά για κάποιο λόγο εμπιστεύτηκε την εξουσία στον αδελφό του Πελία μέχρι την ενηλικίωση του γιου του Ιάσονα .

Ο Πελίας έδιωξε τον Νηλέα, όπως και τον Αίσονα, και έγινε βασιλιάς στην Ιωλκό , όπου πήρε ως σύζυγό του την Αναξιβία και απέκτησαν 4 κόρες, τις Πεισιδίκη, Πελοπία, Ιπποθόη και Άλκηστη,
(γνωστές συλλογικά ως Πελιάδες) και ένα γιο τον Άκαστο. 

Βέβαια ο Πελίας δεν τήρησε την υπόσχεσή του να παραδώσει την εξουσία στον γιο του αδελφού του Αίσονα , δηλαδή στον Ιάσονα . Αντιθέτως προσπάθησε να τον δηλητηριάσει . Ο τρόπος εξόντωσης του Ιάσονα από τον Πελία , μάλλον δικαιώνει τον μύθο ότι ο Ιάσονας ήταν ο νόμιμος διάδοχος της εξουσίας . Ο κένταυρος Χείρων σώζει όμως τον Ιάσονα , ο οποίος μάλλον αηδιασμένος από την κατάσταση που υπήρχε στην Ιωλκό , ετοιμάζει το ταξίδι της μεγάλης φυγής .

Ναυπηγεί λοιπόν ένα σκάφος στις Παγασές ,που απείχε 20 στάδια από την Ιωλκό. 
Ναυπηγεί λοιπόν μία πεντηκόντορο , δηλαδή με 50 ερέτες (κωπηλάτες) , 25 σε κάθε πλευρά. 
Η πεντηκόντορος ήταν μια αρχαία ελληνική γαλέρα , ευέλικτη και μακράς ακτίνας δράσης που χρησιμοποιήθηκε για θαλάσσιο εμπόριο, πειρατεία και πολεμικές επιχειρήσεις. Ένα μεσαίο κατάρτι με τετράγωνο ιστίο χρησιμοποιούνταν επίσης για την προώθηση του πλοίου, όταν υπήρχε ευνοϊκός άνεμος . 
Σύμφωνα με συγκριτικούς υπολογισμούς πιστεύεται ότι οι πεντηκόντοροι είχαν μήκος 28 - 38 μέτρα και πλάτος 4 - 5 μέτρα με μικρό βύθισμα . Θεωρείται ακόμη ότι ήταν ικανές να αναπτύξουν ταχύτητα ως και εννέα (9) κόμβους. Το σκάφος αυτό ονομάσθηκε ΑΡΓΩ .

Το ταξίδι που προγραμματίστηκε η μακρινή ΚΟΛΧΙΔΑ , αποικία της Κορίνθου , με βασιλιά τον Αιήτη . Σκοπός τους ήταν να φέρουν στην Ιωλκό τα ''μήλα των Εσπερίδων'' . Μήλα στα αρχαία είναι τα πρόβατα και κατ΄επέκτασιν ''το χρυσόμαλλο δέρας '' . 
Με άλλα λόγια να μάθουν την τέχνη της ΑργυροΧρυσοχοϊας . Χρυσόμαλλο δέρας ήταν το κόσκινο χρυσού που χρησιμοποιούσαν στις κοίτες του ποταμού Φάσις της Κολχίδας . Για να στεγνώσουν το χρυσόμαλλο δέρας το άπλωναν στα δέντρα και αυτό έλαμπε από τον χρυσό που είχε κατακαθήσει στο δέρμα. Ένα άλλο μυστικό του ταξιδιού αυτού ήταν και ένα άλλο περίεργο μαύρο υγρό σαν λάδι που καιγόταν . Αυτό που λέμε σήμερα πετρέλαιο . 
Ποιος τα ήξερε όλα αυτά ; Ο Άργος , ο γιος του Φρίξου , αυτός που κατασκεύασε την Αργώ . Ο Άργος τα ήξερε από τον πατέρα του Φρίξο που είχε πάει στην Κολχίδα , στον Αιήτη . Το μυστικό αυτό εμπιστεύτηκε ο Άργος στον Ιάσονα και την επιχείρηση χρηματοδότησε ο Πελίας . Ακόμη ο Άργος διηγήθηκε στον Ιάσονα και ένα άλλο περίεργο γεγονός που του διηγήθηκε ο πατέρας του Φρίξος που είδε στη Κολχίδα . Ένα περίεργο ιπτάμενο αντικείμενο κατέπεσε από τον ουρανό στην Κολχίδα και , είδαν ότι μέσα στο αντικείμενο αυτό υπήρχαν όλα χρυσά , ένα άροτρο , ένα αγγείο (σκίφος) και μια φαρέτρα με βέλη . Το πιο περίεργο όμως είναι όσοι ήρθαν σε επαφή με τα αντικείμενα αυτά , πέθαναν ... μέσα σ΄ένα χρόνο .
Μάλλον ήταν μαγικά τα αντικείμενα αυτά . 
Τα κίνητρα το ταξιδιού λοιπόν ήταν πολλά ...

συνεχίζεται ... μέρος 3ο ΜΕΡΟΣ 3ο - ΚΟΛΧΙΔΑ



Δευτέρα, 13 Ιανουαρίου 2014

ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΕΛΙΑ ΣΤΟΝ ΠΗΛΕΑ - ΙΑΣΩΝ

ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΕΛΙΑ ΣΤΟΝ ΠΗΛΕΑ



ΕΙΣΑΓΩΓΗ - ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ

μέρος 1ον

Αλλά ας πάμε στην Ιστορία για να φθάσουμε στον Ιάσονα , που είναι και το κλειδί ...

Ο Θεός Ερμής συνευρέθηκε με την Θνητή Χιόνη . 
Από την σχέση αυτή γεννήθηκε ο Αυτόλυκος . 
Ο Αυτόλυκος με την γυναίκα του Αμφιθέα γέννησε δύο κόρες την Πολυμήδη και την Αντίκλεια . 
Η Πολυμήδη παντρεύτηκε τον Αίσονα και η Αντίκλεια παντρεύτηκε τον Λαέρτη της Ιθάκης .
Η μεν Πολυμήδη με τον Αίσονα γέννησαν τον Ιάσονα
η δε Αντίκλεια με τον Λαέρτη γέννησαν τον Οδυσσέα .
Με άλλα λόγια Ιάσονας και Οδυσσέας είναι Α΄ εξάδελφοι από τις μάνες τους όπως είπαμε την Αντίκλεια και Πολυμήδη. Αυτό είναι μια ισχυρή απόδειξη, ότι Αργοναυτική εκστρατεία και Τρωικός πόλεμος είναι σύγχρονοι της εποχής εκείνης .
Ο Ιάσονας έλαβε μέρος στην Αργοναυτική εκστρατεία και ο Οδυσσέας στον Τρωικό πόλεμο

Ο στρατηγός Φράγκος Φραγκούλης στις αναφορές του για τον Τρωικό πόλεμο αναφέρει ότι η Αργοναυτική εκστρατεία ήταν η διερευνητική αποστολή για τον επακόλουθο Τρωικό πόλεμο καθότι πιστεύει ότι ήταν αδύνατο η εκστρατεία 1200 πλοίων χωρίς προηγουμένως συγκεκριμένου και οργανωμένου σχεδίου . Ο Νέστωρας βασιλιάς της Πύλου και γυιός του Νηλέα ήταν ο συνδετικός κρίκος και των δύο εκστρατειών ...
 Όταν βασιλιάς της Τροίας ήταν ο Πρίαμος , που σημειωτέον όπως λέει ο μύθος έδωσε το παρόν στον γάμο του Πηλέα με την Θέτιδα  στην Σηπιάδα , έκλεισαν τα στενά , και ταυτόχρονα τα "σούρτα φέρτα" των Αργοναυτών με την Κολχίδα . Με το κλείσιμο των στενών από τον Πρίαμο ήταν θέμα χρόνου και ο Τρωικός πόλεμος ... Οι λόγοι ήταν προφανείς , οικονομικοί όπως πάντα. Ο Πρίαμος αξίωσε μερίδιο . Ο Αχιλλέας ο γυιός του Πηλέα  έπρεπε να ηγηθεί ως άμεσος ενδιαφερόμενος , αυτό που λέμε σήμερα , την ελεύθερη διέλευση των στενών . Ο Πρίαμος βέβαια να υπερασπισθεί , τα υπερ πίστεως και πατρίδος . Είναι μια εξίσωση ακόμη και σήμερα που δεν λύνεται ... ακόμη και οι θεοί διχάστηκαν και δεν κατάφεραν να δώσουν λύση  και από τότε ένεκα του 'κάζου' που έπαθαν στα μάτια των θνητών , δεν ασχολήθηκαν ξανά με τα γήινα . Αποσύρθηκαν στον Σείριο ...  

Όμως , ίσως δεν γνωρίζετε ότι ο Ιάσονας δεν λεγόταν , εξ αρχής Ιάσονας αλλά Διομήδης . 
Τι έγινε λοιπόν ; 
Ο Διομήδης γιος του Αίσονα πήγε να σφετερισθεί τον Θρόνο του Πελία . Άνακτα της Ιωλκού . 
Ο Πελίας όμως τον δηλητηρίασε με βότανα του Πηλίου .
Ο Διομήδης έπεσε σε κώμα . Οι σφυγμοί του έπεσαν στο μηδέν. 
Όλοι τον θεώρησαν κλινικά νεκρό . Και άρχισαν οι προπαρασκευές της ταφής του . Όμως ο Χείρων κένταυρος , που ως γνωστόν ήταν γιατρός , με άλλα αντίδοτα βότανα , τον επανέφερε στην ζωή . Έχουμε λοιπόν την πρώτη νεκραΑνάσταση (νεκροφάνεια) στην Ιστορία . Η ιστορία κατέγραψε αυτό το γεγονός και έδωσε το όνομα στην Ιατρική ,''Χειρουργική'' προς τιμήν του Χείρωνα .
Ο Σέξπηρ κλέβει το γεγονός και δημιουργεί το έργο Ρωμαίος και Ιουλιέτα , όπου νεκραναστένεται ο Ρωμαίος 
Ο Σέξπηρ έχει βέβαια έχει έναν έρωτα με το Πήλιο , το αναφέρει και στον Άμλετ , χωρίς να έχει έρθει ποτέ από τα μέρη αυτά . 
Γιατί άραγε ;
Ο Διομήδης ένεκα του γεγονότος μετά ονομάσθηκε σε Ιάσων . Δηλαδή Ιάθηκε ...
αλλά και κατά ένα περίεργο λόγο και το όνομα του πατέρα του ... με αναγραμματισμό Αίσων ...Ιάσων  

συνεχίζεται ... ΜΕΡΟΣ 2ον - ΠΕΛΙΑΣ



Τρίτη, 7 Μαΐου 2013

Η ΑΡΧΑΙΑ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΑ


Η Δημητριάδα , ιδρύθηκε από τον Μακεδόνα βασιλιά Δημήτριο Πολιορκητή μέσα στην δεύτερη πενταετία του 3ου αιώνα π.Χ . Σύμφωνα με τον Στράβωνα η Δημητριάδα ιδρύθηκε κοντά στη θάλασσα μεταξύ των αρχαιότερων πόλεων της Νηλείας και των Παγασών . Ο Πλούταρχος κάνει την δήλωση ότι στον συνοικισμό της Δημητριάδας '' συνοικισθείσαν εκ μικρών των περί την Ιωλκόν πολιχνίων '' 

Κατάλογος πόλεων που έλαβαν μέρος στον συνοικισμό της Δημητριάδας .
  1. Νηλεία
  2. Παγασαί
  3. Ορμένιο
  4. Ριζούς
  5. Σηπιάς
  6. Ολιζών
  7. Βοίβη
  8. Ιωλκός
  9. Ομόλιο
  10. Αιολίς
  11. Άλος
  12. Κορόπη
  13. Σπάλαυθρα
  14. Γλαφυραί
  15. Αμφαναί
Η απάντηση στο ερώτημα γιατί οι Μακεδόνες βασιλείς ήθελαν η Δημητριάδα να ελέγχει μια τόσο μεγάλη περιοχή δηλαδή ολόκληρη τη Μαγνησία ,δίνεται και πάλι στον Στράβωνα , ο οποίος αναφερόμενος στη στρατηγική σημασία των στενών και στα πλεονεκτήματα που παρείχε στις δυνάμεις που τα κατείχαν ,μας πληροφορεί ότι ο Φίλιππος ονόμαζε ''πέδας της Ελλάδος'' τη Χαλκίδα και την Κόρινθο ,επειδή ήλεγχαν τον ομώνυμο πορθμό και τον ισθμό αντίστοιχα. Αργότερα ,στην ομάδα των δύο αυτών πόλεων,που ονομάσθηκαν και ''επίδεσμοι'' ,προστέθηκε και η Δημητριάδα , η οποία είχε κοινό χαρακτηριστικό με τις άλλες δύο πόλεις τον έλεγχο των στενών των Τεμπών . Η προσπάθεια , δηλαδή, των μακεδόνων βασιλέων να ελέγχουν τη στρατηγική σημασίας διάβαση των Τεμπών , που επέτρεπε την ασφαλή επικοινωνία με τη Μακεδονία , ήταν ένας από τους λόγους που επέβαλε τη συμμετοχή τόσο μεγάλου αριθμού πόλεων στον συνοικισμό της Δημητριάδας. Η χώρα της Δημητριάδας εκτεινόταν προς τον βορρά ως τα Τέμπη και περιλάμβανε το σύνολο της έκτασης της Όσσας και του Πηλίου , ενώ σύμφωνα με τον Πολύβιο προς τα δυτικά και νότια τα όρια της Δημητριάδας ήταν κοινά με εκείνα των Φθιωτίδων Θηβών και των Φερών. Σύμφωνα με κάποια έρευνα η Ιωλκός των ιστορικών χρόνων βρισκόταν στα ''Παλαιά'' , οι Αμφανές στον ''Σωρό'' ,η Νηλεία στον οικισμό στη θέση ''Νταμάρι'' , ενώ οι Παγασές των ιστορικών χρόνων τις τοποθετούσε στην περιοχή του συνοικισμού των Ν. Παγασών , μέσα και κοντά στα βόρεια όρια της νέας πόλης της Δημητριάδας.
Η οργάνωση του συνοικισμού Δημητριάδας κατά την περίοδο της μακεδονικής κυριαρχίας διέθετε Βουλή , υπήρχε ένας ταμίας , ιερείς και αστυνόμοι κι εκείνοι που ασκούσαν τα πλέον σημαντικά αξιώματα της πόλης έφεραν τον τίτλο του άρχοντα . Ανάλογα με τα καθήκοντα που είχαν επιφορτισθεί ονομάζονταν άρχοντες ''επί τη διοικήσει'' ή ''εν τοις αρχείοις όντες''. Και βέβαια υπήρχε ανάμειξη των μακεδόνων βασιλέων στην δημόσια ζωή της Δημητριάδας.
Αργότερα και περί το 194 π.Χ ιδρύθηκε το πρώτο Κοινού των Μαγνήτων . Για το οποίο δεν γνωρίζουμε την οργάνωση. Το μόνο που γνωρίζουμε είναι ότι υπήρχε το αξίωμα του Μαγνητάρχη .
Το δεύτερο Κοινό των Μαγνήτων ιδρύθηκε μετά το τέλος του Γ' Μακεδονικού πολέμου το 168 π.Χ και μετά την οριστική απομάκρυνση των μακεδόνων από τη Δημητριάδα. Στο Κοινό αυτό των Μαγνήτων συμμετείχαν όλες οι αρχαίες πόλεις της Μαγνησίας και η Δημητριάδα ήταν η πρωτεύουσά του .  Το γεγονός ότι το Κοινό είχε ομοσπονδιακή μορφή φαίνεται από την ύπαρξη ομοσπονδιακών αρχόντων (κοινοί άρχοντες) και κοινών νόμων ''τους Μαγνήτων νόμους'' .Από πλευράς πολιτικής οργάνωσης το Κοινό των Μαγνήτων είχε εκκλησία και ένα σώμα που έφερε την επωνυμία Συνέδριο.Ένας από τους αξιωματούχους του Συνεδρίου είναι ο Γραμματέας των Συνέδρων ή του Συνεδρίου. Ο Γραμματέας ήταν εκλεγμένος άρχων ,πιθανόν από την εκκλησία και η αρμοδιότητά του ήταν να στέλνει αντίγραφα αποφάσεων του Κοινού στις ομοσπονδιακές πόλεις ή να συντάσσει και να διαβιβάζει επιστολές προς τις ξένες πόλεις. Είχε , επίσης δικαίωμα να προτείνει νομοθετικές ρυθμίσεις στην εκκλησία του Κοινού.
Οι αξιωματούχοι του Κοινού των Μαγνήτων που γνωρίζουμε από τις επιγραφές είναι οι ακόλουθοι :
1.ένας Στρατηγός των Μαγνήτων ,που ονομάζεται και Κοινός Στρατηγός ή απλά Στρατηγός 
2. ένας Ταμίας Μαγνήτων
3. ένας Ιππάρχης
4. ένας Ναύαρχος
--------------------------
Από την φώτο διαπιστώνεται ότι ο σημερινός Βόλος ήταν θάλασσα ή βάλτος . Αν αυτή ήταν η εικόνα περί το 200 π.Χ , το 1500 π.Χ όταν κυριαρχούσε η Ιωλκός μπορεί ή θάλασσα να ήταν σε μεγαλύτερη έκταση. Και πιθανώς το Διμήνι να ήταν παραθαλάσσιο, όπου εικάζεται ότι μπορεί να ευρίσκεται η αρχαία Ιωλκός. Το ποτάμι Άναυρος που αναφέρεται στην Αργοναυτική εκστρατεία να εκβάλει στο ύψος του σημερινού περιφερεικού δρόμου ή την λεγόμενη τάφρο . Στα σημερινά ''Παλαιά'' όπου ευρέθησαν αρχαία Μυκηναϊκής προέλευσης πρέπει να ήταν μια στενή λωρίδα που οδηγούσε στην κορυφή του λόφου που τότε πρέπει να ήταν παραθαλάσσια. Όπως και ο Μυκηναϊκός τάφος που ευρέθηκε στην τοποθεσία ''Καζανάκι΄΄ πρέπει να ήταν παραθαλάσσιος και στο μοναδικό δρόμο της περιοχής. Η αρχαία Ιωλκός περιελάμβανε όλο το εύρος από το Διμήνι , στα όρια του  σημερινού ποταμού Ξηριά  κάτω από το σημερινό χωριό Μελισσάτικα ,με μία κάθετη στενή λωρίδα ξηράς  μέχρι τα σημερινό λόφο  ''Παλαιά'', ο σημερινός Άνω Βόλος πάνω από τον περιφερειακό δρόμο ,μέχρι τον λόφο Γορίτσα που οι αρχαιολόγοι αναφέρουν άγνωστη πόλη του 4ου αιώνα ή πιθανόν η πόλη Ορμένιο. Πιθανά σημεία της Ακρόπολης της Ιωλκού το Διμήνι αλλά και πολύ πιθανόν ο λόφος  στο σημερινό χωριό Ανακασιά ( Αναξ = όπως λέμε Βασιλικά) . Στον διπλανό λόφο της Ανακασιάς , τον λεγόμενο της Επισκοπής ,τοποθετείται αρχαίος ναός. Στο σημερινό εργοστάσιο των τσιμέντων τοποθετείται το αρχαίο λιμάνι της Αργούς . Αγρ-ιά = Αργ-ιά => Αγριά (ρίζα Arg-) H σημερινή Αγριά ήταν το εξωτερικό λιμάνι της Ιωλκού . Από το εσωτερικό του λόφου Γορίτσα πρέπει να υπήρχε το εσωτερικό λιμάνι, όπου το ποτάμι Άναυρος , όπου και εντός του ποταμού ανέσυραν τα πλοία για προστασία. Εξ ου και το χαρακτηριστικό όνομα της πόλης Ιωλκός   . Εξ ωλκούσαν τα πλοία, με τροχαλία. Εξ ου και το όνομα του ποταμού Άναυρος ( χωρίς αύρα (αέρα)). Έτσι δικαιολογείται και ο λόγος γιατί η Ιωλκός δεν είχε τοίχος να περιβάλει την πόλη. Δεν ήταν αναγκαίο . Περιβάλλεται από το Πήλιο. Με ένα μοναδικό πέρασμα . Εξ ου και ο μύθος του μονοσάνδαλου Ιάσονα.




ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΙΩΛΚΟ
Χρυσό άνθος από τον θολωτό τάφο στο Καπακλή Βόλου (Νέα Ιωνία).
15ος αι. π.Χ.
Αθήνα, Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, Προϊστορική Συλλογή


ΤΟ ΔΙΑΔΗΜΑ ΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΑΣ
Χρυσό διάδημα με ελικοβλαστούς, ανθέμια, φύλλα άκανθας και άνθη. Στο κέντρο ηράκλειον άμμα με Έρωτα, Από έξι αλυσίδες κρέμονται μικρά ρόδια.
Από την Δημητριάδα Μαγνησίας, 325-300 π.Χ.
Αθήνα, Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, Συλλογή Σταθάτου.




Τρίτη, 14 Σεπτεμβρίου 2010

ΙΩΛΚΟΣ - ΑΝΑΞ



ΙΩΛΚΟΣ
Μερική  άποψη από θέση Ανακασιά
Ανακασιά = Βασιλικά- εξ' ου και  = Ανάκτορον
==========================
βασιλεύς = παρά το βάσις είναι λαού , βάσις+λαός
άναξ = ο έχων την άνω τάξιν , και ο άνω άγων την δύναμιν του κράτους . 


Ανώτατος άρχοντας ενός μυκηναϊκού βασιλείου είναι ο wa-na-ka (ἄναξ). Η εξουσία του δεν στηρίζεται σε προσωποπαγές δίκαιο και δυναστικές γενεαλογίες, αλλά στην ικανότητά του να ρυθμίζει την αναδιανομή προϊόντων και υπηρεσιών στα όρια του βασιλείου του, να οργανώνει πλούσια συμπόσια με πάνδημη συμμετοχή και να εξασφαλίζει την εύνοια των θεών με την οργάνωση και διεξαγωγή της λατρείας. Υπάρχουν μαρτυρίες ότι αναγνωριζόταν και στον ίδιο θεϊκή υπόσταση, και εδώ φαίνεται η επίδραση της μινωικής ιδεολογίας της εξουσίας στη μυκηναϊκή. Ο wa-na-ka δεν φαίνεται να διεκδικούσε κύρος με την απόδοσή του στο πεδίο της μάχης, όπως οι ομηρικοί ή οι μακεδόνες βασιλείς αργότερα. Η αρχηγία του στρατού ήταν ίσως υπόθεση ενός άλλου ανώτατου αξιωματούχου, του ra-wa-ke-ta («αρχηγός του λαού», από το λαός + ἄγω), που εμφανίζεται δεύτερος στην ιεραρχία. Έτσι εξηγείται μια σημαντική ιδιομορφία των μυκηναϊκών βασιλείων, η αδιαφορία των αρχείων και της τέχνης για τον άνακτα ως άτομο, για το όνομα, την ιστορία και τη γενεαλογία του. Ένα σώμα ανώτατων πολεμιστών κοντά στον άνακτα αποτελούσαν οι e-qe-ta (ἐπέται, ακόλουθοι, σύντροφοι).
Ο τίτλος qa-si-re-u (βασιλεύς) υπάρχει στα μυκηναϊκά κράτη, η έννοιά του όμως είναι ασαφής και οπωσδήποτε δεν δηλώνει τον ανώτατο άρχοντα. qa-si-re-u είναι περισσότεροι από ένας στην Πύλο και ασχολούνται, σε μια περίπτωση, με την επιστασία χαλκουργών. Έχουν ίσως και θρησκευτικά καθήκοντα, όπως ο ἄρχων βασιλεύς στην Κλασική Περίοδο, καθώς και καθήκοντα τοπικού άρχοντα. Ο ko-re-te με βοηθό έναν po-ro-ko-re-te (περιέχει το πρόθεμα προ-) ηγείται ενός οικονομικού διαμερίσματος από τα 16 που είναι γνωστά στο βασίλειο της Πύλου σαν ένα είδος επάρχου (πρβλ. curator και procurator της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας).


ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΙΕΡΑΡΧΙΑ
Στην κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας βρισκόταν ο άναξ (ή Wanax στη μυκηναϊκή γλώσσα, όπως διαβάστηκε σε επιγραφές Γραμμικής Β), αξίωμα που στηριζόταν στην κληρονομική διαδοχή, από τον πατέρα στο γιο. Αυτός κατείχε τεράστιες εκτάσεις γης και είχε νομοθετική, διοικητική και θρησκευτική εξουσία. Η κοινωνική ιεραρχία καθοριζόταν σε μεγάλο βαθμό από ένα αυστηρό σύστημα γαιοκτησίας. Έτσι, αμέσως μετά τον άνακτα βρισκόταν η τάξη των αυλικών. Σε αυτούς ανήκαν κατά σειρά ο αρχηγός του στρατού -κατά τον Όμηρο- (lawagetas) και οι ιππείς (equeta), που ήταν στρατιωτικοί βασιλικοί ακόλουθοι. Ακολουθούσε το ιερατείο με τους τελεστές (telestas), οι οποίοι, όπως υποδεικνύει και η λέξη, ήταν θρησκευτικοί υπάλληλοι, που κατοικούσαν στο θρησκευτικό κέντρο (Pakijane) και, σύμφωνα με την κατοχή γης, βρίσκονταν αμέσως μετά τον lawagetas. Στο ιερατείο ανήκαν επίσης ιέρειες και ιερείς, που ήταν επικεφαλής των θρησκευτικών τελετών και διαχειρίζονταν τις περιουσίες των ιερών.

Οι δήμοι-διοικητικές επαρχίες (damo)   λειτουργούσαν με ιεραρχική σειρά: ο βασιλιάς (qasireu), ο οποίος ήταν τοπικός αρχηγός επαρχίας, οι τοπικοί άρχοντες (koretai) και οι υπάλληλοι των δήμων που ήταν διορισμένοι από το βασιλιά (damokoro). Τελευταία ήταν η τάξη των δούλων (doera), που δούλευαν για ιδιώτες ή για τα ανάκτορα.

Ο μυκηναϊκός πολιτισμός ήταν φανερά επηρεασμένος από τον μινωικό σε πολλούς τομείς, όπως η θρησκεία, η τέχνη και η οικονομία. Ωστόσο, αν και στην αρχή ακολούθησε τα μινωικά πρότυπα σχεδόν κατά πόδας, στη συνέχεια διαμόρφωσε τα δικά του ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, αφήνοντας τη μυκηναϊκή σφραγίδα ανεξίτηλη στο χρόνο. Αυτό οφειλόταν στο ότι οι Μυκήνες ήταν δέκτης καταιγιστικών επιθέσεων, όπως μαρτυρεί και η κυκλώπεια οχύρωση σε αντίθεση με τη μινωική Κρήτη όπου επικρατούσαν ειρηνικές συνθήκες διαβίωσης. Η συνεχόμενη απειλή διαμόρφωσε έναν πιο αυστηρό, πιο απόλυτο και πιο συντηρητικό μυκηναϊκό πολιτισμό, με άμεση επίδραση, όπως ήταν φυσικό, σε όλους τους τομείς του.

ΜΥΚΗΝΑΪΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ
Οι πρώτες πληροφορίες που έχουμε για τη μυκηναϊκή λατρεία τοποθετούνται χρονικά στην εποχή των λακκοειδών τάφων (1750-1500 π.Χ.). Ωστόσο, η θρησκεία απέκτησε σταθερή μορφή από το 1400 μέχρι το 1060 π.Χ. Θρησκευτικά οικοδομήματα δεν έχουν σωθεί, εκτός από το «θρησκευτικό κέντρο» που βρίσκεται στις Μυκήνες. Οι τελετουργίες (δεήσεις, θυσίες, πομπές, τελετουργικοί χώροι) γίνονταν στη φύση, σε πρόχειρες κατασκευές. Οι θεότητες στις οποίες πίστευαν οι Μυκηναίοι, σύμφωνα με τις επιγραφές των πινακίδων που σώζονται, ήταν ο Δίας (di-we), η Ήρα (e-ra), ο Ερμής (e-ma-a), ο Άρης (a-re), ο Ποσειδώνας (po-se-da-o-ne), ο Διόνυσος (di-wo-nu- so), ο Απόλλωνας (a-pe-ro), οι οποίοι προέρχονταν από το ελληνικό δωδεκάθεο. Στη μυκηναϊκή τέχνη συχνά συναντάται και μια γυναικεία μορφή -η οποία σχετίζεται με τη «μητέρα θέα» των Μινωιτών-, η Πότνια, που παρουσιάζεται με διάφορες μορφές ως Πότνια Θηρών ή ως Πότνια Αθηνά (a-ta-na-po-ti-ni-ja). Τα βασικά λατρευτικά αντικείμενα των Μυκηναίων ήταν μικρά χειροποίητα ανθρωπόμορφα ειδώλια από πηλό σε σχήμα Φ και Ψ (ανάλογα με τη στάση που είχαν κάθε φορά τα χέρια τους, μαζεμένα στο στήθος ή προτεταμένα ψηλά προς τον ουρανό). Σημαντικό ρόλο στις θρησκευτικές τελετουργίες έπαιζε η μουσική, η οποία μέσω των ύμνων διαμόρφωνε το θρησκευτικό συναίσθημα και ταυτόχρονα κάλυπτε τους ανεπιθύμητους ήχους των θυσιών. Αρκετά στοιχεία έχουμε στη διάθεσή μας για τα ταφικά έθιμα και ιδίως για την ταφική αρχιτεκτονική. Οι τρεις τύποι τάφων που επικρατούσαν ήταν: 1. ο λακκοειδής, 2. ο λαξευτός θαλαμοειδής και 3. ο θολωτός.

Μέσα στους τάφους τοποθετούσαν κτερίσματα, δηλαδή κοσμήματα, όπλα, αγγεία, εργαλεία και λατρευτικά αντικείμενα.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ
Η οικονομία στη μυκηναϊκή κοινωνία ακολούθησε ανοδική πορεία από την εποχή των λακκοειδών τάφων, όταν το εμπόριο άρχισε να ακμάζει. Το 14ο αιώνα π.Χ. απέκτησε αυστηρά συγκεντρωτικό χαρακτήρα, όταν χτίστηκαν τα ανάκτορα που αποτέλεσαν το κέντρο της οικονομικής διοίκησης. Το ανάκτορο λειτουργούσε: α. ως κέντρο συγκέντρωσης και αναδιανομής του αγροτικού πλεονάσματος, β. ως κέντρο επίβλεψης και διαχείρισης των αγροτικών περιφερειών, γ. ως κέντρο ελέγχου του διεθνούς εμπορίου. Το μυκηναϊκό εμπόριο επεκτάθηκε από την Παλαιστίνη και την Αίγυπτο έως την Κάτω Ιταλία και τη Σικελία, περιορίζοντας σιγά σιγά την εμπορική επικράτηση των Μινωιτών. Τα προϊόντα που εισήγαγαν ήταν ελεφαντόδοντο από την Αίγυπτο και τη Συρία, χαλκός από την Κύπρο, κασσίτερος από τη Βρετανία ή το Αφγανιστάν, ορεία κρύσταλλο από την Κύπρο. Τα εξαγώγιμα προϊόντα ήταν κυρίως το ελαιόλαδο, το αρωματικό λάδι, το κρασί, η ξυλεία, τα βιοτεχνικά προϊόντα -κυρίως όπλα-, καθώς και μισθοφόροι τους οποίους συχνά έστελναν σε ξένες χώρες και σε αντάλλαγμα αγόραζαν δούλους.


ΤΕΧΝΕΣ ΚΑΙ ΓΡΑΦΗ
Η μυκηναϊκή τέχνη μέχρι το 1400 π.Χ. ήταν βαθιά επηρεασμένη από τη μινωική. Στη συνέχεια οι Μυκηναίοι διαμόρφωσαν την τέχνη τους σύμφωνα με τα χαρακτηριστικά του πολιτισμού τους. Στις τοιχογραφίες ακολουθούσαν την τεχνική της νωπογραφίας (οι ζωγραφικές συνθέσεις ζωγραφίζονταν πάνω σε νωπό ασβεστοκονίαμα). Στα εργαστήρια είχαν αναπτυχθεί ακόμα οι τέχνες της κεραμικής, της υφαντικής, της ελεφαντουργίας (κατασκευή αντικειμένων από την κατεργασία χαυλιοδόντων ελεφάντων και δοντιών ιπποπόταμου), της λιθοτεχνίας, της σφραγιδογλυφίας, της μεταλλοτεχνίας και της γλυπτικής. Η επίσημη μυκηναϊκή γραφή, στην οποία είναι γραμμένες οι επιγραφές των πινακίδων που σώθηκαν, ήταν η Γραμμική Β. Η γραφή αυτή αποκρυπτογραφήθηκε το 1952 από τους Βέντρις (M.Ventris) και Τσάντγουικ (J.Chadwick), οι οποίοι με έκπληξη διαπίστωσαν ότι τα συλλαβογράμματα της Γραμμικής Β σχημάτιζαν λέξεις που είχαν πολλές ομοιότητες με τις ελληνικές. Τα κείμενα που βρέθηκαν γραμμένα στις πήλινες πινακίδες ήταν κυρίως απογραφές αποθηκών.


Οι Μυκηναίοι ζούσαν σε φρούρια με χοντρά τείχη σε χαμηλούς λόφους οι οποίοι πρόσφεραν φυσική προστασία. Σ' αυτά ζούσαν μόνον ο βασιλιάς με την οικογένεια του, οι ευγενείς και οι απαραίτητοι τεχνίτες. Ο απλός λαός ζούσε έξω από το κάστρο σε οικισμούς επάνω στους γειτονικούς λόφους. Η ανώτερη τάξη ζούσε σε σπίτια κτισμένα σύμφωνα με την οικονομική τους κατάσταση. Το παλάτι, στην κορυφή του λόφου, ήταν το μεγαλύτερο οίκημα. Το προστάτευαν χοντρά τείχη ορθωμένα και εντός του κάστρου σε περίπτωση ανταρσίας και προδοσίας. Η Μυκηναϊκή ανώτερη τάξη ήταν οργανωμένη ιεραρχικά. Ο βασιλιάς, ο Άναξ, ήταν επί κεφαλής και αυτό σήμαινε ότι ήταν το πιο σημαντικό πρόσωπο. (Πίνακες της Γραμμικής Β). Ο Όμηρος, ο οποίος αναφέρεται στην Όψιμη Εποχή του Ορείχαλκου, περιγράφει μια κοινωνία στην οποία οι ευγενείς παίζουν τον κύριο ρόλο. Η Μυκηναϊκή κοινωνία μπορεί κάλλιστα να ονομαστεί "φεουδαρχική" γιατί ο Μυκηναίος άναξ ήταν υπεράνω όλων των βασιλέων, δηλαδή, των τοπικών αρχόντων του. 

Έτσι, τα Μυκηναϊκά κάστρα ήταν πολιτικά/ διοικητικά κέντρα στα οποία έμεναν ο βασιλιάς και οι Μυκηναίοι ευγενείς. Τα κάστρα και τα παλάτια στην Κρήτη ήταν και εμπορικά κέντρα. Περιείχαν αποθήκες και οι πίνακες της Γραμμικής Β δείχνουν ότι τα εμπορεύματα και τα προϊόντα διακινούνται με την εποπτεία του Μυκηναϊκού παλατιού. Ως προς τη θρησκεία, στο παλάτι της Κνωσσού είχαν εισχωρήσει θρησκευτικά στοιχεία και κυρίως στο δυτικό μισό τμήμα του. Το ίδιο συνέβη και στα παλάτια της ενδοχώρας. Υπήρχαν διάφορες αίθουσες τις οποίες χρησιμοποιούσαν σαν χώρους λατρείας καθώς και τοιχογραφίες που απεικονίζουν τις θρησκευτικές τελετές. Το "παλάτι του Νέστορος" στην Πύλο, για παράδειγμα, περιείχε ένα ναό της Πότνιας θεάς και έναν υπαίθριο βωμό. Οι Μυκηναίοι εισέβαλαν στην Κρήτη και στην Ελληνική ενδοχώρα το 1600 π.Χ. Επέβαλαν τη δύναμη τους σθεναρά και έβαλαν τη σφραγίδα τους στον αυτόχθονα πολιτισμό. Αντίστοιχα, όμως, και οι ίδιοι επηρεάστηκαν από τον Μινωικό πολιτισμό στην Κρήτη. Οι Μυκηναίοι στην Κνωσσό εξουσίαζαν την Κρήτη έως το 1400 π.Χ., όπως και την κυρίως χώρα. Μετά, όμως, την καταστροφή της Κνωσσού οι Μυκηναίοι της ενδοχώρας πήραν την εξουσία. Στα Μυκηναϊκά παλάτια, μετά το 1400, κτίστηκε σε σύνθετη μορφή η αίθουσα του θρόνου. Από τον πήλινο βωμό, τον μεγάλο και στρογγυλό, τον φτιαγμένο με ζωγραφισμένες στρώσεις από μαρμαροκονίαμα και μερικές μαρκαρισμένες με κορδόνι, στην αίθουσα του θρόνου, ο οποίος ήταν κτισμένος ακριβώς απέναντι από τον θρόνο και από τους αγωγούς, οι οποίοι ήταν κοντά στον θρόνο και τους χρησιμοποιούσαν για τις σπονδές , μπορούμε να συμπεράνουμε ότι ο Άναξ ήταν ο ιερέας - βασιλιάς. Ο Όμηρος μαρτυρεί την ύπαρξη ιερέων- βασιλέων ανάμεσα στους Μυκηναίους. (Οδυσ. III 417- 163• 393-394). 
Εκτός από το παλάτι - ναό, την οικία - χώρο λατρείας και τον υπαίθριο βωμό, οι Μυκηναίοι είχαν και κτίσματα ειδικά φτιαγμένα για θρησκευτικούς σκοπούς, όπως το κέντρο λατρείας στο δυτικό μισό τμήμα της Ακρόπολης των Μυκηνών. Οι Μυκηναϊκοί θόλοι, όπως και οι θρακικοί θολωτοί τάφοι που προέρχονται από τους Μυκηναϊκούς, είχαν κατασκευαστεί κάτω από λόφους και διέφεραν σε μέγεθος, σχέδιο, μεθόδους κτισίματος και υλικό. Οι Μυκηναίοι έκτισαν τους τάφους- κυψέλες σύμφωνα με τους Κρήτες αλλά άλλαξαν τον τρόπο χρήσης τους. Ενώ οι Κρήτες έθαβαν μια ολόκληρη οικογένεια ή γένος μέσα στον τάφο, οι Μυκηναίοι έθαβαν μόνον τους ανώτερους άρχοντες μέσα στο θολωτό τάφο, κοντά στο κάστρο και κατά προτίμηση με θέα την περιοχή ολόγυρα. Τους κοινούς θνητούς τους έθαβαν σε τάφους- δωμάτια. Πολύ λίγα γνωρίζουμε για τα ταφικά έθιμα αφού πολλοί από τους θολωτούς τάφους έχουν συληθεί. Ο Όμηρος περιγράφει την ταφή του Πάτροκλου (Ιλιάδα, XXIII, 227 FF). Αναφέρει μια επικήδεια πομπή, θυσίες προβάτων, σκύλων και αλόγων, και ταφικούς αγώνες. (Ιλιάδα, XXIII, 257 FF). Στους νικητές αυτών των αγώνων έδιναν βραβεία. Ένα μέρος των αγώνων ήταν και η αρματοδρομία. Το άρμα ήταν δίτροχο. Οι Μυκηναίοι το εισήγαγαν στην Κρήτη και στην Ελληνική ενδοχώρα. Βλέπουμε τη χρήση του στις Μυκηναϊκές εικονογραφίες, στον Όμηρο και στους πίνακες της Γραμμικής Β. Τα άρματα τα χρησιμοποιούσαν μόνον τα μέλη της ανώτερης τάξης. Ήταν ένα είδος γοήτρου και στα έργα τέχνης απεικονίζονται συχνά. (Στις τοιχογραφίες μέσα στα παλάτια, στη ζωγραφική των αγγείων με τα άλογα να καλπάζουν σαν να πετούν.)Τέσσερις μόνον τάφοι-κυψέλες βρέθηκαν άθικτοι μερικώς.
Ένας θολωτός τάφος βρέθηκε στα Δενδρά. Ο βασιλιάς που τάφηκε εκεί ήταν περιστοιχισμένος από τα όπλα του. Το κράνος του, διακοσμημένο, δείχνει ότι ήταν πολεμιστής. Αυτό δεν είναι περίεργο γιατί η αγάπη των Μυκηναίων για τον πόλεμο και το κυνήγι φαίνεται στις αναρίθμητες απεικονίσεις κυνηγίου και πολεμικών σκηνών. Ο Όμηρος αποκαλεί τους Μυρμηδόνες "πολεμοχαρείς". Η ιδεολογία του πολεμιστή φαίνεται καθαρά στην Οδύσσεια όπου ο Οδυσσέας γίνεται δεκτός από τους Μυκηναίους Φαιάκες οι οποίοι του απονέμουν τιμές ενώ αυτός τους διηγείται τα ηρωικά του κατορθώματα. Τα διάφορα κτερίσματα και οι διακοσμήσεις που βρέθηκαν μέσα στον τάφο στα Δενδρά μας οδηγούν σε μια θεότητα: αμέτρητες απεικονίσεις ταύρων, όπως και ταύρων με μια γυναικεία πιθανόν μορφή στην πλάτη τους, δυο κυρτά κέρατα ταύρου για λατρευτικό σκοπό, μια φιγούρα με οκτώ ασπίδες, λεοντάρια, τράγους και ένα δέντρο. Ιδιαίτερα οι ταύροι και τα κέρατα οδηγούν στη Μητέρα- θεά. Η θρησκεία των Μυκηναίων επηρεάστηκε από τη Μινωική σε τέτοιο βαθμό ώστε να αναφερόμαστε σ' αυτήν ως τη Μινω- Μυκηναϊκή θρησκεία. Οι Μυκηναίοι πήραν τη λατρεία της ανώτατης θεότητας των Μινώων, της Μητέρας - θεάς. Πριν το 1600 π.Χ. αυτή εξουσίαζε όλες τις μορφές ζωής και θανάτου. Σαν θεά της γονιμότητας είχε για σύμβολο της τον ταύρο. Σαν θεά των Ζώων, την απεικόνιζαν περιβαλλόμενη από δυο λεοντάρια και ιστάμενη πάνω σ'ένα υψηλό σημείο. Ήταν ακόμη η θεά των φυτών και των δέντρων, η προστάτιδα του γάμου, και, σαν θεά των φιδιών, ήταν η προστάτιδα της οικογενειακής εστίας. Οι βωμοί της ήταν κοίλοι στη μέση. Τη θεά τη λάτρευαν αρχικά σε σπήλαια και στις κορυφές των βουνών. Αργότερα και σε ιερά. Στη λατρεία της ο φυσικός βράχος έπαιξε μεγάλο ρόλο, τονίζοντας τη χθόνια όψη της. Ο Εξαγνιστήριος Νιπτήρας στο παλάτι της Κνωσσού ήταν αφιερωμένος στη θεά. Εκτός από τους ταύρους, σύμβολά της ήταν το δέντρο της ζωής, το φίδι, το άστρο, η κολώνα, το περιστέρι, το λεοντάρι, ο γρύπας, ο διπλός πέλεκυς, η τρίαινα, απεικονίσεις από τους κοίλους ή κυρτούς βωμούς της, κ.ά. Μετά το 1600 π.Χ. βρίσκουμε ακόμη τα σύμβολά της επάνω σε σφραγίδες καθώς και στην Πύλη των Λεόντων στις Μυκήνες, η οποία έγινε μετά το 1400 π.Χ. και είναι μια ακόμη απόδειξη της σπουδαιότητάς της. Το κέντρο λατρείας στη δυτική πλευρά της Ακρόπολης των Μυκηνών περιείχε ακόμη ένα "Μινωικό" ιερό αφιερωμένο σε μια θεά και ένα ιερό το οποίο παρά το Μυκηναϊκό του χαρακτήρα, πρέπει να ήταν αφιερωμένο σ' αυτήν με τη χθόνια όψη: ο φυσικός βράχος είχε ενσωματωθεί στο εσωτερικό.
Επιπλέον, βρέθηκαν σ' αυτό πήλινα φίδια κουλουριασμένα. Δυο κουλουριασμένα φίδια από μόλυβδο ανακαλύφθηκαν στη Σευθόπολη. Και όμως, το 1600 π.Χ. τα ιερά της θεάς καταστράφηκαν από τους Μυκηναίους επειδή δεν μπορούσαν να ανεχθούν μια γυναικεία ανώτατη θεότητα στην ανδροκρατούμενη κοινωνία τους. Παρ' όλα αυτά, δεν γινόταν να την εξαφανίσουν τελείως γιατί την χρειάζονταν να τους ενισχύει ιδεολογικά στην εξουσία τους απέναντι στους εξαιρετικά πολιτισμένους Μίνωες. Οι Μινωικές θεότητες, οι γυναικείες κυρίως, συνδέονταν με τις Μυκηναϊκές, τις ανδρικές περισσότερο, και ήταν επόμενο η ανώτατη Μυκηναϊκή θεότητα να συνδέεται με την ανώτατη Μινωική θεά. Αυτοστιγμεί, η θεά έγινε κατώτερη του θεού και υποβιβάστηκε. Αυτό φαίνεται στους πίνακες της Γραμμικής Β όπου η θεά αναφέρεται μετά τον Ποσειδώνα. Η πραγματική δύναμη, πολιτική, οικονομική και θρησκευτική, ήταν στα χέρια του Άνακτα ως αντιπροσώπου του Ανώτατου θεού. (Ο Όμηρος περιγράφει τη σχέση ανάμεσα στον Άνακτα και στο θεό ως πολιτική, ενώ τη σχέση Άνακτα - θεάς ως απλά προσωπική, όπως, για παράδειγμα, τη σχέση του Οδυσσέα και της θεάς Αθηνάς.) Η σύνδεση των θεοτήτων μεταξύ τους πρέπει να συνοδευόταν από αλλαγές στην ιεροτελεστία. Μετά το 1600 π.Χ. οι Μυκηναίοι έκτισαν το σύνθετο δωμάτιο του θρόνου με την "αίθουσα του θρόνου" στο δυτικό μισό τμήμα του παλατιού της Κνωσσού και αντικατέστησαν τον Εξαγνιστήριο Νιπτήρα από τον θρόνο με τη νωπογραφία - γρύπα. Η HELGA REUSCH το θεωρεί πολύ πιθανό, συγκρίνοντας, αφ' ενός, τις σφραγίδες με τη Μητέρα-θεά, περιτριγυρισμένη από δυο λεοντάρια ή γύπες στην κορυφή ενός βουνού, κι αφ' ετέρου, τον θρόνο περιβαλλόμενο από δυο γύπες με τα μπροστινά τους πόδια στον κοίλο βωμό της, το άτομο που κάθεται στο θρόνο να είναι η προσωποποίηση της θεάς. Ο JΑΝ ΒΕSΤ δηλώνει ότι η νομιμοποίηση της νέας αρχής γινόταν με το γάμο ενός Μυκηναίου άρχοντα και μιας βασίλισσας ή πριγκίπισσας των Μινώων. Αν συνδυάσουμε το γεγονός ότι ο Άναξ ήταν ο εκπρόσωπος του Μυκηναίου θεού και το γεγονός ότι οι Μίνωες πριν το 1600 π.Χ. εόρταζαν τον ιερό γάμο της Μητέρας - θεάς με ένα θεό κατώτερης τάξης για να εξασφαλιστεί η γονιμότητα, είναι πολύ δελεαστικό να φανταστούμε στην Αίθουσα του θρόνου την τελετή του ιερού γάμου του ύψιστου Μυκηναίου θεού με την Μητέρα - θεά οι οποίοι προσωποποιούνται με τον Άνακτα και τη βασιλική ιέρεια των Μινώων. Αυτή η υπόθεση υποστηρίζεται από τον μύθο του Θησέα και της Αριάδνης ("Εσύ που είσαι τόσο καθαγιασμένη"). 
Αυτά τα οχυρωμένα κάστρα ήταν πολιτικά, οικονομικά και θρησκευτικά κέντρα. Τα πιο εκλεκτά μέλη θάβονταν σε τάφους που διέφεραν από εκείνους των απλών πολιτών. Οι ταφές τους συνοδεύονταν από θυσίες και ταφικούς αγώνες. Ο βασιλιάς ήταν ο αρχιερέας της κύριας λατρείας καθώς το παλάτι λειτουργούσε και σαν ναός. Ήταν ο αντιπρόσωπος και η προσωποποίηση της ανώτατης αντρικής θεότητας. Η Μητέρα- θεά, αρχικά η κύρια θεότητα, υποβιβάστηκε σε θέση εξάρτησης και την  χρησιμοποίησαν για να νομιμοποιήσουν την εξουσία τους σφετεριζόμενοι τον ιερό γάμο. 


ΙΩΛΚΟΣ
[…Τα ευρήματα του τάφου στο Καζανάκι του Βόλου (ανάμεσά τους και ένα χρυσό περιδέραιο με χίλιες ψηφίδες), χρονολογούνται από το τέλος του 15ου αι. π.Χ. μέχρι το τέλος του 14ο αι. π.Χ. σύμφωνα με τις ραδιοχρονολογήσεις του «Δημόκριτου». Το ενδιαφέρον είναι ότι την ίδια περίοδο οι αρχαιολόγοι υποστηρίζουν ότι οικοδομήθηκαν τα πρώτα ανακτορικά συγκροτήματα γύρω από τον μυχό του Παγασητικού κόλπου. Είναι δηλαδή μια περίοδος μεγάλης προόδου στην πρώιμη αυτή εποχή.
Επίλεκτα μέλη του μυθικού βασιλείου της Ιωλκού ήταν οι επτά νεκροί (4 ενήλικοι και 3 παιδιά) του θολωτού μυκηναϊκού τάφου που βρέθηκε το 2004 στη θέση Καζανάκι του Δήμου Βόλου κατά το έργο διαμόρφωσης της παρακαμπτήριας οδού της πόλης. Ο τάφος ήταν ασύλητος και ανακαλύφθηκε ουσιαστικά από ένα σκαπτικό μηχάνημα το οποίο παρέσυρε το «κλειδί» στην κορυφή του θόλου.]

 Χρυσό περιδέραιο που βρέθηκε σε αρχαίο τάφο στον Βόλο δείχνει ως τόπο προέλευσης του χρυσού την Κολχίδα. Έτσι, εξηγείται περίτρανα γιατί έγινε η Αργοναυτική Εκστρατεία και τι ακριβώς αντιπροσώπευε το Χρυσόμαλλο Δέρας, που απέσπασε ο Ιάσονας με τη βοήθεια της Μήδειας.
Στο Μουσείο του Λούβρου εξετάστηκαν πρόσφατα τέσσερα δείγματα χρυσού που βρέθηκαν στη Γεωργία σε σχέση με μερικές ψηφίδες από το αρχαίο περιδέραιο που βρέθηκε σε τάφο στο Καζανάκι Βόλου και διαπιστώθηκε κοινή προέλευση. Και τα δύο αντικείμενα, το ελληνικό και το γεωργιανό, φαίνεται πως έγιναν από αλλουβιακό χρυσό ενός ποταμού της Κολχίδας.
Για επιβεβαίωση των αποτελεσμάτων αυτών θα επαναληφθούν οι εξετάσεις σε περισσότερα δείγματα. Αν η περαιτέρω έρευνα δείξει τα ίδια αποτελέσματα θα έχουμε μια καθαρή απόδειξη ότι οι Αργοναύτες γνώριζαν για τον χρυσό της Κολχίδας και ότι η Αργοναυτική Εκστρατεία δεν είναι απλώς ένας μύθος. Είναι ο αγώνας κατάκτησης της γνώσης μιας πλουτοπαραγωγικής μεθόδου που επηρέαζε από τότε τον κόσμο και το Χρυσόμαλλο Δέρας, η ανάπτυξη της τεχνογνωσίας περισυλλογής του χρυσού. Γι’ αυτό έκαναν το ταξίδι τους ώς τη μακρινή Κολχίδα οι Αργοναύτες, όπως οι αρχαιολόγοι υπέθεταν πάντα.
Ωστόσο, η εργαστηριακή εξέταση του χρυσού θα προσφέρει εκείνες τις αποδείξεις που χρειάζονται οι επιστήμονες για να βγάλουν ασφαλή συμπεράσματα. Αυτό ακριβώς επιθυμεί και η ανασκαφέας του τάφου του Βόλου Βασιλική Αδρύμη – Σισμάνη, διευθύντρια του Αρχαιολογικού Ινστιτούτου Θεσσαλικών Σπουδών.

Στα αρχικά στάδια της έρευνας στα εργαστήρια του Λούβρου είχε γίνει σαφές ότι ο χρυσός είναι ποταμίσιος. Ο χρυσός είχε μαζευτεί με τη μέθοδο του δέρματος των αιγοπροβάτων, πρακτική γνωστή στις προϊστορικές κοινωνίες.
Στην περιοχή της Κασπίας Θάλασσας όπου τοποθετείται η Κολχίδα, πατρίδα της Μήδειας, υπάρχει ποταμίσιος χρυσός. Επίσης κοντά στον Βόλο έχουμε τον Γαλλικό ποταμό. Οπότε ο ποταμίσιος χρυσός θα μπορούσε να είναι και ελληνικός.
Μέσα βρέθηκαν 35 ακέραια αγγεία και χίλιες χάντρες από χρυσό και υαλόμαζα.
Ο τάφος αποτελείται από κυκλικό θάλαμο (διαμέτρου 6,70 και ύψους 6,40 μ.) και δρόμο 8 μ.
Στην περιοχή θα πρέπει να υπήρχε οργανωμένο αρχαίο νεκροταφείο γιατί ανακαλύφθηκαν βόρεια και ανατολικά του θολωτού τάφου κι άλλοι 5 τάφοι, ενώ το 1963 είχε ανασκαφεί συστάδα κιβωτιόσχημων τάφων γεωμετρικής εποχής. Ντόπιοι θυμούνται πως πάνω από τον θολωτό τάφο σχηματιζόταν μικρό λοφάκι, όπως συνήθως συμβαίνει σε τέτοιου είδους μυκηναϊκά ταφικά μνημεία. Από την έρευνα προέκυψε ότι η θύρα του τάφου έφερε ανέπαφη τη λίθινη φραγή της.
Πάνω από τη θύρα σχηματίζεται ανακουφιστικό τρίγωνο επενδεδυμένο από κάτω με συμπαγή πλάκα. Σε μια λίθινη δοκό της εισόδου υπάρχουν χαραγμένα 7 σύμβολα Γραμμικής Β (4 μεγάλα και 3 μικρά), δηλωτικά του αριθμού των ταφέντων νεκρών. Διαπιστώθηκε ότι έχουν ενταφιαστεί 4 ενήλικοι και 3 παιδιά.
Από την κεραμική και τις ραδιοχρονολογήσεις του «Δημόκριτου» προκύπτει ότι ο τάφος χρησιμοποιήθηκε από το τέλος του 15ου αι. π.Χ. μέχρι το τέλος του 14ου αι. π.Χ. Την περίοδο αυτή κτίζονταν τα πρώτα ανακτορικά συγκροτήματα γύρω από το μυχό του Παγασητικού κόλπου στα Παλιά και στο Διμήνι, με τα οποία συνδέονται όλοι οι μεγάλοι θολωτοί τάφοι που έχουν βρεθεί στην περιοχή.
Έτσι, η κ. Αδρύμη εκτιμά πως «αν και ο θολωτός τάφος στο Καζανάκι δεν μπορεί να αποδοθεί με βεβαιότητα σε κανέναν από τους αρχαίους οικισμούς της περιοχής, καθώς απέχει περισσότερο από 2,5 χλμ. από τα Παλιά και πολύ περισσότερο από το Διμήνι και τα Πευκάκια», θεωρείται όμως βέβαιο ότι «ανήκε κι αυτός στο μυθικό βασίλειο της Ιωλκού και οι νεκροί του αποτελούσαν εκλεκτά μέλη της κοινωνίας της Ιωλκού, όπως δείχνουν μερικά από τα κτερίσματα που συνόδευαν τους νεκρούς».

Η  ΑΝΑΚΑΣΙΑ και ο παρακείμενος λόφος της Επισκοπής έχει αποκλεισθεί απο τους αρχαιολόγους σαν πιθανή Ακρόπολη της Ιωλκού ... Οι τάφοι όμως τους διαψεύδουν . Το ίδιο ισχύει και στη ΠΕΛΑΝΑ της ΣΠΑΡΤΗΣ .